Από την Έλγκα Νταϊφά,

Όταν έχεις απέναντί σου το μετρ, ίσως, των πιο φίνων υποδημάτων, τότε ξεκινάει ένα περίεργο πινγκ πονγκ. Εκείνος παρατηρεί τα παπούτσια σου και εσύ τα δικά του σκούρα μπλε, χειροποίητα, δερμάτινα, καλογυαλισμένα σκαρπίνια.

Ο Jimmy Choo έδωσε στο γυναικείο αξεσουάρ στιλ και θηλυκότητα και η σχεδιαστική υπογραφή του έχει ανακηρυχτεί στο κομψότερο παγκόσμιο brand name!

Σήμερα ο 68χρονος Choo βρέθηκε στη χώρα μας ως καλεσμένος του Βρετανικού Συμβουλίου και περπατάει λες και φοβάται ότι θα ξυπνήσει κάποιον. Φοράει μπλε σαξ κοστούμι (ραμμένο ειδικά για εκείνον, άλλωστε στις λεπτομέρειες «κρύβεται» η πολυτέλεια), ενώ στο πέτο του, σχεδόν στο μέρος της καρδιάς, είναι κεντημένη μια ορχιδέα (λουλούδι-σύμβολο της πατρίδας του, της Μαλαισίας).

Είναι λεπτός, νευρώδης, γελαστός και σε κάθε κουβέντα του κάνει παύση για να μου δείξει φωτογραφίες και βίντεο από το κινητό του: σε κάποιες πόζες εξασκείται στην ασιατική τέχνη του τάι τσι (είναι θιασώτης της ισορροπίας πνεύματος και σώματος), σε ένα κλιπ χτυπάει ρυθμικά τα τύμπανα στους εορτασμούς της κινέζικης Πρωτοχρονιάς.

Την εποχή που η Marilyn Monroe έλεγε «δώσε σε ένα θηλυκό τα σωστά παπούτσια και θα κατακτήσει τον κόσμο», προφανώς δεν είχε στο μυαλό της τον Jimmy Choo, όμως χρόνια μετά εκείνος αποτελεί την απόλυτη δικαίωσή της.

Σε ένα διάλειμμα από το γεμάτο πρόγραμμά του ο Choo μίλησε στο People για το πιο λατρεμένο γυναικείο φετίχ, τα βήματα της ζωής του και την αγαπημένη του λαίδη Diana.

Όταν είπα στις φίλες μου ότι θα συναντηθούμε, με συμβούλεψαν να προσέχω τι παπούτσια θα φορέσω. Νιώθετε ότι οι γυναίκες είναι πολύ αγχωμένες όταν σας γνωρίζουν, καθώς πιστεύουν ότι το πρώτο που παρατηρείτε είναι τα παπούτσια τους;

Είναι διασκεδαστικό αυτό που λέτε, αλλά δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Αν κάποιος είναι κομμωτής, κοιτάζει τα μαλλιά, αν είναι makeup artist, προσέχει το μακιγιάζ. Έτσι κι εγώ παρατηρώ, σχεδόν αυτόματα, τα παπούτσια που φοράει μια γυναίκα. Δεν θα μπορούσα διαφορετικά, θα ήταν ψέμα αν σας έλεγα ότι δεν το κάνω. Επίσης, είναι γεγονός ότι οι περισσότερες κυρίες, πριν έρθουν στο κατάστημά μου στο Λονδίνο, έχουν κάνει πεντικιούρ και είναι πάντα περιποιημένες. Από το παπούτσι καταλαβαίνεις τον τύπο και την προσωπικότητα μιας γυναίκας.

Είναι γνωστό ότι ο πατέρας σας ήταν εκείνος που σας μύησε στην κατασκευή παπουτσιού, αφού ήταν επαγγελματίας στο χώρο των υποδημάτων. Η ενασχόλησή σας με τον κόσμο του παπουτσιού ήταν κομμάτι του κάρμα σας;

Απόλυτα! Πρέπει να διευκρινίσω ότι ο πατέρας μου δεν ήταν κατασκευαστής παπουτσιών, αλλά σχεδιαστής και αυτό έχει μεγάλη διαφορά. Στη Μαλαισία υπάρχουν τρεις ξεχωριστές ειδικότητες: ένας σχεδιάζει, άλλος κόβει το δέρμα και τελικά είναι αυτός που κατασκευάζει τα παπούτσια. Ο πατέρας μου ήταν αυτός που μου έμαθε να σχεδιάζω παπούτσια.

Ο πατέρας σας ήταν αυστηρός «δάσκαλος»;

Στα χρόνια που μεγάλωσα εγώ έπρεπε να ακολουθείς κατά γράμμα την παράδοση και τα λόγια των γονιών σου. Δεν επιτρεπόταν να παρεκκλίνεις. Τώρα οι νέοι κοιμούνται αργά, είναι συνέχεια με ένα κινητό τηλέφωνο στα χέρια και για αυτό έχουν πρόβλημα στα μάτια τους. Όταν εγώ ήμουν παιδί, κοιμόμουν νωρίς και σηκωνόμουν πολύ νωρίς. Στην οικογένειά μου ο απόλυτος νόμος ήταν η πειθαρχία. Το πρόγραμμά μου ως παιδί ήταν γεμάτο: πήγαινα σχολείο, βοηθούσα στο σπίτι και μετά παρακολουθούσα μαθήματα πολεμικών τεχνών, τάι τσι και κουνγκ φου.

