Πέθανε η τραγουδίστρια, Λιζέτα Νικολάου σε ηλικία 72 ετών. Τις τελευταίες ημέρες ήταν διασωληνωμένη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ιδιωτικού θεραπευτηρίου του Πειραιά, ύστερα από πτώση που είχε από σκάλα μέσα σε καφετέρια. Η τελευταία δημόσια εμφάνισή της έγινε την προηγούμενη εβδομάδα, σε συναυλία που δόθηκε στη Γλυφάδα, μαζί με τη στενή της φίλη Ελένη Ροδά.

Η φωνή της Λιζέτας Νικολάου συνδέθηκε άρρηκτα με ερμηνείες των τραγουδιών του Πόντου και θεωρείται -όχι άδικα- η πιο αγαπημένη τραγουδίστρια του Ποντιακού Ελληνισμού.

Η Λιζέτα Νικολάου άρχισε την καριέρα της από την Θεσσαλονίκη. Συνεργάστηκε με τον Στράτο Διονυσίου και βρέθηκε στην Αθήνα για να συνεργαστεί με τον κορυφαίο, Γιάννη Μαρκόπουλο.

Άφησε το δικό της στίγμα στο ελληνικό τραγούδι. Μάλιστα, μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της είναι το τραγούδι “Της Γερακίνας Γιος”.  Ερμήνευσε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ πρωτοπαρουσιάστηκε με μεγάλους δημιουργούς και ερμηνευτές, όπως τον Τσιτσάνη (η ίδια με καμάρι δηλώνει ότι το τραγούδι «Της γερακίνας γιος» το είπε πρώτη και μετέπειτα ο Καζαντζίδης), τον Γαργανουράκη, την Μοσχολιού, την Γαλάνη και άλλους. 

Ενδεικτική δισκογραφία της Λιζέτας Νικολάου

• Σκοπευτήριο, 1975
• Αφιέρωμα, 1975
• Το Χαμόγελο Της Λιζέττας, 1977
• Σ’ Αγάπησα, Μ’ Αγάπησες, 1980
• Βενετιά Και Φανάρι, 1982
• Ποντιακά Τραγούδια Με Τη Λιζέττα Νικολάου, 1985
• Τα Κέφια Της Λιζέττας, 1985
• Έτσι Χάνονται Οι Αγάπες, 1986
• Θέλω Ν’ Αντισταθώ, 1989
• Νυχτερινοί Έρωτες, 1990
• Τέρεν Μάνα Πως Χορεύω, 1992
• Τα Τραγούδια Του Πατέρα μου, 1995
• Ποντιακή Ραψωδία, 1997

Η Λιζέτα Νικολάου ήταν παντρεμένη με τον Γιώργο Λιάνη και μαζί, απέκτησαν έναν γιο.

Η τελευταία τηλεοπτική συνέντευξη της Λιζέτας Νικολάου

Η τελευταία της τηλεοπτική συνέντευξη ήταν τον Ιανουάριο του 2022, όταν και είχε μιλήσει στην εκπομπή «Mega Καλημέρα». Τότε, η Λιζέτα Νικολάου είχε αναφερθεί στο γάμο της με τον Γιώργο Λιάνη, τις δυσκολίες μετά το χωρισμό, τον γιο τους, αλλά και το ξεκίνημά της στο τραγούδι, κρυφά από τους γονείς της.

«Είμαι η πρώτη Λιζέτα που είχε αυτό το όνομα στην Ελλάδα. Με έχουν βαφτίσει Ελισάβετ. Το πραγματικό μου επίθετο είναι Κατικαρίδου, το Νικολάου μου το έδωσε ο Σούκας. Ποτέ δεν είπα ότι θα γίνω τραγουδίστρια. Ξεκίνησα όταν πήγαινα Γυμνάσιο σε μια μπουάτ να τραγουδάω χωρίς μικρόφωνο, κρυφά από τον πατέρα μου, και οι γείτονες του έδιναν συγχαρητήρια. Όταν με άκουσε για πρώτη φορά, είπε ότι η μπέμπα, δηλαδή εγώ, τραγουδάει καλύτερα από την Μοσχολιού. Άφησα την καριέρα μου στην τύχη της, αλλά δεν έχω κανένα απωθημένο. Η ζωή μου ήταν σαν παραμύθι», είχε πει τότε η Λιζέτα Νικολάου.

«Με τον Γιώργο Λιάνη παντρευτήκαμε το 1978, ένα χρόνο μετά γεννήθηκε ο γιος μου και μετά χωρίσαμε, όχι από δική μου θέληση. Εγώ είμαι της οικογένειας. Ο χωρισμός μου κόστισε πάρα πολύ, ντρεπόμουν να λέω ότι είμαι χωρισμένη», τόνισε.

 

«Ο γάμος μου με τον Γιώργο Λιάνη με έβλαψε. Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που φοβόταν να υποστηρίξει την πρώην γυναίκα του και την πλήρωσα εγώ. Στην πολιτική δεν ήμασταν μαζί, οπότε τα πράγματα εκεί ήταν ακόμα χειρότερα. Δεν ήθελα να κάνω άλλο παιδί, οπότε δεν ξαναπαντρεύτηκα. Ζούσα όμως σαν παντρεμένη, με μία σχέση», είχε περιγράψει η Λιζέτα Νικολάου.

