Ταμίλα Κουλίεβα: «Ήρθε ίσως το πλήρωμα του χρόνου να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία»

Με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο, την οποία σκηνοθετεί, η Ταμίλα Κουλίεβα μίλησε στο «Enjoy» και στη Μαρία Ανδρέου για τη μετάβασή της στη σκηνοθεσία, αλλά και για το έργο που αποτελεί φόρο τιμής στους ηθοποιούς και την παράδοση των μπουλουκιών.

Η ηθοποιός και σκηνοθέτις αποκάλυψε πως «η σκηνοθεσία ήταν η πρώτη μου αγάπη», καθώς στη Ρωσία είχε σπουδάσει σκηνοθεσία. Όπως εξήγησε, η επιθυμία να ασχοληθεί ξανά ενεργά με το αντικείμενο των σπουδών της παρέμενε διαχρονικά μέσα της.

«Για μένα ήταν πολύ σημαντικό κάποια στιγμή στην καριέρα μου να καταπιαστώ με αυτό που σπούδασα, γιατί έχω το αντικείμενο της γνώσης», ανέφερε, προσθέτοντας πως, μέσα από την πορεία της ως ηθοποιός στην Ελλάδα, αναζητούσε σταδιακά τη δυνατότητα να συνδυάσει την υποκριτική με τη σκηνοθεσία.

«Τα τελευταία χρόνια, και τίποτα δεν γίνεται τυχαία, ήρθε ίσως το πλήρωμα του χρόνου να αντιμετωπίσω και τη σκηνοθεσία και να έχω την ευθύνη του συνολικού αποτελέσματος στη σκηνή», σημείωσε.

Η ίδια μίλησε και για την ανάγκη που ένιωσε να εκφράσει μέσα από τη σκηνοθεσία προσωπικούς προβληματισμούς. «Ναι, είχα την ανάγκη να μιλήσω για συγκεκριμένα πράγματα, αυτά που απασχολούν εμένα αρχικά, και ήθελα να τα επικοινωνήσω στον κόσμο», είπε χαρακτηριστικά.

Με 35 χρόνια ενεργής παρουσίας στον καλλιτεχνικό χώρο, συμπεριλαμβανομένων και των φοιτητικών της χρόνων στη σκηνοθεσία στη Ρωσία, η Ταμίλα Κουλίεβα περιέγραψε αυτή τη νέα φάση ως μια «θεατρική αφύπνιση της σκηνοθεσίας».

Αναφερόμενη στην παράσταση «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και στη σύνδεσή της με τα μπουλούκια, έκανε λόγο για «ευλογία». «Ως ηθοποιός και σκηνοθέτρια, έχω να δουλέψω πάνω σε μια παράσταση-αφιέρωμα, φόρο τιμής, στο δύσκολο επάγγελμα των ηθοποιών», τόνισε.

Όπως εξήγησε, οι πρώτοι θίασοι που περιόδευαν από πόλη σε πόλη, συχνά σε δύσκολες συνθήκες, είχαν ως βασικό στόχο αρχικά την επιβίωση και στη συνέχεια την τέχνη. «Αυτοί οι ηθοποιοί που ξεκίνησαν να περιοδεύουν από πόλη σε πόλη με διάφορα έργα, σε δύσκολες συνθήκες, το έκαναν πρώτα από όλα για την επιβίωση και μετά βεβαίως για την τέχνη», ανέφερε.

Η ίδια εντόπισε, μάλιστα, έναν σαφή παραλληλισμό ανάμεσα στα μπουλούκια του παρελθόντος και στους σύγχρονους καλοκαιρινούς θιάσους που περιοδεύουν στην ελληνική περιφέρεια. «Τα μπουλούκια του τότε θυμίζουν τους καλοκαιρινούς θιάσους του σήμερα, με τις περιοδείες στην περιφέρεια. Από εκεί, από αυτές τις ρίζες, πάνω σε αυτούς βαδίζουμε σε αυτή την παράδοση», κατέληξε.