Από τον Άρη Βασιλειάδη

Ο Τσαλταμπάσης δεκατεσσάρων χρόνων έπαιξε δίπλα στην Αλίκη Βουκιουκλάκη. Δυο χρόνια αργότερα μαθήτευσε δίπλα στον Νίκο Γκάλη. Ε, ήταν θέμα χρόνου να εκτιναχτεί η καριέρα του ως ηθοποιού και φέτος να μας συστήσει θεατρικά τον Τσάρλι Τσάπλιν, στο θέατρο Ακροπόλ.

Λένε ότι η Θεσσαλονίκη είναι ερωτική πόλη. Το βέβαιο είναι πως πρόκειται για την πόλη με τους πιο απρόβλεπτους τύπους. Βλέποντας ένα ξανθό παιδί με σκουλαρίκια κάτω από τα μακριά του μαλλιά το μόνο που δεν φαντάζεσαι είναι πως έχεις μπροστά σου τον απουσιολόγο της τάξης. Ο οποίος ένα πρωινό κάνει κοπάνα και πηγαίνει στην οντισιόν της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Και τον διαλέγει πρώτο ανάμεσα σε 1.500 άλλα παιδιά για να παίξει με ακόμα 11 συνομήλικούς του στη Μελωδία της Ευτυχίας, την τελευταία της παράσταση.

Δεν είναι, όμως, μόνο η τέχνη αυτό που του αρέσει. Τρελαίνεται με τα μπασκετικά ντέρμπι Άρης – ΠΑΟΚ και ως οπαδός των «κιτρινόμαυρων» πανηγυρίζει έξαλλα κάθε τους νίκη. Βέβαια παίζει και ο ίδιος φοβερό μπάσκετ. Στα δεκαέξι του προπονείται για δύο συνεχόμενα καλοκαίρια στο camp του Νίκου Γκάλη στο Πευκοχώρι Χαλκιδικής και μαθαίνει από πρώτο χέρι τα μυστικά του πρωταθλητισμού. Από εκεί και πέρα τα πράγματα ήταν εύκολα. Έστω και αν δεν ακολούθησε μια ευθεία γραμμή στις επιλογές του. Σπούδασε μηχανολόγος – μηχανικός στην Κοζάνη αλλά στο τελευταίο έτος αποφάσισε να κατέβει στην Αθήνα. Παρακολούθησε μαθήματα σε σχολή υποκριτικής, την οποία δεν πρόλαβε να τελειώσει γιατί τον κυνηγούσαν οι δουλειές.

Δεν φοβήθηκε ποτέ το άγνωστο. Του αρέσει να ξεγελάει τη μοίρα του και φέτος πρωταγωνιστεί στον Τσάρλι Τσάπλιν του Daniel Colas, που ανεβαίνει στις 6 Νοεμβρίου στο Ακροπόλ, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια.

 

Η «Τσαπλινίαση» του Τσαλταμπάση

Ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι ο μόνος ίσως ηθοποιός με τον οποίο έχει ταυτιστεί περισσότερο από όλους και τους τελευταίους μήνες έχει διαβάσει τα πάντα για τη ζωή του. «Τον έβλεπα από μικρός» μας λέει. «Από ένστικτο. Μου αρέσει η κωμωδία που εμπεριέχει και το δράμα και ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν από τους πρωτοπόρους σε αυτό. Πάντα αισθανόμουν ότι του ταιριάζω. Άλλωστε πολλοί θεατές μού λένε ότι η κίνησή μου τους θυμίζει τον Σαρλό».

Τι ενδιαφέρον βρίσκει σε αυτόν; «Το έργο αρχίζει με τον Τσάρλι Τσάπλιν 5 χρόνων στο Λονδίνο και φτάνει μέχρι το τέλος της ζωής του, τα Χριστούγεννα του ’77, στο Βεβέ της Ελβετίας, όπου πεθαίνει στα 88 του. Τα παιδικά του χρόνια δεν τα ξεπέρασε ποτέ. Τον καθόρισαν και τον ακολουθούσαν σαν σκιά σε όλη του τη ζωή. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός. Τους εγκατέλειψε πολύ νωρίς. Η μητέρα του υπήρξε καλλιτέχνις του μιούζικ χολ. Υπέφερε από σχιζοφρένεια. Ίσως για αυτό ο φόβος της ψυχικής ασθένειας ακολουθούσε και τον ίδιο μέχρι τα γεράματα. Η ζωή του ήταν όλο εκπλήξεις. Δεν ήξερε αν έπρεπε να λυπηθεί ή να χαρεί. Ένα βράδυ, η μητέρα του πάνω στη σκηνή δεν μπορούσε να πει το τραγούδι της. Το είπε ο ίδιος. Οι θεατές γιούχαραν εκείνη και αποθέωσαν το μικρό. Η πρώτη του επιτυχία στη σκηνή συνέπεσε με το τέλος της καριέρας της μητέρας του. Ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν συναισθηματικά ανήσυχος. Έκανε τέσσερις γάμους και απέκτησε έντεκα παιδιά. Τα οκτώ με την τέταρτη σύζυγό του, την κόρη του Ευγένιου Ο’Νιλ, ενώ όταν παντρεύτηκαν εκείνη ήταν 18 και εκείνος 54».

Ποιο ιδιαίτερο στοιχείο τον γοήτευσε στον Τσάπλιν και ποιο στο Σαρλό; «Ο Σαρλό είναι ένας αλητάκος, κομψός με παλιά ρούχα, ερωτύλος και αθώος. Πάντα ευγενικός και σκανδαλιάρης. Ο Τσάρλι Τσάπλιν περνάει από διάφορα στάδια. Από την απόλυτη φτώχεια στην παγκόσμια επιτυχία. Ζει το όνειρό του αλλά αρχίζουν να τον κυνηγάνε παντού. Τον κατηγορούν ότι είναι Εβραίος και κομμουνιστής. Κοντράρει με τις ταινίες του το σύστημα και η Αμερική που τον έχει αναδείξει τον απελαύνει. Εκείνος φεύγει για πάντα. Επιστρέφει μια μέρα, όταν πια είναι 80 χρόνων, για να πάρει τιμητικό Όσκαρ και πριν βγει στη σκηνή αναρωτιέται μήπως δεν τον θέλουν και τον γιουχάρουν. Φυσικά τον αποθέωσαν. Πάντα, όμως, έμοιαζε ότι ζει μετέωρος».

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί την Κυριακή μαζί με το Πρώτο Θέμα.