Ποπ ποπ ποπάκι

Ποπ ή pop απλά μας αρέσει.

Ποπ ή pop απλά μας αρέσει.

Ποπ ή pop απλά μας αρέσει.

Ποπ ή pop απλά μας αρέσει.

Ποπ τραγουδάκι. Ανάλαφρο, ακίνδυνο, εύπεπτο, πιασάρικο, χαρούμενο, ανεβαστικό, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, και πιθανότατα με ημερομηνία λήξης.

Δεν είναι εξ ορισμού αρνητικός χαρακτηρισμός (περί ορέξεως κολοκυθοκεφτέδες), αλλά πολύ συχνά λέγεται υποτιμητικά, ως συνώνυμο της φλωριάς. Μπορεί να αναφέρεται και σε τραγούδι άλλου, εντελώς διαφορετικού μουσικού είδους, οπότε δηλώνει τεράστια περιφρόνηση – διότι αν το πας για death metal και σου βγει ποπ, φιλαράκι, κάτι έχεις κάνει λάθος.

Στην αγγλόφωνη μουσική ορολογία, popular music είναι θεωρητικά κάθε μουσική που κυκλοφορεί ευρέως (σε δίσκους, σε cd, στο ίντερνετ κλπ) και δεν είναι ούτε κλασική ούτε παραδοσιακή. Με αυτή την έννοια, “ποπ” είναι και η τζαζ και οι μπλουζιές και ο Φρανκ Σινάτρα να πούμε – αλλά και οι γκαραζοπανκιές, το metal, το αλτέρνατιβ, τα πριόνια κι όλα αυτά τα πράγματα του έξω απο δώ.
Πρακτικά όμως, τα εν λόγω πράγματα του Σατανά περιγράφονται με τους δικούς τους όρους, και η λέξη “pop” μένει να χαρακτηρίσει τη μη ειδικευμένη μουσική ευρείας κατανάλωσης. Αυτή που απευθύνεται σε νεαρόκοσμο χωρίς συγκεκριμένα γούστα ή απαιτήσεις, και που δε χρειάζεται πάνω από δύο ακροάσεις για να γίνει χιτάκι. Ποπ είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΕΑ!