Αντώνης Αντωνίου: Η άγνωστη διαδρομή προς την υποκριτική, η «Παραγγελιά» και ο ρόλος στον «Κόκκινο Κύκλο» που τον σημάδεψε
Μια αναδρομή στη μακρά πορεία του στο θέατρο και τον κινηματογράφο έκανε ο Αντώνης Αντωνίου, ο οποίος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου στον ΑΝΤ1, το βράδυ της Δευτέρας (19/10/2026).
Με αφορμή τη συμμετοχή του στη σειρά «Ντέρτι», ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για τα πρώτα του βήματα, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και τους σταθμούς που καθόρισαν την καριέρα του.
Η απόφασή του να ασχοληθεί με την υποκριτική ήρθε όταν, σε νεαρή ηλικία, επισκέφθηκε δραματικές σχολές μαζί με τον πατέρα του.
«Μου έστειλαν στο σπίτι επιστολές από δύο δραματικές σχολές. Τις κράτησε ο πατέρας μου, με ρώτησε πώς ήρθαν στο σπίτι αλλά δεν ήξερα. Έτσι ξεκίνησε. Πήγαμε σε αυτές τις σχολές με τον πατέρα μου να δούμε το κλίμα. Στα 16 μου πήγα στη Σεβαστοπούλειο Σχολή για μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος», αφηγήθηκε ο Αντώνης Αντωνίου.
«Με το που πήγα στη δραματική σχολή, κατάλαβα ότι αυτό ήθελα να κάνω. Μετά τελείωσα και το Εθνικό αλλά δεν μου άρεσε το κλίμα εκεί. Μπήκα με υποτροφία στη σχολή του Κουν, έμεινα για τρία χρόνια. Συμφωνώ απόλυτα με τη στάση του απέναντι στην τηλεόραση. Για τον Κουν όλο το σύμπαν ήταν το θέατρο, ήθελε συγκέντρωση», πρόσθεσε.
«Το θέατρο είναι τρόπος ζωής»
Ο ηθοποιός ανέφερε πως παράλληλα με τις σπουδές του, εργάστηκε σε διάφορες δουλειές για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα, χωρίς να εγκαταλείψει ποτέ το θέατρο, το οποίο, όπως τόνισε, αποτελεί για εκείνον τρόπο ζωής και σκέψης.
«Παράλληλα, έκανα πολλές δουλειές: οικοδομή, επιπλοποιείο, τυροπιτάδικο. Πάντα έβρισκα τρόπο να βγάλω τα λεφτά που χρειαζόμασταν. Ποτέ δεν σκέφτηκα να παρατήσω το θέατρο, με τίποτα. Αν το αγαπάς, το θέατρο είναι τρόπος ζωής, σκέψης και αντίληψης. Σου ζητάει τα πάντα χωρίς να σου εγγυηθεί τίποτα. Κι από κει και πέρα, πορεύεσαι», σημείωσε.
Ως έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς της πορείας του ξεχώρισε την ταινία «Παραγγελιά», στην οποία υποδύθηκε τον Νίκο Κοεμτζή.
«Ο μεγάλος σταθμός της πορείας μου ήταν η “Παραγγελιά”. Διεκδίκησα τον ρόλο του Νίκου Κοεμτζή, πήγα και τον γνώρισα. […] Στη Χούντα το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δεν προωθούσε το θέατρο. Πήρα το Α’ Βραβείο το ’81. Έχει “γράψει” στη συνείδηση του κόσμου αυτή η ταινία», υπογράμμισε ο Αντώνης Αντωνίου.
«Μια φουρνάρισσα δεν μου έδινε ψωμί λόγω ενός ρόλου μου στον “Κόκκινο Κύκλο”»
Ο ηθοποιός θυμήθηκε, επίσης, περιστατικά από την τηλεοπτική του διαδρομή, αποκαλύπτοντας ότι ορισμένοι θεατές ταύτιζαν τον ίδιο με τους χαρακτήρες που ενσάρκωνε, ακόμη και σε περιπτώσεις ιδιαίτερα απαιτητικών ρόλων.
«Στην τηλεόραση πρωτόπαιξα σε μια σειρά του Κουτσομύτη, ο οποίος δεν με ήθελε στην αρχή, με φοβόταν, νόμιζε ότι ήμουν αγριάνθρωπος λόγω της ταινίας. Στον δρόμο μου φώναζαν “γεια σου, Νίκο!”. […] Μια φουρνάρισσα δεν μου έδινε ψωμί λόγω ενός ρόλου μου στον “Κόκκινο Κύκλο”. Ήξερα την κοπελιά που έπαιζε την κόρη μου, που υποτίθεται την βίαζα. Ήταν στο διπλανό χωριό και το πήρε κατάκαρδα», εξομολογήθηκε.
Και συμπλήρωσε: «Δεν μπορώ να με φανταστώ να καθίσω σπίτι, θα πεθάνω. Έζησα πολύ ωραία ζωή, αν και με πολλές περιπέτειες και στερήσεις. Έκανα όμως αυτό που ήθελα. Δεν θα άλλαζα πολλά. Η μεγαλύτερη αλλαγή, αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα ήταν να γνώριζα νωρίτερα τη Νατάσσα».