Michael Fassbender: Περάσαμε μια μέρα με το γόη του παγκόσμιου κινηματογράφου

Του Αλέξανδρου Ρωμανού Λιζάρδου,

Sex symbol, αντιστάρ, ηθοποιός με εκτόπισμα και ερωτευμένος με την Οσκαρική Alicia Vikander. Αυτή είναι μια πρώτη σύνοψη για το 40χρονο ηθοποιό, που μπορεί να τον δεις ως Μάκβεθ και Steve Jobs, αλλά και Magneto στους X-Men ή Aguilar στο Assassin’s Creed. Το People συνάντησε το γοητευτικό σταρ στο Φεστιβάλ του Τορόντο και μετά τη συνέντευξη τον ακολούθησε στο κόκκινο χαλί καταγράφοντας συζητήσεις, αντιδράσεις, παραλειπόμενα.

Όταν έχεις παρακολουθήσει την πορεία ενός καλλιτέχνη από το σημείο εκκίνησής του και σε είχε θαμπώσει το ταλέντο του, αλλά και κάτι στην εικόνα του που είναι κόντρα στο star system, σε κάνει να αισθάνεσαι ακόμα μεγαλύτερη οικειότητα. Τον υποψήφιο πια για δύο Όσκαρ (Steve Jobs, 12 Χρόνια Σκλάβος) Michael Fassbender τον γνώρισα πρώτη φορά λίγα χρόνια μετά τη συμμετοχή του στους 300 στο ρόλο του Στέλιου. Ήταν στο Φεστιβάλ των Καννών στην πρεμιέρα της ταινίας Hunger, που τότε είχε κερδίσει βραβείο της Ένωσης Κριτικών στην κατηγορία Ένα Κάποιο Βλέμμα. Θυμάμαι την κριτική του σκέψη απέναντι στο χαρακτήρα των 300, την αγάπη του για την ελληνική ιστορία αλλά και τη μάχη των Θερμοπυλών. «Οι Έλληνες έχετε την πλουσιότερη ιστορία του κόσμου» είχε πει «που αποτέλεσε την αρχή όσων εξέλιξαν την ιστορία». Η αναφορά του μάλλον ήταν στη φιλοσοφική σκέψη, την ικανότητα των ανθρώπων να προσδιορίζουν και να προσδιορίζονται μέσα από συνδέσεις σκέψεων και εμπειριών.

Η τελευταία μας συνάντηση έγινε σε καναδικό έδαφος, στο Φεστιβάλ του Τορόντο, με αφορμή τη νέα του ταινία Παράνομες Ζωές, που έκανε πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους την προηγούμενη εβδομάδα. Είναι ένα φεστιβάλ που ο ίδιος έχει πει ότι απολαμβάνει να επισκέπτεται, επειδή το κοινό του Καναδά ενδιαφέρεται περισσότερο για την ουσία των ταινιών και όχι για το κουτσομπολιό και την ψεύτικη λάμψη. «Εδώ δεν με ρωτούν συνήθως αν φοράω τον έναν ή τον άλλο σχεδιαστή ή πώς πάει η προσωπική μου ζωή» δήλωσε σε πρόσφατο πέρασμά του από το κόκκινο χαλί. Και είναι κατανοητή και σεβαστή η διάθεσή του.

Βρέθηκε και πάλι στο TIFF (ακρωνύμιο του Toronto International Film Festival) φέτος για την ταινία Παράνομες Ζωές. Εκεί παραδέχτηκε ότι μερικές φορές προτιμά να μη βλέπει για πρώτη φορά κάποια νέα του ταινία παρουσία κοινού, αν και η συγκεκριμένη μάλλον αποτελεί εξαίρεση. Το Παράνομες Ζωές είναι μια έντονα αντισυμβατική περιπέτεια εμποτισμένη με στοιχεία ρεαλιστικού δράματος, ένα ποιοτικό αντι-γουέστερν για τους από επιλογή νομάδες. «Η ιδέα του νομά και της κοινότητας που μετακινείται και αλλάζει συνέχεια, αλλά και της προσπάθειας του πρωταγωνιστή να κρατήσει κάποιες σταθερές στη ζωή του με συνεπήραν. Ιδιαίτερα ο αγώνας του να σπάσει κάποιες από τις παραδόσεις της κοινότητας που τον περιορίζουν».

