Λουδοβίκος των Ανωγείων στο enikos.gr: «Όταν πάψει να μας συγκινεί η ομορφιά και να μας διδάσκει η ασχήμια έχουμε πεθάνει και δεν το ξέρουμε»

Ο γνωστός τραγουδοποιός και ποιητής μιλά στο enikos.gr για τις δικές του στιγμές με Χατζιδάκι, Γκάτσο και Παπαθανασίου, τη φιλία με τη Νατάσα Παζαΐτη και σχολιάζει την κριτική που δέχτηκε ο Γιάννης Σμαραγδής για τον «Καποδίστρια».

Γράφει η Νάντια Ρηγάτου

Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων λίγο πριν “ανοίξει” τα μουσικά φτερά του και βρεθεί στην Πάρο για μια μουσικοποιητική  παράσταση  γεμάτη τραγούδια και παραμύθια με τίτλο «Γκρεμό δεν έχουν τα πουλιά», μοιράζεται μαζί μας στιγμές και πρόσωπα που τον καθόρισαν.

– «Γκρεμό δεν έχουν τα πουλιά». Τι ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτό τον τίτλο της παράστασής σας;

Είναι μια παράσταση τιμή στην τόλμη. Όταν ανοίγουμε τα φτερά γινόμαστε πιο μεγάλος, πιο εύκολος στόχος για τον κυνηγό αλλά αυτό δεν είναι λόγος να τα κρατάμε κλειστά. Ο καθένας οφείλει την πτήση στον εαυτό του. Ο Ίκαρος έπεσε αλλά εξυψώθηκε με την πτώση του και η ιστορία τον τίμησε για την τόλμη και του χάρισε την αθανασία…Ικαρία, Ικάριο πέλαγος, Σχολές Ικάρων

-Από που αντλείτε έμπνευση σε μια εποχή που μόνο δυσάρεστα ακούμε;

Η τέχνη οφείλει μέσα στα δύσκολα να  βρίσκει το δρόμο για την εσωτερική ανόρθωση γιατί όταν πάψει να μας συγκινεί η ομορφιά και όταν πάψει να μας διδάσκει η ασχήμια έχουμε πεθάνει και δεν το ξέρουμε.

-Η μουσική ή η ζωγραφική υπήρξε πιο ασφαλές καταφύγιο όταν ήσασταν παιδί; 

Όταν ήμουν παιδί, στο χωριό που γεννήθηκα τα Ανώγεια ήταν  ένα χωριό   όπου  έβγαινε από τις στάχτες του ολοκαυτώματος του από τους Γερμανούς. Δεν υπήρχε καταφύγιο ασφαλές, υπήρχε απλά η εντολή της επιβίωσης. Η μουσική ήταν πάντα στοιχείο της καθημερινότητας , ένα τρόπος άμυνας και λύτρωσης,  ένα καταφύγιο  .  Υπήρχαν πολλοί μουσικοί τραγουδιστές και στιχουργοί της μαντινάδας  που φρόντισαν τη ψυχική αναστήλωση. Η ζωγραφική σε μένα ήρθε πολύ αργότερα σαν  φιλοδώρημα του θεού να μου προσθέσει ένα είδος διάκρισης, αναγνώρισης στη μικρή κοινωνία μας και ως εκ τούτου υπήρξε ένα ασφαλές καταφύγιο.

-Θυμάστε την πιο δύσκολη οικονομικά περίοδο της ζωής σας; Πόσο εύκολο ήταν τότε να ονειρεύεστε;

Νομίζω ότι τα όνειρα έρχονται όταν τα έχουμε ανάγκη κυρίως στα δύσκολα… από τα παιδικά χρόνια μας μέχρι το σχολείο και αργότερα φοιτητές στην Αθήνα περάσαμε πολύ δύσκολα και οικονομικά αλλά τα όνειρα ήταν πάντα στη θέση τους έτοιμα να μας γεμίσουν αισιοδοξία.