«Έχασα το μεγάλο αδερφό μου το Σωκράτη, μετά και τον αδερφό μου τον Αλέκο. Δεν τα αντέχω αυτά. Για τον Αλέκο δεν πρόλαβα να κάνω κάποια πράγματα για αυτόν, για να τον βοηθήσω» σημείωσε στην τελευταία της συνέντευξη για τις μεγάλες απώλειες στην ζωή της.

 

Εφιαλτικές στιγμές έζησαν το μεσημέρι της Τρίτης (18/08) οι κάτοικοι στον οικισμό του Νέου Πόντου Μάνδρας, καθώς η πύρινη λαίλαπα που έκαιγε την περιοχή έφτασε μόλις 20 μέτρα από τα πρώτα σπίτια, με τους πολίτες να δίνουν την δική τους μάχη για να σώσουν ό,τι μπορούσε να σωθεί.

Της Κωνσταντίνας Χαϊνά

Ήταν 14:00 το μεσημέρι όταν δόθηκε εντολή για εκκένωση του οικισμού, αφού η πυρκαγιά πλέον ήταν ανεξέλεγκτη και εξαπλωνόταν με μεγάλη ταχύτητα. Άμεσα, απομακρύνθηκαν ηλικιωμένοι όπως και μικρά παιδιά, ωστόσο οι νέοι παρέμειναν προκειμένου να δώσουν την δική τους μάχη με το πύρινο μέτωπο.

«Δόθηκε μία τεράστια μάχη με την φωτιά, έγινε μία πολύ μεγάλη προσπάθεια για να σωθεί ο οικισμός από τους νέους. Η ουσιαστική επέμβαση ήταν αυτή των κατοίκων, οι οποίοι είχαν μεγάλη διάθεση να σώσουν ό,τι μπορούσαν και ό,τι προλάβαιναν» αναφέρει στο enikos.gr ο δήμαρχος Ελευσίνας, Αργύρης Οικονόμου, με τον ίδιο να προσθέτει πως η συνδρομή της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας τόσο επίγεια όσο και εναέρια, καθυστέρησε σημαντικά.

Οι κάτοικοι του οικισμού έγιναν μία ομάδα και ενώθηκαν σε αυτές τις δύσκολες στιγμές όπως και οργανώθηκαν, με αποτέλεσμα να καταφέρουν να σβήσουν ένα μεγάλο μέρος της φωτιάς προτού επιχειρήσουν οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής.

«Όλα τα οφείλουμε στα νέα παιδιά, οτιδήποτε δεν κάηκε το οφείλουμε σε αυτά. Είχαμε και δύο υδροφόρες του δήμου, βοηθούσαμε με όποιον τρόπο μπορούσαμε. Η πυρκαγιά είχε σχεδόν αντιμετωπιστεί μέχρι να έρθουν οι δυνάμεις, με την επέμβασή τους ωστόσο να είναι καθοριστική. Ζήσαμε πολύ δύσκολες στιγμές με εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες αλλά τα καταφέραμε».

Παράλληλα, ο κ. Οικονόμου επεσήμανε πως έχει πάρει φωτιά ένα εργοστάσιο που κατασκεύαζε πολυεστερικές βάρκες, το οποίο βρίσκεται εντός της μη αστικής ζώνης στην ίδια περιοχή, ωστόσο δεν είχε ολοκληρωμένη εικόνα για το συγκεκριμένο συμβάν.

Έγκλημα πολέμου. Παράπλευρες απώλειες. Πέθαναν από τις κακουχίες. Κανείς δεν τους έκανε κακό. Εκείνοι έβλαψαν αθώους Τούρκους. Ποια Γενοκτονία; Δεν υπάρχει Γενοκτονία! Τι; Οι Έλληνες είχαν περιουσίες; Ό,τι ήταν να πάρουν το πήραν κατά την Ανταλλαγή. Η σύγχρονη Τουρκία δεν οφείλει σε κανέναν τίποτα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμπεριφέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο στους Έλληνες του Πόντου. Μόνοι τους αποφάσισαν να… μεταναστεύσουν.

Μικρές προτάσεις που κρύβουν μεγάλα ψέματα. Οι Έλληνες του Πόντου, όλοι οι χριστιανοί της Ανατολής έπεσαν θύματα γενοκτονίας όχι μία αλλά αμέτρητες φορές και με πολλούς τρόπους.

Δεκαετίες τώρα η Τουρκία δεν διστάζει να τους μετατρέπει από θύματα σε θύτες, να τους προσάπτει χωρίς δεύτερη σκέψη όλα όσα οι Οθωμανοί Τούρκοι έκαναν και να αρνείται πεισματικά να συμφιλιωθεί με το ιστορικό ένοχο παρελθόν της. Τι κι αν η βίαιη αλλαγή της ανθρωπογεωγραφίας του Πόντου και η προσχεδιασμένη εξόντωση κάθε ελληνικού και χριστιανικού στοιχείου της περιοχής είναι πλέον επιστημονικά τεκμηριωμένα γεγονότα, η Τουρκία επιμένει αναίσχυντα στην αθωότητά της. Μια αθωότητα βαμμένη με τόσο αίμα που φαντάζει σαν ψέμα.