Ο ίδιος είναι ταξιδιάρικη ψυχή και λάτρης της περιπέτειας. Επιλέγει τις ταινίες και τα φεστιβάλ που πηγαίνει συνήθως σε συνάρτηση με άλλες δραστηριότητες. Ακόμα και σε περιόδους με πιεσμένο πρόγραμμα, φημολογείται ότι βρίσκει χρόνο για να γνωρίζει τον τόπο που επισκέπτεται. «Αυτές οι δύο ιδέες, του σταθερού και του μεταβλητού, δεν είναι άγνωστες εδώ στην Αγγλία, γιατί ο κόσμος είναι αρκετά εξοικειωμένος με τους νομάδες. Δεν ξέρω βέβαια πώς είναι τα πράγματα στην Ελλάδα. Αν δηλαδή οι Τσιγγάνοι και οι νομάδες γενικά βρίσκονται σε αρμονία με τους υπόλοιπους πολίτες της Ελλάδας ή σε σύγκρουση. Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που δεν έχει αναλυθεί αρκετά στον κινηματογράφο. Έχουμε δει Τσιγγάνους και σε άλλες ταινίες, όπως το Snatch, αλλά η οπτική είναι πάντα από την πλευρά του “πολιτισμένου” και όχι από την πλευρά του νομά. Δεν έχουμε δηλαδή παρατηρήσει ποτέ τον τρόπο ζωής τους, τις συνθήκες διαβίωσης και γενικότερα τα στοιχεία του πολιτισμού τους. Οπότε μέσα από την ταινία μπορούμε να δούμε όλες αυτές τις κρυφές πτυχές».

Στην πραγματικότητα αυτή η ταινία σχετίζεται με ένα εσωτερικό ταξίδι των ηρώων προς μια κατεύθυνση που θα επαναπροσδιορίσει τους οικογενειακούς δεσμούς. «Από την πρώτη στιγμή που διάβασα το σενάριο, ένιωσα σαν κάποιος να με χαστούκισε» μου λέει. «Η ιστορία με συνεπήρε αμέσως γιατί ένιωσα ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό και φρέσκο στον τρόπο αφήγησης. Η ενέργεια των ηρώων και η εξέλιξή τους με έκανε να μπω στον κόσμο της ταινίας από την αρχή μέχρι το τέλος».

Ο Fassbender αγαπάει την οικογένειά του και θεωρεί στενάχωρο που πια δεν έχει τη δυνατότητα να είναι όσο συχνά θέλει κοντά τους. Στο κόκκινο χαλί της ταινίας αναφέρει: «Έχω μια πραγματικά καλή σχέση με τους δικούς μου και στη ζωή μου βάζω την οικογένεια πιο ψηλά από καθετί άλλο. Ο χαρακτήρας που ενσαρκώνω, όμως, το πάει ένα βήμα πιο πέρα και αυτό είναι λογικό. Οι νομαδικές φυλές ήταν πάντα περιθωριοποιημένες, με αποτέλεσμα τα μέλη τους να βασίζονται υπερβολικά στις μεταξύ τους σχέσεις. Και αν σκεφτείς ότι οι περισσότεροι είναι μεγάλες οικογένειες, τότε το βασικό τους στήριγμα είναι η οικογένεια. Ο ήρωας που υποδύομαι ωστόσο, παρότι ξέρει καλά τη σημασία της οικογένειας και είναι πολύ δεμένος μαζί της, νιώθει μια εσωτερική σύγκρουση με τον πατέρα του, ο οποίος είναι ο αρχηγός της φυλής και αυτός που ορίζει τους κανόνες».

Στην πορεία των χρόνων έχουμε συναντηθεί σε αρκετά φεστιβάλ και πρεμιέρες ταινιών. Μια από τις πιο ιδιαίτερες συναντήσεις ήταν στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, τότε που οι πρώτες ταινίες των X-Men τον είχαν αναβαθμίσει από την κατηγορία των ταλαντούχων νέων ηθοποιών σε αστέρα μεγάλου διαμετρήματος. Εκείνη η αντιστάρ εμφάνισή του μας ξάφνιασε ευχάριστα. Χαλαρός, χωρίς να τον απασχολεί ιδιαίτερα ο συγκεντρωμένος κόσμος, ήθελε να ικανοποιήσει με όσο το δυνατόν περισσότερες απαντήσεις όσους είχαμε την τύχη να τον συναντήσουμε. Εμφανίστηκε, θυμάμαι, στο ξενοδοχείο Maria Christina χωρίς να έχει προγραμματιστεί καιρό πριν η επίσκεψή του, περισσότερο επειδή είχε αποφασίσει εκείνο το καλοκαίρι να ταξιδέψει με μηχανές στην Ευρώπη, παρέα με τον πατέρα του. «Μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια (roadtrips)» παραδέχεται όταν του θυμίζω εκείνη τη συνάντηση «γιατί θεωρώ ότι με αυτό τον τρόπο μπορείς να δεις πραγματικά μια χώρα. Να ζήσεις έστω και για λίγο τους ανθρώπους, τα τοπία, τα κτίρια και να πάρεις μια γεύση από τον πολιτισμό της χώρας μέσα από πολλά χιλιόμετρα στο δρόμο». Η Ελλάδα ήταν ένας από τους προορισμούς του που δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί από όσα προείπε: «Έτσι έκανα όταν ήρθα και στην Ελλάδα».

