Stratton Leopold: Ο έλληνας παραγωγός του Χόλιγουντ που έζησε το αμερικάνικο όνειρο

Από τη Ντέπυ Κουρέλλου
Φωτογραφίες: Sakis Lalas

Η ιστορία της οικογένειάς του θυμίζει τα μεταναστευτικά έπη που μία στις τρεις ελληνικές οικογένειες έχει να διηγηθεί. Ο πατέρας του Stratton Leopold έφτασε 11 ετών στις ΗΠΑ μαζί με τον 20χρονο αδελφό του από τη Σπάρτη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Τα δύο αδέλφια έμειναν για ένα διάστημα στο Ellis Island, μέχρι να εγκριθούν τα χαρτιά τους και να αναχωρήσουν για την Μπραζίλ της Ιντιάνας, στα σπίτια συγγενών τους. Από μικρή ηλικία μαζί με το σχολείο εργαζόταν σε παγωτατζίδικο της περιοχής, για να φτιάξει με την ενηλικίωσή του το δικό κατάστημα με παγωτά στη Σαβάνα της Τζόρτζιας. Στο μεταξύ, η νύφη βρέθηκε με τον πατροπαράδοτο τρόπο του συνοικεσίου και έφτασε από τη Σπάρτη, με τον όρο κάποια στιγμή το ζευγάρι να επιστρέψει στην Ελλάδα. «Είναι μια δέσμευση που δεν τήρησε ποτέ ο πατέρας μου» θυμάται ο Stratton Leopold, που επιμένει να τον αποκαλώ Στράτο. «Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που τον κρατούσε μακριά, από τη στιγμή μάλιστα που η μητέρα μου αλλά κατόπιν και εμείς, τα παιδιά, πηγαίναμε συχνά στην Ελλάδα και τη Σπάρτη».

Σίγουρα δεν ήταν κάποια άρνηση για το παρελθόν ή την καταγωγή του, διότι η ανατροφή που φρόντισε να δώσει στα τρία παιδιά του ήταν εξολοκλήρου ελληνική. «Πήγα σε ελληνικό σχολείο έξι χρόνια και ήμουν μάλιστα παπαδάκι στην εκκλησία. Στο σπίτι μιλούσαμε μόνο ελληνικά και φυσικά έπρεπε να παντρευτώ Ελληνίδα γυναίκα. Αλλά πρώτα έπρεπε να σπουδάσω. Έπρεπε να γίνω γιατρός, όπως ήθελε η μητέρα μου» λέει ο Leopold με εκείνη την τρυφερότητα που γεννιέται από τις αναμνήσεις. «Εγώ αντιδρούσα σε όλα αυτά. Δεν μου άρεσαν οι Ελληνίδες και σίγουρα δεν μου άρεσε η Ιατρική, αν και παρακολούθησα το pre med program στο Νάσβιλ του Τενεσί».

Οι περιγραφές του θυμίζουν σκηνές από το Γάμος αλά Ελληνικά της Nia Vardalos. «Πράγματι, η Nia, την οποία ξέρω και αγαπώ, κατάφερε να απεικονίσει πολύ επιτυχημένα τις ελληνικές οικογένειες της Αμερικής. Το έκανε, βέβαια, με χιούμορ, γιατί όταν εμείς το ζούσαμε, δεν ήταν τόσο αστείο. Το αστείο, όμως, με μένα είναι πως τελικά πράγματι παντρεύτηκα Ελληνίδα, που επιπλέον φτιάχνει το καλύτερο σπανακόρυζο του κόσμου!».
Ωστόσο, στα πρώτα νεανικά του χρόνια ο Stratton Leopold ήθελε να φύγει μακριά από την ελληνική, καταπιεστική οικογένειά του και το έκανε. «Μου φαίνονταν όλα καθορισμένα για μένα και η πόλη πολύ μικρή. Έτσι, πήγα στη Νέα Υόρκη. Βρήκα δουλειά σε μια εταιρεία που διαχειριζόταν θέατρα και γνώρισα μια ηθοποιό. Μείναμε μαζί τέσσερα χρόνια. Ήμουν 24 ετών και για να την εντυπωσιάσω αποφάσισα να γίνω παραγωγός ταινιών. Δεν ήξερα τίποτα σχετικά με το χώρο».

Σύντομα, όμως, θα μάθει πολλά. Ο κόσμος του κινηματογράφου τον μαγεύει κι ο Stratton Leopold θα τον υπηρετήσει σχεδόν από όλα τα πόστα. Στο δράμα του John Huston, Wise Blood, το 1979, εκτέλεσε χρέη casting director, στη Μεγάλη Ανατριχίλα του Lawrence Kasdan, το 1983, ήταν location manager και στον Τελευταίο Καρχαρία, το 1981, του Enzo G. Castellari βοηθός σκηνοθέτη. «Ήθελα να μάθω τα πάντα από οποιοδήποτε πόστο, μέχρι που το 1988 ανέλαβα χρέη παραγωγού στην ταινία Περιπέτειες του Bαρόνου Μινχάουζεν του μεγάλου “παραμυθά” Terry Gilliam» (σ.σ. σκηνοθέτης των ταινιών των Monty Python, του Βασιλιά της Μοναξιάς, του Δώδεκα Πίθηκοι και Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας).