Ποιο είναι το «μυστικό» που αποτέλεσε πυξίδα για τα επαγγελματικά σας βήματα;

Από τον πατέρα μου έμαθα ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που προσφέρουν υπηρεσίες και στους πελάτες. Το σημαντικό λοιπόν είναι να κατέχεις κάποια τέχνη. Αν είσαι γνώστης κάποιας τέχνης, τότε όπου κι αν είσαι, όποιος και να είσαι, θα βρεις δουλειά. Θα έρθει ο πελάτης να σε βρει και αν είσαι καλός στην τέχνη σου, τότε όλα θα σου πάνε καλά. Σκοπός είναι να ανακαλύψεις την τέχνη, τη μαστοριά που σου ταιριάζει.

DJC0093 people 196

Οι σχεδιαστές μόδας επιμένουν ότι σε κάθε ντουλάπα πρέπει να υπάρχει ένα μικρό μαύρο φόρεμα. Εσείς ποιο στιλ παπουτσιού πιστεύετε ότι πρέπει να έχει κάθε γυναίκα στην παπουτσοθήκη της;

Εξαρτάται αποκλειστικά από το για ποια ώρα της ημέρας μιλάμε και σε ποιο χώρο κινείται κάθε γυναίκα. Δεν έχει σημασία η γραμμή ή το στιλ του παπουτσιού, άλλωστε αυτά είναι καθαρά προσωπική επιλογή. Προσωπικά μου αρέσει να βλέπω τις γυναίκες με θηλυκά και κομψά παπούτσια. Το κυρίαρχο στοιχείο που πρέπει να προσέχει κάθε γυναίκα είναι το ύψος του τακουνιού. Οι 5 πόντοι είναι ένα ωραίο ύψος, επίσης και οι 7,5 πόντοι είναι μια πολύ καλή επιλογή τακουνιού καθώς το πόδι στέκεται σταθερά. Όσο για μια βραδινή εμφάνιση, ένα παπούτσι με τακούνι 10 πόντων είναι το ιδανικό. Τα παπούτσια που σχεδιάζω δεν θέλω να είναι αποκλειστικά και μόνο όμορφα.

Συχνά οι γυναίκες στο βωμό της ομορφιάς και της κοκεταρίας επιλέγουμε παπούτσια που είναι κομψά αλλά όχι αναπαυτικά. Λάθος κίνηση ή για την ομορφιά όλα επιτρέπονται;

Το παπούτσι δεν είναι μια απλή υπόθεση, είναι μορφή τέχνης, που ταυτόχρονα οφείλει να φέρνει ισορροπία στον οργανισμό και στο σώμα μας. Το παπούτσι πρέπει να είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να είναι αισθητικά όμορφο αλλά και να μην καταπονεί εκείνον που το φοράει. Ποιος ο λόγος να φοράς ένα ωραίο παπούτσι αλλά να πονάς φορώντας το; Οι πελάτες έρχονται ξανά και ξανά σε εμένα γιατί ξέρουν πως τα υποδήματά μας είναι όμορφα, αλλά κυρίως δεν τους «χτυπάνε», δεν τους πονάνε τη μέση. Είναι άνετα. Θέλω να είμαι ο θεραπευτής των παπουτσιών και του οργανισμού! Κάποια φορά φωτογραφήθηκα με ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα γυναικεία παπούτσια, για να δείξω πως είναι τόσο αναπαυτικά τα παπούτσια που σχεδιάζω, ώστε μπορεί να τα φορέσει ακόμα κι ένας άντρας.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο στιλ παπουτσιών που, αν είχατε τη δυνατότητα, θα το είχατε «διαγράψει»;

Υπάρχουν παπούτσια που μπορεί να μην αρέσουν σε εσένα ή και σε εμένα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να «εξαφανιστούν». Οι σχεδιαστές τους είχαν κάποιο συγκεκριμένο όραμα, άρα δεν μπορώ να διαγράψω κάποιες γραμμές. Θα σου μιλήσω με ένα παράδειγμα: οι προτάσεις του οίκου Versace είναι πολύ φανταχτερές, εγώ προτιμώ πιο ήσυχες επιλογές, αυτό, όμως, δεν σημαίνει δεν πρέπει να υπάρχουν τα Versace!

Για ποια παπούτσια που έχετε σχεδιάσει είστε περισσότερο περήφανος;

Για τα πρώτα παπούτσια που σχεδίασα στη ζωή μου. Ήμουν μόλις 11 χρόνων και ήταν δώρο στη μητέρα μου. Έμοιαζαν με κουταβάκια. Μπορεί να σας εκπλήσσει η επιλογή, αλλά έχει λογική. Στην Ασία όλοι έχουμε ένα υποκοριστικό. Εμένα η μαμά μου με αποκαλούσε χαϊδευτικά «κουταβάκι». Στην Ασία πιστεύουμε ότι αν έχεις το χαϊδευτικό από ένα ζωάκι, τότε παίρνεις και τη δύναμη εκείνου. Από τότε που με φώναξε «κουταβάκι» δεν αρρώστησα ποτέ ξανά, πήρα τη δύναμη που έχουν τα σκυλάκια, που είναι ανθεκτικά και δεν αρρωσταίνουν.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.