Η Τόνια Σωτηροπούλου είναι από τους ηθοποιούς που δεν διστάζουν να προβούν σε εξομολογήσεις και, στην τελευταία της συνέντευξη, αποκαλύπτει τι συμβαίνει με την ψυχολογική της κατάσταση.

«Δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που θα σου πει ότι δεν έχει θέματα ψυχολογικά κι ότι τα έχει βρει 100% με τον εαυτό του. Εγώ το παλεύω. Έχω άλυτα ψυχολογικά θέματα. Κάνω ψυχοθεραπεία κάποια χρόνια κι έχω εξελιχθεί», αναφέρει, στο Down Town Κύπρου, η ηθοποιός.

Περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο τα αντιμετωπίζει, συνεχίζει: «με αγαπάω πολύ κι έχω δουλέψει αρκετά γι’ αυτό. Η ψυχανάλυση βοήθησε. Όπως και ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός, αλλά και ο διαλογισμός. Η ζωή μου, όπως και η ψυχολογία μου, είναι σταθερές. Πλέον, έχω ροπή στην ευτυχία, η οποία πηγάζει από την ευγνωμοσύνη που νιώθω. Τα έχω όλα, είμαι υγιής, έχω τη δουλειά μου, την προσωπική μου ζωή, τους φίλους και την οικογένειά μου. Είμαι πάρα πολύ καλά, άρα φροντίζω να είμαι και χαρούμενη. Δίνω περιθώριο στον εαυτό μου να νιώσει τη χαρά. Δεν λέω “Οκ, τα έχω αυτά! Όμως Θα μπορούσα να χτυπήσω τον τάδε ρόλο, να παίξω στο Hollywood, να έχω τον τάδε γκόμενο, να βγάλω πιο πολλά λεφτά…”. Δεν πιέζω τον εαυτό μου να τρέξει αμέσως στο επόμενο βήμα, χωρίς πρώτα να γευτεί τη χαρά των όσων έχω καταφέρει. Άλλο το να κάνουμε όνειρα, κι άλλο το να έχουμε μόνιμα παράπονα από τον εαυτό μας για όλα όσα δεν έχουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε στη μαύρη κατάθλιψη! Έχω περισσότερους λόγους ώστε να είμαι χαρούμενη!».

Τέλος, η όμορφη ηθοποιός αναφέρεται και στις μελαγχοχλίες της, λέγοντας χαρακτηριστικά πως  «δεν έκανα ποτέ κάποια σπουδαία “επανάσταση”. Μάλλον, περιορίστηκα στα παιχνίδια της γειτονιάς μου, στη Γλυφάδα όπου ζούσα. Τότε θυμάμαι, μαζί με τους φίλους μου, πηγαίναμε ή Γ’ ή Δ’ δημοτικού, όταν μας είχε πιάσει ένας παροξυσμός με τους “Power Rangers” και είχαμε χωριστεί σε ομάδες. Ο κακός χαμός γινόταν. Μέχρι που με έβαλαν σε έναν κάδο σκουπιδιών! Το θυμάμαι και γελάω τώρα, όμως, τότε αυτά δεν τα μάθαιναν οι γονείς μας. Τολμούσαμε να τα πούμε; Ποτέ δεν με περιόρισαν οι δικοί μου. Μου έδιναν απόλυτη ελευθερία και υπήρχε συνεννόηση κι εμπιστοσύνη. Ρωτούσα: “Να πάω εκεί απόψε;”. “Να πας!”, μου έλεγαν, “αλλά 12 το βράδυ θα είσαι πίσω”. Εγώ ήμουν σπίτι δώδεκα παρά πέντε. Ήμουν υπεύθυνη κι έτσι οι γονείς μου ήταν χαλαροί μαζί μου. Ούτε έπινα, ούτε κάπνιζα. Την όποια “επανάστασή” μου την έκανα στην εφηβεία, μέσω της μουσικής. Άκουγα punk και rock μουσική. Ψυχολογικά πέρναγα δύσκολα τότε. Οι ορμόνες, η ηλικία, ποιος ξέρει; Όλα αυτά με έκαναν να έχω μία ροπή προς τη μελαγχολία. Αισθανόμουν “εγκλωβισμένη” στην ηλικία μου. Ήθελα να βγω μπροστά, να τρέξω και να κάνω πράγματα. Πάντως ποτέ δεν σκέφτηκα “θα γυρίσω το χρόνο πίσω στα σχολικά χρόνια”. Μου αρέσει όσο μεγαλώνω. Σήμερα είμαι 30. Όχι, δεν θα ήθελα να ήμουν ξανά 20. Με τίποτα!».