Η αλλαγή στην πορεία της καριέρας του, οι Οσκαρικές υποψηφιότητες αλλά και τα ταμπλόιντ που συχνά αναφέρονται στη σχέση του με την Alicia Vikander, την οποία γνώρισε στα γυρίσματα της ταινίας Το Φως Ανάμεσα στους Ωκεανούς, έχουν περιορίσει αισθητά τον ελεύθερο χρόνο του. Κάθε χρονιά τον βλέπουμε σε πολλά και διαφορετικά είδη ταινιών – καταφέρνει πάντως  να είναι προσεκτικός ακόμη και στις εμπορικές επιλογές του. «Κάθε είδος ταινιών σού προσφέρει προκλήσεις, που για μένα είναι σημαντικό να υπάρχουν. Η ουσία όμως είναι η ίδια. Είτε κάνω κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας είτε ένα δράμα ή μια λιγότερο ακριβή παραγωγή, είναι ο ρόλος που με εξιτάρει να συμμετάσχω στο πρότζεκτ και όχι το μέγεθός του». Και λέει αλήθεια, αν αναλογιστείς ότι φέτος, στο αποκορύφωμα της καριέρας του, έκανε ακόμα μία ταινία μικρού μήκους, σε σκηνοθεσία του συναδέλφου του Luke Scott, με τίτλο Πρόλογος: Ο Μυστικός Δείπνος.

Και από το Μυστικό Δείπνο ας πάμε στα δικά του μυστικά, αυτά που ίσως τον κρατούν δεμένο με τους ανθρώπους του. Μέχρι πρότινος δεν ήταν γνωστό ότι στην παιδική του ηλικία ήταν παπαδοπαίδι, που μεγάλωσε με καθολική πίστη και παιδεία. Πρόσφατα, αναφερόμενος σε αυτό το θέμα, δήλωσε ότι δεν ξέρει αν πιστεύει στον Θεό, απλά ότι μπορεί με βεβαιότητα να πει πως πια δεν είναι θρήσκος με την ευρεία σημασία του όρου.

«Όσα έχω ζήσει και υπάρχουν στη μνήμη μου θα περάσουν στα παιδιά μου για να ξέρουν από πού προέρχονται. Ο κόσμος μεταβάλλεται διαρκώς, οπότε αυτό που τώρα για εμάς είναι κάτι μοντέρνο μπορεί να αποτελέσει την παράδοση των επόμενων γενεών».

Αυτό το ταξίδι που ο προορισμός είναι μια αφορμή μοιάζει τόσο με το ποίημα του Καβάφη, εκεί που ο μεγάλος και δύσκολος δρόμος τροφοδοτεί τη γνώση σου με εμπειρία. Ο Fassbender είναι υποστηρικτής αυτής της θεωρίας ή για εκείνον ο σύντομος και εύκολος προσφέρει πιο πολλά; «Κάποιες φορές είναι καλό να έχεις την επιλογή του σύντομου δρόμου. Χάνεις σε εμπειρίες αλλά και ο χρόνος που κερδίζεις είναι σημαντικός».

Πριν κλείσουμε τη συζήτησή μας τον ρώτησα και για την ταινία Assassin’s Creed, που μέχρι τότε δεν είχε κυκλοφορήσει, καθώς και για την Ariane Labed, σύζυγο του Γιώργου Λάνθιμου, με την οποία συμπρωταγωνιστούσε: «Είναι υπέροχο πλάσμα η Ariane και πολύ ταλαντούχα. Χαίρομαι που συνεργαστήκαμε».

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.