Αντώνης Μυριαγκός: «Τα παιδιά βιώνουν στην απουσία σου και ερήμην σου τη σχέση – Πιάνω τον εαυτό μου να τα λέω στον τοίχο»

Ο Αντώνης Μυριαγκός μίλησε στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» με την Αθηναΐδα Νέγκα για τη διαδρομή που τον οδήγησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών στην υποκριτική, για τον ρόλο του Καποδίστρια, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται σήμερα τον ρόλο του ως πατέρας.

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε αρχικά στα δύο παιδιά του, τα οποία βρίσκονται πλέον στην εφηβεία, και εξήγησε ότι οι συμβουλές των γονιών δεν λειτουργούν πάντα άμεσα σε αυτή την ηλικία. «Τα παιδιά μου είναι 14 ετών. Τώρα είναι λίγο αργά γι’ αυτά η αλήθεια είναι. Είναι λίγο αργά γιατί είμαστε τώρα σε μια ηλικία που οι νουθεσίες και το να συμβουλεύεις ή το να προτείνεις μονίμως “πήγαινε κάνε αυτό, κάνε εκείνο”, σε πρώτο χρόνο δεν πιάνουν. Πιθανόν αυτό, σε έναν δεύτερο χρόνο, να το σκεφτεί το παιδί μετά από χρόνια», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Αντώνης Μυριαγκός τόνισε ότι τα παιδιά διαμορφώνουν τη σχέση τους με τους γονείς μέσα από όσα βιώνουν στην καθημερινότητα, ακόμη και όταν οι ίδιοι οι γονείς δεν είναι παρόντες. «Με έναν τρόπο ακολουθούν. Περισσότερο τα παιδιά βιώνουν στην απουσία σου και ερήμην σου τη σχέση. Με τον μπαμπά, με τη μαμά, με όλα αυτά, με τους συγγενείς. Νομίζω ότι όσες φορές έχω μπει σε αυτή τη διαδικασία, πιάνω τον εαυτό μου να τα λέω στον τοίχο με έναν τρόπο. Οπότε σιγά σιγά παύω να έχω αυτή την πρεμούρα», δήλωσε.

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο ηθοποιός μίλησε για τους γονείς του και για τα στοιχεία που κράτησε από εκείνους ως άνθρωπος και ως πατέρας. «Περισσότερο η φροντίδα. Η φροντίδα για τα παιδιά τους, η ανάγκη τους ή μάλλον η προσπάθειά τους να τα φέρουν βόλτα, να μπορέσουν να καλύψουν την οικογένεια, το σπίτι. Αυτό με έναν τρόπο κρατάω», εξομολογήθηκε ο Αντώνης Μυριαγκός.

Ο ίδιος αναφέρθηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών και εξήγησε ότι οι σπουδές του επηρέασαν ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο έμαθε να βλέπει τον κόσμο. Η ζωγραφική δεν βρίσκεται σήμερα στο κέντρο της καθημερινότητάς του, ωστόσο η εκπαίδευση του βλέμματος, η σύνθεση και η αίσθηση του κάδρου παραμένουν σημαντικά στοιχεία για εκείνον. «Σπούδασα στη Σχολή Καλών Τεχνών και άνοιξε ο κόσμος μου. Πιάνουν ακόμα τα χέρια μου και όχι μόνο για τη ζωγραφική. Γενικώς μου αρέσει να κάνω πράγματα, να μαγειρεύω. Όσον αφορά τη ζωγραφική, δεν είμαι πολύ μέσα σε αυτόν τον κόσμο πια, αλλά σίγουρα παίζει ρόλο ότι για αρκετά χρόνια εκπαίδευα το μάτι μου να βλέπει μέσα από ένα κάδρο τη σύνθεση, ας πούμε», ανέφερε.

Η απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική ήρθε μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του και της στρατιωτικής του θητείας. Ο Αντώνης Μυριαγκός περιέγραψε ότι, όταν εργαζόταν στο εργαστήριο, ένιωσε την ανάγκη να στραφεί σε κάτι που θα του έδινε μεγαλύτερη επαφή και ζωντανή αλληλεπίδραση. «Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός αφού τελείωσα τη σχολή, είχα κάνει το στρατιωτικό μου και, δουλεύοντας στο εργαστήριο, κάτι με στρίμωχνε κάπως. Δεν ένιωθα ότι αναπνέω. Ήθελα αυτή την αλληλεπίδραση», είπε.

Η σχέση του με τη σκηνή είχε αρχίσει ήδη από τα χρόνια των σπουδών του, καθώς είχε εργαστεί ως κομπάρσος στο Μέγαρο Μουσικής. Λίγο αργότερα, ακολούθησε και η αδερφή του. «Μέσα στη διάρκεια των σπουδών δούλευα ως κομπάρσος στο Μέγαρο Μουσικής. Μετά από λίγο ήρθε και η αδερφή μου. Ήταν αυτή η χρυσή δεκαετία του 1990 με τις όπερες, οπότε την επαφή, με έναν τρόπο, την είχα με τη σκηνή», σημείωσε.

Ο ηθοποιός παραδέχτηκε ότι δεν ξεκίνησε τα μαθήματα υποκριτικής με ξεκάθαρο στόχο να ακολουθήσει επαγγελματικά τον συγκεκριμένο δρόμο. «Όταν ξεκίνησα τα μαθήματα υποκριτικής, δεν είχα στόχο να γίνω ηθοποιός», τόνισε.

Ο Αντώνης Μυριαγκός μίλησε και για τον ρόλο του Καποδίστρια, τον οποίο ενσάρκωσε στη μεγάλη οθόνη. Ο ίδιος στάθηκε στην ανησυχία που μπορεί να προκαλέσει ένας τόσο ισχυρός ρόλος, καθώς το κοινό μπορεί να ταυτίσει έναν ηθοποιό με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. «Πάντα σε ανησυχεί να μη δεσμεύεσαι. Δεν θέλω να δεσμεύομαι. Ο ρόλος, όμως, μετά κάνει τη δική του διαδρομή. Ο Καποδίστριας θα πάρει τον δικό του δρόμο και εγώ τον δικό μου δρόμο», είπε.

Ο ίδιος δήλωσε ότι αντιμετωπίζει με χαρά την απήχηση της ταινίας, χωρίς να μένει εγκλωβισμένος στην πιθανότητα της ταύτισης. «Είναι ωραίο που είδε αυτή την ταινία τόσος κόσμος. Υπάρχει μια ανησυχία ταύτισης, σε έναν βαθμό, που δεν μπορεί ο άλλος να σε δει σε κάτι άλλο, αλλά δεν έχει νόημα να κολλάω σε αυτό. Δεν είναι η πρώτη μου δουλειά, είναι η πρώτη δουλειά που σε γνωρίζει το μεγάλο κοινό και νομίζω θα πάμε σε άλλα πράγματα», συμπλήρωσε.