 
Και τι ακριβώς κάνει ένας παραγωγός; «Όταν το στούντιο μας δίνει τα χρήματα –και μιλάμε για πολλά χρήματα– να γυρίσουμε μια ταινία, η δουλειά του παραγωγού είναι να φροντίσει να ξοδευτούν σοφά. Κι όχι μόνο αυτό, βέβαια. Πρέπει να βρω το σωστό συνεργείο, αυτό περιλαμβάνει από το σκηνοθέτη μέχρι τον κάμεραμαν, από τους ηθοποιούς μέχρι τους κομπάρσους. Είμαι υπεύθυνος, επίσης, απέναντι στο στούντιο, ώστε να παραλάβουν την ταινία που συμφώνησαν. Αν δηλαδή περιμένουν κωμωδία, πρέπει να φροντίσεις να τους παραδώσεις μια κωμωδία». Μοιάζει με φοβερή λογιστική ευθύνη. Καλλιτεχνική υπόσταση δεν έχει ένας παραγωγός; «Είναι και τα δύο που περιγράφεις ο παραγωγός. Δεν κοιτάς μόνο τα χρήματα, αλλά κάνεις προτάσεις στο σκηνοθέτη, του λες τη γνώμη σου, γι’ αυτό και στα Όσκαρ, όταν βραβεύεται η καλύτερη ταινία, είναι ο παραγωγός που κερδίζει το βραβείο» εξηγεί ο ίδιος.

Ακολούθησαν δεκάδες ταινίες με τον Sratton Leopold στην ηλεκτρική καρέκλα του παραγωγού: Οι Δεσμοί Αίματος με τον Benjamin Bratt, Η Κόρη του Στρατηγού με τους John Travolta, Madeleine Stowe και James Cromwell, το Born Yesterday με τους Melanie Griffith, John Goodman και Don Johnson, Το Ευλογημένο Παιδί με τους Kim Basinger, Jimmy Smits και Rufus Sewell, Ο Λυκάνθρωπος με τους Benicio Del Toro, Anthony Hopkins και Emily Blunt, το Parker με τους Jason Statham και Jennifer Lopez, Η Αποζημίωση με τους Ben Affleck, Aaron Eckhart και Uma Thurman.

 
Η επιτυχία του εξαργυρώθηκε όταν η μεγάλη Paramount του δίνει τη θέση του αντιπροέδρου. Ωστόσο, ο Stratton Leopold δεν αναπολεί ιδιαίτερα εκείνη την εποχή. «Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα περίοδος, με πολλές ευθύνες, καθώς καλείσαι να διαχειριστείς εκατοντάδες εκατομμύρια. Κυρίως, ήταν μια δουλειά που με αναστάτωσε και με αποδιοργάνωσε. Εγώ ήμουν πάντα παραγωγός και τότε έπρεπε να μάθω να είμαι διοικητικό στέλεχος. Βρέθηκα αντιμέτωπος με μια κρίση ταυτότητας. Είχα, για παράδειγμα, πέντε υπέροχες ταινίες και ήθελα να είμαι παραγωγός σε όλες. Ήθελα να βρίσκομαι στα σετ, όμως πλέον ήμουν αντιπρόεδρος. Η νέα μου δουλειά ήταν να εγκρίνω τις ταινίες και το budget και να μην αναμειχθώ ξανά μαζί τους. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό. Διψούσα για δράση».

 
Έτσι, γύρισε στην απόλυτη δράση και την απόλυτη περιπέτεια που έκρυβαν τα γυρίσματα του blockbuster Επικίνδυνη Αποστολή 3 του J.J. Abrams με τον Tom Cruise στο ρόλο του υπερκατάσκοπου Ethan Hunt. «O J.J. και ο John Woo είναι οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες. Είναι ευγενικοί άνθρωποι και ξέρουν τι θέλουν». «Κι από ηθοποιούς;» επιτέλους ξεστομίζω την ερώτηση που από την αρχή θέλω να κάνω. «Έχω μια θεωρία όταν με ρωτούν ποιους ηθοποιούς προτιμάω. Έχω καταλήξει πως οι πιο γλυκείς, ταπεινοί και κανονικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που προέρχονται από μια κανονική οικογένεια χωρίς οικογενειακά δράματα και προβλήματα. Η Helen Mirren είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και κάνουμε συχνά παρέα, όπως ο Morgan Freeman και η Uma Thurman, που τη γνωρίζω από τότε που ήταν 15 ετών».

Ακόμα και οι κανονικοί άνθρωποι, όμως, δε «χαλάνε» στο Χόλιγουντ; «Ναι, η πίεση είναι τεράστια και τα χρήματα χαλάνε τους ανθρώπους. Πρόσεχε λοιπόν τι εύχεσαι. Σε αυτή τη βιομηχανία η πίεση είναι αφάνταστη. Και τα χρήματα που συνοδεύουν την επιτυχία υπερβολικά, μπορούν να τρελάνουν ακόμα και τους κανονικούς ανθρώπους. Κυρίως, δεν μπορούν μετά την επιτυχία τους να κάνουν πράγματα που έκαναν παλιά. Αυτό είναι σοκαριστικό, το καταλαβαίνω. Αλλά επιμένω, όλα εξαρτώνται από τον τρόπο που έχεις μεγαλώσει, αν έχεις γερές βάσεις να διαχειριστείς τη φήμη, την επιτυχία».

 
Ίσως για αυτό και εκείνος πάντα επιστρέφει στην πόλη που γεννήθηκε, για αυτό επιλέγει να μένει στη Σαβάνα και όποτε είναι εκεί να μπαίνει πίσω από το γκισέ του παγωτατζίδικου του πατέρα του και να επισκέπτεται σε κάθε ευκαιρία την Ελλάδα. «Μα είμαι Έλληνας. Περισσότερο τουλάχιστον από όσο είμαι Αμερικανός. Έχω και ελληνικό διαβατήριο» μου λέει με τιμή και καμάρι και αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς νιώθουμε τέτοια περηφάνια.

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή μαζί με το Πρώτο Θέμα.