Από τον Γιώργο Πράτανο,

Ο Σωτήρης Χατζάκης πληροί όλες τις προϋποθέσεις της στερεoτυπικής εικόνας του ανθρώπου της Τέχνης: η γενειάδα, ο περίτεχνος λόγος του, η κοφτερή ματιά του – τόσο με τη μεταφορική όσο και με την κυριολεκτική της έννοια. Μετά από ένα δίωρο στο ορμητήριο-ησυχαστήριό του, το Zonars, η εικόνα αυτή μοιάζει να συμβαδίζει αρμονικά.

Ο Νίκος Κούρκουλος τον έχρισε άτυπα διάδοχό του στο Εθνικό. Έχει ανεβάσει οκτώ παραστάσεις στην Επίδαυρο, έχει υπάρξει ταυτόχρονα διευθυντής στο Εθνικό και το Κρατικό. «Χρειάζεται να αποδείξει την καλλιτεχνική του επάρκεια σε κάποιον;» θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς. Η απάντηση είναι «ναι, στον εαυτό του».

Ήταν τεράστια έκπληξη –όχι μόνο για το θεατρόφιλο κοινό– η ανακοίνωση πως θα σκηνοθετήσεις το Cabaret. Ποια ήταν η πρόκληση που είδες για να πεις το «ναι»;

Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πως, πριν ξεκινήσει η πορεία μου στο θέατρο, ήμουν αυτοδίδακτος μουσικός. Ξεκίνησα να παίζω κρουστά, λόγω ευκολίας, και στη συνέχεια κιθάρα. Ως πλανόδιος μουσικός έφτασα μέχρι τη Γαλλία και την Ελβετία. Έχω παίξει, μάλιστα, και με τον Γιώργο Μουφλουζέλη. Έτσι, η εμπειρία αυτή με βοήθησε και στο θέατρο, στη ρυθμική μου αγωγή. Επίσης, στη θητεία μου στο Θέατρο Καισαριανής (1979-89) ανεβάσαμε πολλά μουσικοχορευτικά έργα και μιούζικαλ, όπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Σταμάτης Κραουνάκης. Μάλιστα, όσο ήμουν ηθοποιός εμφανιζόμουν με ένα συγκρότημα, σε ένα μπαράκι πίσω από το Πάντειο. Τέλος, έχω γράψει λιμπρέτα όπερας που έχει διευθύνει ο Θόδωρος Αντωνίου.

Οπότε, η πρόταση του Γιάννη Κεντ και του Πάνου Κατσαρίδη να σκηνοθετήσω στο Παλλάς το Cabaret είναι για μένα δώρο. Σκέφτηκα πόσο σημαντικό μπορεί να είναι αυτή την εποχή, αφού το συγκεκριμένο μιούζικαλ έχει και πολιτική διάσταση. Υπάρχει μια δραματική αντιστοιχία με το σήμερα, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο: Το αυγό του φιδιού. Το έργο ξετυλίγεται στην απόλυτη άνοδο του ναζισμού. Αυτός είναι ο κεντρικός μοχλός της δραματουργίας. Άνθρωποι οι οποίοι ονειρεύονται, ελπίζουν, προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους, ερωτεύονται, οραματίζονται, βρίσκονται μέσα σε ένα μηχανισμό τέρατος που γιγαντώνεται και τους συνθλίβει. Θεωρώ υποχρέωσή μου να επισημάνω την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και την Ευρώπη που συμβαίνει στις μέρες μας. Επίσης, είναι ένα άρτιο ‒ίσως το καλύτερο παγκοσμίως‒ μιούζικαλ και είμαι χαρούμενος και με τους συντελεστές, με τους οποίους έχουμε έως τώρα συμφωνήσει.

sotiris xatzakis people 204 (6)

Ανακοινώθηκε η Τάμτα… Τι είδες σε εκείνη;

Ήταν μια ιδέα του Γιάννη Κεντ. Τότε άρχισα να ψάχνω τι είναι η Τάμτα. Ένα κορίτσι που από μικρή ηλικία, και έχοντας ένα παιδί, βίωσε δύο πολέμους στη Γεωργία. Έβλεπε τα τανκς να περνούν έξω από το σπίτι τους, έριχνε έναν κύβο στο νερό και το έτρωγε για σούπα… Έχει ζήσει –για τη μικρή της ηλικία– γεγονότα καθοριστικά και κρίσιμα για την ωρίμανση ενός ανθρώπου. Πιστεύω πολύ στις ικανότητές της. Είναι υπέροχη τραγουδίστρια και κινείται εξίσου υπέροχα. Δουλεύει ακατάπαυστα, έχει ωραία αισθητική, όπως τη βλέπω και στο X-Factor, και μου αρέσει η ενδυματολογική της άποψη.

Ακόμη πιο μεγάλη έκπληξη ήταν η ανακοίνωση πως ανεβαίνεις και πάλι στη σκηνή, έπειτα από 17 χρόνια, στην παράσταση Το Ημερολόγιο Ενός Τρελού…

Μου έλειπε η υποκριτική όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν επιθυμία μου που θα γίνει πράξη με παραγωγό τον Βασίλη Κωνσταντουλάκη. Η τελευταία φορά που έπαιξα –αν εξαιρέσεις το τηλεοπτικό 10 του Καραγάτση στον Alpha, το 2008– ήταν στη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη, όπου επί δυόμισι χρόνια μοιραζόμασταν το ίδιο καμαρίνι με τη σημερινή υπουργό Πολιτισμού, Λυδία Κονιόρδου. Ξεκίνησα, όμως, ως ηθοποιός. Έπαιζα ακατάπαυστα, έγινα βοηθός σκηνοθέτης και δώδεκα χρόνια αφότου είχα τελειώσει τη σχολή πέρασα στη σκηνοθεσία. Δεν κατανοώ πως κάποιος μπορεί να βγει από τη σχολή και να σκηνοθετήσει αμέσως, εγώ πιστεύω στη μαθητεία. Η πορεία μου με βοήθησε να δω τη σκηνοθεσία από την πλευρά του ηθοποιού. Καταλάβαινα τις ανάγκες του, αγωνιούσα μαζί του, με τον τρόπο που αγωνιά ο ηθοποιός και όχι ο σκηνοθέτης. Άλλωστε, το κέντρο του θεατρικού σύμπαντος είναι ο ηθοποιός.

Ένας άλλος λόγος είναι πως πρέπει να παλέψω με την αγοραφοβία μου. Ήταν βολικό να είμαι «πίσω», στις κουίντες. Τώρα είναι η ώρα να αντιμετωπίσω αυτό το φόβο και να βγω ξανά στο κοινό. Είναι επιλογή μου να επιστρέψω με έναν μονόλογο. Αυτό σημαίνει πως ο κόσμος θα είναι ο μόνος συμπαίκτης μου και είναι επιλογή αυτή: Μια μετωπική υποκριτική πρόσωπο με πρόσωπο. Έτσι καταπολεμώ αυτόν τον δαίμονα. Αυτή η στιγμή της ζωής μου είναι πολύ κρίσιμη.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.