Κώστας Τερζάκης: Ο «Ευλογητός» της «Λάμψης» για τον Χρήστο Πολίτη – «Ταλαιπωρήθηκε, κυρίως τον τελευταίο χρόνο»
Τον Σεπτέμβριο του 1991 έκανε πρεμιέρα η θρυλική σειρά του ANT1 «Λάμψη». Πρόκειται για το μακροβιότερο σίριαλ στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, με 14 κύκλους και πάνω από 3.000 επεισόδια. Από την σειρά πέρασαν δεκάδες καλλιτέχνες, ενώ ο Χρήστος Πολίτης ως «Γιάγκος Δράκος» έμεινε στην ιστορία.
Ένας από τους «κακούς» της σειράς ήταν και ο «Ευλογητός», ο οποίος είχε κάνει το κοινό να ανατριχιάσει. Τον χαρακτήρα αυτό υποδύθηκε με επιτυχία ο Κώστας Τερζάκης, ο οποίος την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου μίλησε στην εκπομπή της Νάνσυς Ζαμπέτογλου και του Θανάση Αναγνωστόπουλου, «Στούντιο 4» για τον Χρήστο Πολίτη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών.
Μιλώντας με τους δύο παρουσιαστές, ο Κώστας Τερζάκης είπε ότι: «Είχα δουλέψει τρία χρόνια μαζί του στο θέατρο και μάλιστα ήμουν στην τελευταία παράσταση πριν αφήσει το “Απλό Θέατρο”, και συνολικά τέσσερα χρόνια στη “Λάμψη”. Είχα την τιμή και τη χαρά να συνεργαστώ μαζί του και θεωρώ ακόμα μεγαλύτερη τιμή να είμαστε φίλοι. Το σημαντικό ξέρετε, δεν είναι μόνο η μεγάλη καλλιτεχνική παρακαταθήκη που αφήνει ένας καλλιτέχνης, είναι πιο πολύ η προσωπικότητα. Η συγκεκριμένη προσωπικότητα, για μένα, ήταν και είναι γιατί οι αξίες δεν πεθαίνουν!».
«Ήταν άνθρωπος που ζούσε με τις πράξεις»
«Ο Χρήστος Πολίτης ήταν ένας επαναστάτης. Αν η σύγχρονη επανάσταση είναι να αγαπάμε και να παραμένουμε άνθρωποι ή να προσπαθούμε να παραμείνουμε άνθρωποι, αυτός πορεύτηκε όλη του τη ζωή, γιατί γνωριζόμασταν από το 1989, σύμφωνα με τις αξίες του, την αισθητική και τη δική του λογική, με όποιο κόστος. Το πιο σημαντικό είναι ότι πορεύτηκε μόνο με αγάπη και με προσφορά ανιδιοτελή», ανέφερε στη συνέχεια.
Επιπλέον, ο Κώστας Τερζάκης εξήγησε πως: «Ο Χρήστος ως αξία ζωής και ως προσωπικότητα δεν πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν άνθρωποι αυτό που πρεσβεύουμε. Ο τρόπος που έχουμε περάσει από αυτή τη ζωή, αυτό που αφήνουμε… Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρχει οποιοσδήποτε τον έχει γνωρίσει, που να μην έχει μέσα του ένα κρυφό ή φανερό “ευχαριστώ” να του πει».
«Ήταν άνθρωπος που ζούσε με τις πράξεις. Δηλαδή δεν ήταν ένας θεωρητικός. Ήταν πραγματικά η προσωπικότητα του καλλιτέχνη. Αφοσιωμένος από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο και όχι από το “εγώ” του.
Τα τελευταία χρόνια δεν ήταν καλά. Είχε κάποια προβλήματα σοβαρά υγείας τα οποία τον είχαν οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη, πρακτική πια, απομόνωση. Ταλαιπωρήθηκε, κυρίως τον τελευταίο χρόνο», πρόσθεσε.