Σύλλογος Φίλων Βασίλη Καρρά στο enikos.gr: «Είχαμε δώσει όρκο μπροστά του να μην τον αφήσουμε να ξεχαστεί»

Με αφορμή την ετήσια συνάντησή τους και την αφιερωματική βραδιά στον αείμνηστο τραγουδιστή την Παρασκευή 24 Απριλίου στην Αθήνα, άνθρωποι που γνώρισαν και αγάπησαν τον Βασίλη Καρρά θυμούνται τον καλλιτέχνη της καρδιάς τους και μοιράζονται τις αναμνήσεις τους.

Νάντια Ρηγάτου

Η σχέση που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα σε έναν καλλιτέχνη με το κοινό του, θα παραμείνει αιώνια ερωτηματικό για τη λογική την ίδια στιγμή που το συναίσθημα θα αποδεικνύει περήφανο τη δύναμή του. Άνθρωποι που δεν είναι συγγενείς, που δεν μοιράζονται την καθημερινότητά τους κι όμως αόρατα σκοινιά δένουν παντοτινά τις καρδιές τους.

Ο Βασίλης Καρράς ανήκει στους καλλιτέχνες που άνοιγε τις καρδιές των ανθρώπων και αποκτούσε εκεί τη δική του θέση.

Το 2010, άνθρωποι που τον αγαπούν και τον ακολουθούν παντού αποφασίζουν να γίνουν μια ισχυρή ομάδα. Και κάπως έτσι δημιουργείται ο  Σύλλογος Φίλων Βασίλη Καρρά.

 Ο καλλιτέχνης τους συναντά, τους καθοδηγεί πως να διοχετεύσουν την αγάπη που νιώθουν και εκείνοι του δίνουν έναν όρκο, να μην τον αφήσουν να ξεχαστεί ποτέ.

Την Παρασκευή 24 Απριλίου, το νυχτερινό κέντρο Bodega στο Μπουρνάζι θα μετατραπεί σε σημείο συνάντησης θαυμαστών του Βασίλη Καρρά από όλη την Ελλάδα. Είναι η ετήσια συνάντηση του Συλλόγου.

Ο Βαλάντης και ο Κυριάκος Κυανός θα ερμηνεύσουν όλες τις επιτυχίες που άφησε παρακαταθήκη ο τραγουδιστής και κάπως έτσι ο σύλλογος φίλων του Βασίλη Καρρά θα έχει κρατήσει για ακόμα μια χρονιά τον όρκο του, θα τον έχει κρατήσει «ζωντανό» στην καρδιά του.

Ο Επίτιμος Πρόεδρος του συλλόγου φίλων Β.Κ. Ζαχαρίας Ραϊνάκης, γυρίζει τον χρόνο πίσω και αποκαλύπτει στο enikos.gr:«Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 15/4/10 σε γνωστό ξενοδοχείο της Αθήνας. Το γραφείο άνοιξε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και τα εγκαίνια έγιναν στις 28/1/11 παρουσία του ίδιου του καλλιτέχνη. Ήταν επιθυμία του Βασίλη το γραφείο να είναι στην Κρήτη. Μας έκανε επισκέψεις 2-3 φορές τον χρόνο.

Το συνδύαζε με εμφανίσεις που έκανε στο νησί.  Μας συμβούλευε πάντα να βοηθάμε κόσμο με διάφορες κινήσεις όπως να δίνουμε αίμα, φαγητό, ρουχισμό. Κάθε φορά που συναντιόμασταν και μιλούσαμε η φιλανθρωπία ήταν το Α και το Ω της συζήτησης. Δεν τον ενδιέφερε και τόσο το λεγόμενο “τζέρτζελο” σε διάφορα μαγαζιά της χώρας που κάναμε όσο η φιλανθρωπία. Μοιράζαμε ρουχισμό σε διάφορες οικογένειες σε Αθήνα και Ηράκλειο.

Δίναμε τρόφιμα μια φορά τον μήνα στο πνευματικό κέντρο Αγίου Γεωργίου στο Ηράκλειο.  Όσο για το αίμα είχαμε κάνει τρεις τράπεζες αίματος σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Ηράκλειο αλλά ομολογώ ότι σε αυτόν τον τομέα δεν τα πήγαμε τόσο καλά και το έλεγε και ο ίδιος. Τον Βασίλη Καρρά εγώ προσωπικά τον είδα τελευταία φορά τον Απρίλιο του 2016 στο Ηράκλειο.

