
Αθηνά Μαξίμου στο enikos.gr: Κανένας δεν αναλαμβάνει την πληγή που ενδεχομένως προκαλεί στον συνάνθρωπό του
Η ηθοποιός Αθηνά Μαξίμου με αφορμή την παράσταση «Ο θάνατος και η κόρη» στην οποία πρωταγωνιστεί, μιλά στο enikos.gr για τη δικαιοσύνη, την αδικία και τη συγχώρεση αλλά και την πηγή που εκείνη αντλεί δύναμη σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο βίαιος.
Της Νάντιας Ρηγάτου
Κυριακή απόγευμα βρίσκομαι στο θέατρο Αθηνών για να παρακολουθήσω την παράσταση «Ο θάνατος και η κόρη» του Ariel Dorfman σε σκηνοθεσία των Μανώλη Δούνια και Αιμίλιου Χειλάκη.
Το θέατρο γεμάτο. Τι ωραία αίσθηση! Η Αθηνά Μαξίμου έχει ήδη μπει στον ρόλο της και πηγαινοέρχεται με μυστήριο πάνω στη σκηνή πριν ακόμα ξεκινήσει η παράσταση. Οι κινήσεις του σώματός της μαρτυρούν ότι η ηρωίδα που θα υποδυθεί έχει μια τρικυμία στη ψυχή της αλλά κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι θα ακολουθήσει.
Αιμίλιος Χειλάκης και Αντώνης Μυριαγκός συνθέτουν τα υπόλοιπα πρόσωπα μιας ιστορίας που αξίζει να δεις, να σκεφτείς και να διχαστείς…
Η κουβέντα μας με την Αθηνά Μαξίμου είχε από όλα: την αυτοδικία, την αληθινή συγχώρεση, την κοινωνία σήμερα αλλά και την αόρατη για το κοινό δυσκολία να συμπρωταγωνιστείς με τον άνθρωπό σου.

Στο έργο «Ο θάνατος και η κόρη» βρήκα πολύ απαιτητικό τον ρόλο σας
Είναι αλλά νομίζω πως όταν κάτι έχει ένα κομμάτι προσωπικού λόγου που ταυτίζεται με τον ήρωα τότε είναι κάτι – δεν θα πω ξεκούραστο, αλλά αισθάνεσαι ότι εκείνη τη στιγμή συμμετέχεις σε κάτι το οποίο έχει να πει κάτι σε ένα θεατή του 2026.
Άρα μέσα από τη συγκεκριμένη ηρωίδα τι είναι αυτό που εκφράζει η Αθήνα Μαξίμου στο θεατή;
Πολλά είναι. Το έργο είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Μιλάει για τη δικαιοσύνη, μιλάει για το αν η αυτοδικία είναι δικαίωμα, για το αν μπορούμε να συγχωρήσουμε. Αυτό που εμένα με απασχολεί μετά από όλη αυτή τη μελέτη του έργου είναι κάτι που λέει η ηρωίδα που υποδύομαι: Μπορώ να συγχωρήσω έναν άνθρωπο που μετανοεί πραγματικά, που έχει το θάρρος να σταθεί μπροστά σε αυτούς που έβλαψε και να πει, έκανα αυτό και δεν θα το ξανακάνω ποτέ. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που κανένας δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του, τα λάθη του, κανένας δεν αναλαμβάνει την πληγή που ενδεχομένως προκαλεί στον συνάνθρωπό του. Αυτό είναι κάτι που με εκφράζει πάρα πολύ μέσα στην παράσταση αυτή… Και πολλά άλλα. Για την αυτοδικία π.χ., έχουμε δικαίωμα στο να τιμωρήσουμε ή να κάνουμε στον άλλον άνθρωπο αυτό που μας έκανε;

