Από τον Γιώργο Πράττανο,

Η Δώρα Παντέλη είναι η εντυπωσιακή παρουσιάστρια –ύψους 1,84- που παρουσιάζει με τον Γιώργο Συρίγο την αθλητική εκπομπή Super Euroleague στη Nova. Η 30χρονη με σπουδαία καριέρα στο μπάσκετ, μίλησε στο People για την ακαδημαϊκή της πορεία και το ταξίδι της, στο Βιετνάμ και την Καμπότζη, που την επηρέασε.

«Επιδίωξα να κάνω αυτό το ταξίδι γιατί ήθελα εμπειρίες και από μια άλλη πραγματικότητα… Έμεινα δεκατέσσερις ημέρες και πήγα στο “Χωριό της Ειρήνης”, στο Ανόι, που έχουν ιδρύσει βετεράνοι Αμερικανοί. Είναι ένα χωριό που έχει δημιουργηθεί για τους Βιετναμέζους που πάσχουν από το Agent Orange (Πορτοκαλί Παράγοντας), μια χημική ουσία, φυτοκτόνα και αποφυλλωτική, που χρησιμοποιήθηκε για δέκα χρόνια από τους Αμερικανούς για την απογύμνωση των δασών του Βιετνάμ. Εκτιμάται πως σκότωσε ή ακρωτηρίασε 400.000 και είναι υπεύθυνη για 500.000 γεννήσεις δυσμορφικών παιδιών. Στο κέντρο αυτό μαθαίνουν να ζουν με την αναπηρία τους. Είδα ανθρώπους με ένα χέρι να ζωγραφίζουν ή να υφαίνουν για έξι ώρες. Ζουν έτσι και νιώθουν ευγνώμονες. Είδα επίσης πώς ζει μια οικογένεια δεκαπέντε ατόμων σε ένα δωμάτιο. Μαθητές που περπατoύν χιλιόμετρα για να πάνε σχολείο, εκεί όπου τρώνε το μοναδικό τους γεύμα, μια σούπα, και που δεν ξέρουν τι είναι η οδοντόβουρτσα.

Επισκέφτηκα, επίσης, τον οργανισμό “Κόρες της Καμπότζης”. Η χώρα είναι γνωστός προορισμός για σεξοτουρισμό. Πολλά κορίτσια αναγκάζονται από τις οικογένειές τους, στα 12, να δουλεύουν σε οίκους ανοχής. Ο οργανισμός αυτός πηγαίνει και παίρνει τα κορίτσια από τους χώρους αυτούς – όσα με τη θέλησή τους θέλουν να φύγουν. Έτσι, έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, μέσα από προγράμματα ψυχολογικής υποστήριξης, εκμάθησης ξένων γλωσσών, επαγγελματικής κατάρτισης. Είναι ένας οργανισμός που θα βοηθήσω στο μέλλον παρέχοντας υπηρεσίες και ως ψυχολόγος. Εκεί σοκαρίστηκα ως γυναίκα και ως άνθρωπος. Βλέποντας όλα αυτά πρέπει να πεισμώνεις και να μην είσαι αγνώμων για όσα έχεις».

Όταν η Δώρα βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο Μπίνγκαμτον της Νέας Υόρκης, είχε στο μυαλό της να ακολουθήσει την Ιατρική. «Λόγω όμως του βεβαρημένου προγράμματος –αφού είχα αθλητική υποτροφία και έπρεπε πρώτα να παίξω μπάσκετ για να εξασφαλίσω τις σπουδές μου–, αναγκάστηκα να αλλάξω πορεία. Επειδή είμαι ανήσυχη και μου αρέσει το διάβασμα, επέλεξα μια τριπλή ειδικότητα: Φιλολογία, Θέατρο και Πολιτικές Επιστήμες. Έγινα βοηθός καθηγητή στο Θέατρο, όπου έκανα ανάλυση χαρακτήρων, και τότε ανακάλυψα ότι μου αρέσει η Κλινική Συμβουλευτική Ψυχολογία. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές μου επέστρεψα στην Ελλάδα, όπου έπαιζα μπάσκετ και δούλευα ως καθηγήτρια και ακαδημαϊκή σύμβουλος. Στη συνέχεια ξεκίνησα τις σπουδές μου στην Κλινική Ψυχολογία και Συμβουλευτική, σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Ό,τι έχει να κάνει με τις σχέσεις των ανθρώπων, σε όλα τα επίπεδα, έχει να κάνει με την ψυχολογία, γι’ αυτό και με εξιτάρει πολύ».

Είχα την κατάλληλη πάσα για να απευθυνθώ όχι στη Δώρα, αλλά στην ειδική επί του θέματος: «Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του σημερινού ανθρώπου;» τη ρώτησα. «Η μη αποδοχή της πραγματικότητας» απαντάει σχεδόν αμέσως. «Για να αποδεχτείς την πραγματικότητα, πρέπει να έχεις δυνατό στομάχι, εμπειρία και τα απαραίτητα εφόδια. Είναι λίγοι αυτοί που την αποδέχονται» μου εξηγεί. Της λέω πως συνήθως οι άνθρωποι που θαυμάζουμε είναι όσοι ξεπερνούν την πραγματικότητά τους και συμφωνεί. «Πρώτα την αντιλαμβάνονται και στη συνέχεια δουλεύουν για να την αλλάξουν» προσθέτει. «Πρέπει να βγεις έξω από το comfort zone σου (τη ζώνη άνεσής σου) για να το πετύχεις, κι αυτό το κάνουν λίγοι, γιατί οι περισσότεροι φοβούνται. Είναι και η νοοτροπία μας, ως λαός, να φοβόμαστε. Δεν είναι τυχαίο που ζούμε στο πατρικό μας, με τους γονείς μας, μέχρι τα 30 μας» συμπληρώνει. Εκείνη τόλμησε, βγήκε γρήγορα έξω από το comfort zone της και όλο αυτό λειτούργησε τέλεια. Συγνώμη… «Δεν τα πήγα κι άσχημα» είναι η ατάκα τής πάντοτε ανικανοποίητης Δώρας.