Είχε έρθει για μια συναυλία και τον είδαμε στο καμαρίνι όπου και τον ενημερώσαμε για τα νέα του συλλόγου. Μας θεωρούσε παιδιά του. Θυμάμαι στην Ιεράπετρα τον Ιανουάριο του 10 που είχαμε πάει στο μαγαζί που τραγουδούσε και μας περίμενε. Όταν είπαμε στους σερβιτόρους ότι είμαστε από το fan club μας χλεύασαν.

Μόλις το είπαμε στον κ. Βασίλη μας υπερασπίστηκε λέγοντας στην διεύθυνση «αν δεν φτιάξουν τα παιδιά μου κάπου καλά δεν θα βγω να τραγουδήσω». Η βραδιά κύλησε όμορφα καθώς η διεύθυνση απολογήθηκε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον κόσμο που περίμενε έξω από το καμαρίνι όχι τόσο για φωτογραφίες και αυτόγραφα, αλλά για μια αγκαλιά και ένα φιλί.

Κάποτε είχαμε δώσει έναν όρκο μπροστά του να μην τον αφήσουμε ποτέ να ξεχαστεί. Εμείς κάθε χρόνο κάνουμε ένα αναμνηστικό μνημόσυνο στην μνήμη του και κάνουμε μια αναμνηστική μάζωξη ώστε να θυμηθούμε τα παλιά».

Την ίδια στιγμή ο Γιώργος Σωτηρόπουλος θυμάται τον δικό του Βασίλη Καρρά: «Τον Βασίλη τον είδα για πρώτη φορά από κοντά το 2010 σε μία εμφάνιση του στην Πάτρα. Τότε ήμουν ακόμα μαθητής λυκείου. Τον γνώρισα όμως προσωπικά δύο χρόνια μετά το 2012. Πιτσιρικάδες τότε μαζί με ένα φίλο μου και κάπως ψαρωμένοι στην αρχή θα έλεγα συναντήσαμε τον Βασίλη στο μπαρ του ξενοδοχείου που έμενε.

Θυμάμαι τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια. Ο Βασίλης με την απλότητα που τον διέκρινε μας έκανε αμέσως να λυθούμε. Μας έβλεπε σαν παιδιά του. Από τότε χτίσαμε μία ειλικρινή σχέση. Στην αρχή μου άρεσε ο καλλιτέχνης Καρράς και μόλις τον γνώρισα λάτρεψα τον άνθρωπο Βασίλη. Ήταν από τους τελευταίους μάγκες στο χώρο του, άντρας με όλη τη σημασία της λέξης. Ειδικά όταν σε άφηνε να τον γνωρίσεις καλύτερα ήταν εμπειρία ζωής. Είχα την τύχη να τον δω τελευταία φορά τον Ιούνιο του 2023.

Ήταν τότε που φαινόταν να βγαίνει νικητής από την περιπέτεια του με το «θηρίο». Ήρθε όπως είχε πει για να δει τους φίλους του. Και στην Πάτρα να ξέρετε είχε λίγους, μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού, αλλά καλούς. Αυτοί οι λίγοι που τον αγαπούσαμε αγνά και χωρίς συμφέροντα ήμασταν εκεί. Εκείνο το βράδυ πραγματικά τον καμάρωσα για τη δύναμη της ψυχής του και όταν τον ρώτησα πώς είναι μου απάντησε: «Δόξα τω Θεό πιτσιρίκο, όλα καλά». Θυμάμαι τότε δεν έπινε το αγαπημένο του ποτό, γιατί προσπαθούσε να αλλάξει τρόπο ζωής λόγω και της ασθένειας. Δύσκολο κάτι τέτοιο για τον Βασίλη, αλλά το πάλεψε. Όλοι περιμέναμε εκείνο τον χειμώνα να επιστρέψει στις πίστες.

Το ήθελε πολύ, το ετοίμαζε, έδειχνε έτοιμος. Δυστυχώς όμως το Δεκέμβρη του ίδιου έτους μας άφησε. Κάθε συνάντηση μαζί του ήταν εμπειρία ζωής με πολλά μαθήματα. Αν επέλεγα όμως στιγμές θα ήταν δύο. Η μία στο Θέατρο Πέτρας στη συναυλία του για τα 40 χρόνια με τη βροχή όπου δεν σταμάτησε να τραγουδάει και το έκανε μόνο όταν χάλασαν τα ηχεία και η δεύτερη μία μεταξύ μας συνάντηση στο στέκι μας στην Πάτρα στο Ωδείο. Εκείνο το βράδυ όταν του μίλησα για τα επαγγελματικά μου όνειρα μου είπε: «Πιτσιρίκο, μη μασάς προχώρα. Αν το θες θα γίνει».

Info

Reunion του Fan Club στο Bodega , Περιστέρι

Παρασκευή 24 Απριλίου