Εσείς έχετε αισθανθεί αδικία στη μέχρι τώρα πορεία σας;
Φυσικά και έχω νιώσει αδικία. Και στην προσωπική μου ζωή και από φίλους και από ερωτικούς συντρόφους. Ενδεχομένως και από τους γονείς. Πάντα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει αισθανθεί αυτό το αίσθημα.
Η ηρωίδα σας εκφράζεται πάρα πολύ έντονα. Εσείς θα λέγατε ότι είστε έντονος άνθρωπος;
Η αλήθεια είναι ότι όχι, γενικά δεν είμαι ένας έντονος άνθρωπος. Δεν μπορώ ούτε τις εντάσεις ούτε τη βία. Γενικά είμαι ένας άνθρωπος πολύ διακριτικός. Προσπαθώ να σέβομαι τον άλλον άνθρωπο, τον συνάνθρωπό μου, τον φίλο μου, την μητέρα μου. Να σέβομαι τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου, τη διαφορετικότητα της σκέψης του που μπορεί να μην συμφωνώ ή να συμφωνώ.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης είναι δοκιμασμένη συνταγή συνεργάτη. Η συνεργασία με τον Αντώνη Μυριαγκό πως είναι;
Τον Αντώνη εγώ προσωπικά δεν τον γνώριζα. Ήξερα ότι είναι ένας υπέροχος ηθοποιός με μια πολύ μεγάλη πορεία πίσω του. Φέτος που ξεκινήσαμε να κάνουμε πρόβες είδα έναν πολύ γλυκό άνθρωπο, πολύ ευγενή. Με άποψη, με ενδιαφέρον, με βάθος γενικά. Ο Αντώνης είναι ένας πολύ χρήσιμος και σπουδαίος συνάδελφος.
Το έργο έχει κάποιες χιουμοριστικές στιγμές τις οποίες «γεννά» ο Αιμίλιος Χειλάκης…
Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια, επειδή είχε κάνει κωμωδία έχει λίγο “εξοκείλει “(γέλια). Και νομίζω ότι γενικά του λείπει, του αρέσει η κωμωδία. Αλλά στη ζωή μας δεν είναι ποτέ κάτι απολύτως τραγικό ή απολύτως κωμικό. Και αυτό είναι και το ωραίο στη τέχνη, ότι μπορεί να μπλέκονται τα πράγματα το ένα μέσα στα άλλο.

Υπάρχει κάποιο αρνητικό στο να συμπρωταγωνιστείς με τον σύντροφο της ζωής σου που μπορεί το κοινό να μην φαντάζεται κάν;
Υπάρχει κάτι που αν το δει κανείς από μόνο του είναι πάρα πολύ θετικό. Η οικειότητα που έχουν δύο άνθρωποι που γνωρίζονται πολύ καλά. Αυτό όμως, όπως όλα τα πράγματα, έχει δύο όψεις. Αυτή η οικειότητα που υπάρχει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που είναι και ζευγάρι στη ζωή και συνεργάτες επί πολλά χρόνια είναι η ίδια που είναι και αρνητική. Δηλαδή, μπορεί εγώ να πω ένα “έλα μωρέ τώρα” στον Αιμίλιο που κάτι μου ζητάει ή να σκεφτώ μέσα μου, ξέρω τι θέλει άρα να προχωρήσω πιο κάτω. Όπως επίσης το ίδιο και εκείνος… μπορεί ας πούμε να αντιδράσει πιο έντονα σε μένα από ότι σε έναν συνάδελφο που δεν τον ξέρει καλά. Αυτή, λοιπόν, η οικειότητα είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο και ταυτόχρονα κάτι το οποίο μπορεί να είναι και λίγο όχι βοηθητικό.

Σε αντίθεση με το θέατρο, στην τηλεόραση είστε πιο επιλεκτική σε δουλειές…
Η τηλεόραση είναι ένα άλλο μέσο που επίσης το αγαπώ πολύ. Απλά τα τελευταία χρόνια γίνεται τόσο γρήγορα, τόσο βιαστικά που στερεί και από το αποτέλεσμα και από τους δημιουργούς του την πολυτέλεια να κάνουν καλύτερα τα πράγματα. Και με λιγότερη αγωνία, άγχος και στρες. Οπότε ίσως γι’ αυτό είναι αυτή η επιλεκτικότητα που αναφέρεστε. Γενικά δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος που μπορούσε να τα κάνει ταυτόχρονα. Τελευταία φορά που έκανα τηλεόραση με τους «Πανθέους» δεν έκανα θέατρο. Θέλω να έχω το χρόνο να διαβάσω, να μάθω τα λόγια μου, να πάω κάπως προετοιμασμένη στο γύρισμα.
Info
Ο θάνατος και η κόρη
Θέατρο Αθηνών
Τετάρτη εως Κυριακή