Ρούλα Κορομηλά: Η φωτογραφία από τα «20 και κάτι» και το μήνυμα – «Δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι»
Μία φωτογραφία από τα «20 και κάτι…» δημοσίευσε η Ρούλα Κορομηλά στο Instagram, στέλνοντας το μήνυμα να μην κρίνουμε εύκολα, γιατί «πίσω από τα φώτα, τη λάμψη και τους προβολείς κανείς δεν ξέρει τι βιώνει μια ψυχή», με αφορμή και τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.
Όπως υπογραμμίζει στο κείμενο της ανάρτησής της, ένιωσε την ανάγκη να γυρίσει τον χρόνο πολύ πίσω, ενώ κοιτάζοντας την συγκεκριμένη φωτογραφία και νιώθει ηρεμία και καμάρι, «γιατί μέσα από δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα και ανηφόρες δεν έχασα την ανθρωπιά μου και το μεγαλύτερο κατόρθωμα μου είναι ότι δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι. Έσφιξα τα δόντια μου, κράτησα την δύναμη μου και επέλεξα τον σεβασμό προς όλους και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο».
Η ανάρτηση της Ρούλας Κορομηλά
Αναλυτικά, έγραψε τα εξής:
«Οταν όλα γύρω μας κινούνται ανατρεπτικά και με γρήγορους ρυθμούς το μυαλό μου πολλές φορές αναζητά και νοσταλγεί την ηρεμία στα παλιά. Ισως βέβαια να φταίει ο προβληματισμός και η θλίψη για το πόσο εφήμερη και απρόβλεπτη είναι η ζωή βλέποντας με πόνο καρδιάς κ την ξαφνική κ σύντομη διαδρομή νέων ανθρώπων που αγαπήσαμε. Ευαισθητοποιείσαι. Θρηνείς. Αναθεωρείς και συνειδητοποιείς ξανά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η απώλεια του Μαζωνάκη μας συγκλόνισε κ γίνεται συλλογικό πένθος. Πόσο πολύτιμη είναι η ευαίσθητη ψυχή κ πόσο αβάσταχτη η μοναξιά κρυμμένη πίσω από ένα χαμόγελο. Κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος στα δύσκολα. Αυτά σκέφτομαι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω τον χρόνο πολύ πίσω και να μοιραστώ αυτή την φωτογραφία κάπου στα 20 κ κάτι… Τότε που δεν με ήξερε κανείς . Την κοιτάζω και νιώθω μια βαθειά ηρεμία και καμάρι. Γιατί μέσα από δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα και ανηφόρες δεν έχασα την ανθρωπιά μου κ το μεγαλύτερο κατόρθωμα μου είναι ότι δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι. Έσφιξα τα δόντια μου, κράτησα την δύναμη μου κ επέλεξα τον σεβασμό προς όλους και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Αυτή η ζωή είναι μικρή. Οταν κάποια στιγμή αποχωρήσουμε το μόνο που θα έχει σημασία, το μόνο που θα έχουμε αφήσει πίσω μας είναι η ζεστασιά που θα αισθάνεται κάποιος όταν προφέρει το όνομα μας.
Με την καρδιά γεμάτη για την διαδρομή και ευγνώμων για το πριν και το τώρα… Ας αγαπάμε, ας σεβόμαστε κ ας αφήσουμε όμορφες αναμνήσεις στις καρδιές των ανθρώπων που αγγίξαμε … Η καλοσύνη και η αγάπη φωτίζει κ το πιο βαθύ σκοτάδι γύρω μας. Νομίζω
Θα ήθελα πολύ να ξέρω εσείς τι κρατάτε ως φυλαχτό στις δικές σας ανηφόρες…
ΥΓ. Πίσω από τα φώτα, τη λάμψη κ τους προβολείς κανείς δεν ξέρει τι βιώνει μια ψυχή. Ας μην κρίνουμε εύκολα…».