Αλλά οι 353.000 νεκροί Έλληνες του Πόντου και οι άλλοι τόσοι εκτοπισμένοι είναι απόδειξη ότι όλα είναι αλήθεια. Οι αναγκαστικοί εκτοπισμοί από τα παράλια προς την ενδοχώρα της Ανατολίας, οι πορείες θανάτου, οι επιθέσεις των παραστρατιωτικών πρωτοπαλίκαρων στα ελληνικά χωριά του Πόντου, τα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, οι βιασμοί, οι βασανισμοί, οι αρπαγές και οι εκτελέσεις, δεν είναι ψέμα. Αδιάσειστα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν και διασώθηκαν με κίνδυνο, αποδεικνύουν τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του καλά οργανωμένου σχεδίου.

Τα εργαλεία της Γενοκτονίας που χρησιμοποιήθηκαν είναι αναγνωρίσιμα και αδιαμφισβήτητα αληθινά. Ο ηθικός αυτουργός το ομολόγησε με τον πλέον επίσημο τρόπο. Εξάλλου η επιστήμη έχει κάνει τόσα βήματα, οι αποδείξεις είναι τόσες πολλές και διασταυρωμένες, που είναι απορίας άξιο πώς δεν το ομολογεί και ο φυσικός αυτουργός. Εκείνο όμως που είναι ακόμα πιο δυσάρεστα εντυπωσιακό είναι πώς χώρες σαν και τη δική μας, οι οποίες έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικήσουν για πολίτες τους ό,τι τους αναλογεί, δεν το τολμούν. Η μικροπολιτική και οι μικροπολιτικοί ευθύνονται, λένε πολλοί. Και όλα συνηγορούν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Αλήθεια, δεν υπάρχει κανείς σε θέση ευθύνης που να ντρέπεται όχι γιατί δεν κέρδισε τη μάχη της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, αλλά γιατί δεν την έδωσε ποτέ;

Πώς μπορεί ένας Έλληνας πολιτικός να εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με αμηχανία ένα τέτοιο έγκλημα, αντί να κάνει ένα βήμα μπροστά και να το τοποθετεί στην κορυφή της πολιτικής του ατζέντας; Ναι, αναμφισβήτητα έχουν γίνει αλλαγές στο πώς αντιμετωπίζεται το Ποντιακό Ζήτημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ωστόσο 101 χρόνια μετά την έναρξη της δεύτερης φάσης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, όλα αυτά δεν είναι πια αρκετά.

Αν οι Πόντιοι και οι υπόλοιποι Μικρασιάτες άντεξαν, επέζησαν και ρίζωσαν στη μητέρα πατρίδα ή στις άλλες πατρίδες που τους υποδέχθηκαν, όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο, τότε και το ελληνικό κράτος μπορεί να αντέξει να μετατρέψει σε εθνικό ζήτημα την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής. Αν οι άνθρωποι αυτοί έζησαν τον όλεθρο, στερήθηκαν το δικαίωμα να γνωρίσουν τους συγγενείς που έμειναν πίσω αλλά και αυτούς που δεν γεννήθηκαν ποτέ, τότε το ελληνικό κράτος μπορεί να βρει τρόπο να παλέψει διπλωματικά, με τα όπλα που παρέχει πλέον η επιστήμη και η δικαιοσύνη και να κερδίσει έδαφος.

Είναι αντιληπτό πως πρόκειται για δύσκολο θέμα που αφορά έναν δύσκολο γεωπολιτικό γείτονα, με βαρύ ποινικό μητρώο. Όμως εδώ μιλούν τα ιστορικά γεγονότα, όσοι επέζησαν για να περιγράψουν την καταστροφή. Πώς μπορούμε να κλείνουμε τα αυτιά μας; Ίσως φταίει ο οργανωμένος προσφυγικός χώρος που δεν είναι ενωμένος για την ατολμία των ελληνικών κυβερνήσεων, προσθέτουν ορισμένοι. Σίγουρα ένας ενωμένος οργανωμένος προσφυγικός χώρος θα μπορούσε να πιέσει περισσότερο και με πιο αποτελεσματικό τρόπο. Το κλειδί της υπόθεσης όμως το κρατάει η Ελλάδα, μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του NATO.

Ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Χρωστάμε πολλά στους Έλληνες της Ανατολής που έβαλαν πλάτη για να σηκωθεί η Ελλάδα ψηλότερα. Οφείλουμε να επιστρέψουμε το χρέος δείχνοντας στην Τουρκία τι είναι υποχρεωμένη να κάνει για να αλλάξει πορεία, με την ελπίδα κάποτε να μπορεί να πει κανείς πως είναι πράγματι «δημοκρατία».

Θυμόμαστε. Διεκδικούμε. Μέχρι την τελική δικαίωση. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι μονόδρομος.

Πόπη Παπαγεωργίου