-Μοιραστείτε μαζί μας ένα περιστατικό με τον Μάνο Χατζιδάκι. Τι άνθρωπος ήταν εκτός από τεράστια καλλιτεχνική μορφή ;

Θυμάμαι μια φορά που είχα έρθει από τα Ανώγεια στην Αθήνα και πήγα στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι όπως συνήθιζα λόγω της φιλίας που είχαμε αποκτήσει από τις εκδηλώσεις που έκανε τα καλοκαίρια στο χωριό. Του άρεσε πάντα να ακούει νέα από την Κρήτη ήμασταν μαζί και με άλλη παρέα θυμάμαι , ο Γιώργος ο Σταθόπουλος ήταν κι αυτός παρών. Του λέω ότι μια γυναίκα γειτόνισσά μου 90 χρονών που ζούσε μόνη της μου είπε ότι ξύπνησε ένα πρωί γιατί άκουσε τη φωνή της μάνας της ζωντανά να της λέει «αχ παιδί μου Μαργιοράκι μου» εκείνη τη μέρα είπε ό,τι έβγαλε ένα σταμνί δάκρυα.  Ο Μάνος ακούει την ιστορία με πολλή προσοχή και τέλος λέει «προ ημερών δούλευα στο γραφείο  και ξαφνικά λέω μητέρα κάνε μου ένα καφέ,  η μητέρα μου έχει πεθάνει 15 χρόνια πριν. Σηκώθηκα πάνω και πήγα στο σαλόνι.  Σκεφτόμουν  τι συνέβη  και καταλήγει η παραίσθηση είναι η πολυτέλεια των μοναχικών ανθρώπων»

-Νίκος Γκάτσος και Βαγγέλης Παπαθανασίου, υπήρξαν επίσης καθοριστικές για εσάς προσωπικότητες. Τι έχετε κρατήσει από τον καθένα;

Ο Νίκος Γκάτσος είχε έρθει στο Σείριο ένα  βράδυ όπου εγώ στο δικό μου πρόγραμμα παρουσίαζα Ερωτόκριτο όταν τελειώσαμε μου είπε τι να πούμε τώρα κι εμείς  Λουδοβίκο  όταν ο Κορνάρος είπε «και ένα κεράκι αυτούμενο εκράτου  και έσβησέ μου». Ρώτησα ποια είναι η γνώμη του για τον Ερωτόκριτο. Μου απάντησε  «είναι η Βίβλος της ελληνικής γλώσσας».  Βαγγέλης Παπαθανασίου! Καθόμουν στο Παρίσι στο μεγάλο γραφείο του μπροστά και κουβεντιάζαμε στην μια άκρη του γραφείου είχε το Όσκαρ της μουσικής στην άλλη άκρη ήταν μια γλάστρα με βασιλικό. Ο βασιλικός είχε γείρει  το σώμα του προς το φως στο παράθυρο και λέω στο Βαγγέλη  «βλέπεις ο βασιλικός δεν δίνει δεκάρα για το Όσκαρ»,   γέλασε ο Βαγγέλης και μου είπε η φύση διδάσκει το απαραίτητο και ο άνθρωπος το περιττό…

-Η φιλία σας με τη Νατάσα Παζαΐτη  μετρά πολλά χρόνια. Τι σας ένωσε;

Με την Νατάσα Παζαΐτη γνωριστήκαμε στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 90  σε μια συναυλία στο Μύλο . Είχα γράψει ένα τραγούδι για την Ισμήνη  ένα  κορίτσι του χωριού μου που είχε νοητικά προβλήματα.  Αυτό  όπως μου έλεγε αργότερα  την εντυπωσίασε τόσο πολύ που ήθελε να γνωριστούμε και  γίναμε φίλοι  .Μια φιλία που όλα αυτά τα χρόνια με τιμά

-Λίγο καιρό πριν ο Γιάννης Σμαραγδής που στο παρελθόν είχατε συνεργαστεί δέχτηκε έντονη κριτική για την ταινία «Καποδίστριας». Ποια είναι η άποψή σας;

Ο Γιάννης Σμαραγδής με την ταινία “Καποδίστριας” για μένα κατάφερε να κινητοποιήσει το αίσθημα  των απλών ανθρώπων  γι’ αυτόν τον εμπνευσμένο Έλληνα κυβερνήτη.  Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πλησίασαν το 1 εκατομμύριο τα εισιτήρια  ανεξάρτητα από τις κριτικές αν είναι έργο τέχνης ή όχι  η ταινία. Πέτυχε ώστε ο κόσμος να διακρίνει αυτό που του αξίζει.  Δηλαδή το πρότυπο που θα ήθελε να είναι στην κορυφή της πατρίδας.

-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Τα άμεσα σχέδια είναι οι συναυλίες του καλοκαιριού και οι γιορτές των Υακινθείων εκδηλώσεων πολιτισμού τον Ιούλιο με θέμα την «υφάντρα του Ψηλορείτη».

Info

“Γκρεμό δεν έχουν τα πουλιά”

Τετάρτη  15 Ιουλίου  2026

Ανοικτό Θέατρο Λευκών, Πάρος

Έναρξη   21:00