Η Τζένη Θεωνά έχει τη φινέτσα της ηθοποιού. Όταν μιλά, χρωματίζει όμορφα τη φωνή της, είναι πολύ εκφραστική και γλυκιά με έναν girly τρόπο – αρκετά μακριά από το ρόλο της μοιραίας γυναίκας που συχνά υποδύεται. Η υποκριτική ήρθε πολύ φυσικά στη ζωή της, με μια μικρή… παράκαμψη από το Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, στο οποίο είχε περάσει στις πανελλήνιες εξετάσεις. «Από παιδί είχα μια πολύ ξεκάθαρη αίσθηση πως ήθελα να γίνω ηθοποιός. Δεν ξέρω πώς προέκυψε. Ήταν μαζί μου από πάντα. Νομίζω, ήδη σε ηλικία 8 χρόνων, κάθε φορά που έβλεπα ταινίες και παιδικές παραστάσεις –που τις αγαπούσα–, το έλεγα. Όταν παίζαμε σαν παιδάκια με τις φίλες μου, ένιωθα ότι εγώ αυτό θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω, αυτή θα είναι η δουλειά μου, να παίζω ρόλους. Οπότε, μετά τα δύσκολα εφηβικά χρόνια, τις πανελλήνιες και όλο αυτόν το θόρυβο, που με αποσυντόνισε κάπως την εποχή που κλήθηκα να αποφασίσω τι θα κάνω, τελικά κατέληξα εκεί. Αρχικά πέρασα στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά στην πορεία αποφάσισα να γραφτώ σε δραματική σχολή, στην Αρχή της Νέλλης Καρρά. Ομολογώ πως μετά την “καριέρα” απουσιολόγου στο σχολείο το ότι πήγα στη δραματική σχολή ήταν ένα ταρακούνημα για μένα. Μπήκα αναγκαστικά σε ένα άλλο mindset, γιατί στο θέατρο δεν σημαίνει ότι όποιος διαβάζει είναι και πρώτος. Ήταν ένα σοκ για την κοσμοθεωρία μου, αλλά ξεκινούσε από την ανάγκη να αφεθώ και να αποδεχτώ τον εαυτό μου. Νομίζω πως μεγαλώνοντας αρχίζω να αφήνομαι και συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά τα “πρέπει” (να είσαι καλή μαθήτρια, να είσαι πετυχημένη, πρώτη, να είσαι αδύνατη και όμορφη για πάντα) είναι κατασκεύασμα του δυτικού τρόπου ζωής, παράλογα και απάνθρωπα. Προσπαθώ να απαλλαγώ, σ’ ένα βαθμό, από αυτό το ντελίριο απαιτήσεων και πιστεύω πως αρχίζω να βλέπω φως στο τούνελ» τονίζει.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής