Κώστας Αγέρης στο enikos.gr: «Κρατάω σαν φυλαχτό τη στάση ζωής του Βασίλη Καρρά»
Με αφορμή τη συναυλία αφιέρωμα στον Πόντο, ο Κώστας Αγέρης μιλά για τις ρίζες του, τη νίκη στο Voice αλλά και τις συνεργασίες με μεγάλους καλλιτέχνες που τον καθόρισαν.
Νάντια Ρηγάτου
Στις 22 Ιουνίου στο Κατράκειο θέατρο πρόκειται να ανταμώσουν Πόντιοι από όλη την Ελλάδα αλλά και άνθρωποι που αγαπούν την ποντιακή μουσική.
Την μεγαλύτερη ποντιακή μουσική βραδιά του καλοκαιριού θα παρουσιάσει ο Σάκης Τανιμανίδης ενώ πολλοί καλλιτέχνες θα βρεθούν επί σκηνής για να χαρίσουν στο κοινό ρυθμό, συγκίνηση αλλά και διασκέδαση.
Ανάμεσά τους και ο Κώστας Αγέρης, τραγουδιστής και τραγουδοποιός που έγινε ευρέως γνωστός το 2015 ως νικητής του The Voice Of Greece με coach τον Αντώνη Ρέμο με τον οποίο κάναμε μια συζήτηση εφ΄ όλης της ύλης.
-Αρχικά, τι σημαίνει ο Πόντος για εσένα;
Για μένα ο Πόντος δεν είναι απλά μια καταγωγή· είναι το DNA μου, η ρίζα μου, ο τρόπος που αναπνέω και εκφράζομαι. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής μου που κουβαλάω σε κάθε μου βήμα.
-Τι θυμάσαι ως παιδί από ιστορίες που άκουγες;
Ως παιδί, θυμάμαι έντονα τους παππούδες μου να διηγούνται ιστορίες. Δεν ήταν όμως μόνο ιστορίες πόνου και ξεριζωμού· ήταν ιστορίες απίστευτης δύναμης, περηφάνιας, γλεντιού και επιβίωσης. Θυμάμαι τη λύρα να παίζει στο σπίτι και να νιώθω ένα δέος, σαν να επικοινωνώ με κάτι ανώτερο. Αυτά τα ακούσματα και τα βιώματα με διαμόρφωσαν όχι μόνο ως καλλιτέχνη, αλλά κυρίως ως άνθρωπο.
– Μίλησέ μας για τη μεγαλύτερη ποντιακή μουσική συνάντηση στην Αθήνα στις 22 Ιουνίου.
Στις 22 Ιουνίου ετοιμάζουμε κάτι πραγματικά μαγικό και πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της Αθήνας. Είναι μια μεγάλη γιορτή, μια μουσική συνάντηση που ενώνει το χθες με το σήμερα. Θέλουμε να φέρουμε την παράδοση, τον παλμό και την ενέργεια του Πόντου στην καρδιά της πρωτεύουσας, όχι μόνο για τους Πόντιους, αλλά για όλο τον κόσμο που αγαπά την αληθινή μουσική. Θα είναι μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση, χορό, σπουδαίους καλεσμένους και, πάνω από όλα, ψυχή. Σας περιμένουμε όλους να γίνουμε μια μεγάλη αγκαλιά.
-Πώς έχει εξελιχθεί η μουσική σου πορεία 10 χρόνια μετά το Voice; Νιώθεις ότι τελικά σε βοήθησε;
Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια… Η εξέλιξη αυτής της δεκαετίας ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι με πολλή δουλειά, πειραματισμούς και ωριμότητα. Το Voice σαφώς και με βοήθησε, θα ήταν αχαριστία να πω το αντίθετο. Μου έδωσε μια τεράστια πλατφόρμα, με έβαλε απότομα στα σπίτια του κόσμου και μου άνοιξε πόρτες που θα έκανα χρόνια να ξεκλειδώσω μόνος μου.
– «Ψωνίστηκες» τότε έστω και λίγο;
Κοιτάξτε, όταν βιώνεις μια τόσο απότομη αναγνωσιμότητα, είναι ανθρώπινο να ζαλιστείς για λίγο. Χάνεις την ισορροπία σου, βλέπεις τα φώτα στραμμένα πάνω σου και λες “ώπα, τι γίνεται εδώ;”. Όμως, ευτυχώς, οι ρίζες μου, η οικογένειά μου και η αγάπη μου για τη μουσική με κράτησαν γειωμένο. Κατάλαβα γρήγορα ότι η τηλεόραση είναι μια φούσκα και ότι η διάρκεια κερδίζεται μόνο στο πάλκο και στο στούντιο.
-Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις συναντήσει στο χώρο αυτό; Είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο για έναν άντρα να γίνει πρώτο όνομα στο χώρο του τραγουδιού από μια γυναίκα;
Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να παραμείνεις ο εαυτός σου και να μην κάνεις εκπτώσεις στις αξίες σου μέσα σε έναν χώρο που συχνά ζητάει συμβιβασμούς. Το να ισορροπείς ανάμεσα σε αυτό που ζητάει η “αγορά” και σε αυτό που προστάζει η καλλιτεχνική σου ταυτότητα είναι καθημερινός αγώνας. Όσο για το αν είναι πιο εύκολο για έναν άντρα ή μια γυναίκα… Θεωρώ ότι ο χώρος του τραγουδιού είναι εξίσου σκληρός και για τα δύο φύλα, απλά με διαφορετικές προκλήσεις. Ίσως για τις γυναίκες να υπάρχει συχνά μια παραπάνω πίεση όσον αφορά την εικόνα τους, ενώ για έναν άντρα η πρόκληση είναι να χτίσει ένα ρεπερτόριο που θα αντέξει στον χρόνο και θα τον καθιερώσει ως “πρώτο όνομα”. Στο τέλος της ημέρας, όμως, το ταλέντο, η αυθεντικότητα και το καλό τραγούδι είναι αυτά που επιλέγει ο κόσμος, ανεξαρτήτως φύλου.»
– Ποια είναι η πιο άβολη στιγμή που έχεις ζήσει σε live;
Στα live συμβαίνουν τα πάντα, αλλά το πιο απίστευτο και άβολο σκηνικό έγινε σε μια συναυλία, την ώρα που τραγουδούσα. Κοιτάζω μπροστά, ακριβώς κάτω από τη σκηνή, και βλέπω δύο μικρά κοριτσάκια να έχουν πιαστεί στα χέρια και να μαλλιοτραβιούνται. Προσπαθούσα να καταλάβω τι συμβαίνει χωρίς να σταματήσω το κομμάτι, και τελικά ακούω τη μία να ουρλιάζει στην άλλη: *”Εμένα αγαπάει περισσότερο!”* κι η άλλη να απαντάει *”Όχι, εμένα!”*. Ήταν μια στιγμή που δεν ήξερα αν έπρεπε να βάλω τα γέλια, να συνεχίσω να τραγουδάω ή να κατεβώ να τις χωρίσω! Με τιμάει η αγάπη τους, αλλά το… μαλλιοτράβηγμα δεν το περίμενα!
-Ποια στιγμή και ποια συμβουλή κρατάς από τους μεγάλες καλλιτέχνες που έχεις συνεργαστεί;
Όσον αφορά τους μεγάλους καλλιτέχνες, είχα την τιμή να γνωρίσω και να συνεργαστώ με σπουδαίους ανθρώπους, αλλά αυτό που κρατάω σαν φυλαχτό είναι η στάση ζωής του Βασίλη Καρρά. Δεν χρειάστηκε να μου πει ποτέ κάποια συγκεκριμένη συμβουλή με λόγια· μου τη δίδαξε με τη συμπεριφορά του και τον τρόπο του. Βλέποντάς τον, κατάλαβα ότι πάνω και πέρα από όλα, πρέπει να είμαστε αυθεντικοί και λαϊκοί, με την ουσιαστική έννοια της λέξης. Να είσαι ένα με τον κόσμο, να μην ξεχνάς από πού ξεκίνησες και να παραμένεις αληθινός. Αυτό το “μάθημα” από τον Βασίλη δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
-Τι περιμένουμε από εσένα το επόμενο διάστημα;
Η περίοδος του καλοκαιριού έχει ήδη ξεκινήσει πάρα πολύ δυναμικά και όλη μου η ενέργεια αυτή τη στιγμή είναι στραμμένη στη μεγάλη μας ποντιακή μουσική συνάντηση στην Αθήνα, στις 22 Ιουνίου. Παράλληλα, όμως, έρχονται πολύ όμορφα πράγματα. Τις επόμενες κιόλας μέρες κυκλοφορεί το νέο μου ποντιακό τραγούδι με τίτλο “Το Μουχαπέτ”, ένα κομμάτι που αγαπώ ιδιαίτερα και ανυπομονώ να το μοιραστώ με τον κόσμο. Από εκεί και πέρα, το πρόγραμμα περιλαμβάνει πολλές ζωντανές εμφανίσεις, ενώ για τον Νοέμβριο προγραμματίζουμε μια μεγάλη περιοδεία στην Αμερική, για να βρεθούμε κοντά στους ομογενείς μας. Θέλουμε να πάρουμε τη μουσική μας, την παράδοσή μας και να γίνουμε μια μεγάλη αγκαλιά με τους Έλληνες του εξωτερικού που πάντα μας περιμένουν με τόση λαχτάρα.
Info
Ο ΠΟΝΤΟΣ ΑΝΤΑΜΩΝΕΙ ΑΘΗΝΑ
Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, Μάνου Κατράκη, 184 51, Αγ. Ιωάννης Ρέντης
22 Ιουνίου 2026 στις 21:00