Γιώργος Παράσχος: Δεν με ενδιαφέρει αν θα πεθάνω – Το μόνο που παρακαλάω είναι ο Χριστός να μου πει «έλα, σε περιμένω»
«Είμαι καλά, είμαι σταθερά, δόξα τω Θεώ. Δεν θα πω μέρα με την ημέρα, βδομάδα με τη βδομάδα καλύτερα. Το παρακολουθώ κάθε μήνα. Τις εξετάσεις που προσκομίζω, δόξα τω Θεώ, ακόμα είναι σε καταστολή. Ο γιατρός μου σαν στόχο είχε να μπορέσω εγώ να ζω τη ζωή μου. Και μέχρι στιγμής το πετυχαίνει αυτό» δήλωσε ο Γιώργος Παράσχος. απέκτησε.
«Όσοι έχουν περάσει μέσα από αυτό καταλαβαίνουν τι θα πει ζωή, την εκτιμούν με άλλον τρόπο. Και δεν νομίζω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις σε φοβίζει το να χάσεις τη ζωή σου. Σε φοβίζει το ότι δεν θα προλάβεις να ζήσεις πράγματα, να βιώσεις πράγματα, πριν “φύγεις”. Αυτός είναι ο φόβος περισσότερο. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν θα πεθάνω τώρα ή αν θα χαθώ ή αν θα με θυμούνται. Το μόνο που παρακαλάω είναι, άμα θα φύγω να σηκώσει ο Χριστός μας το δεξί του χέρι και να μου πει “έλα, σε περιμένω”» πρόσθεσε.
«Η πίστη μου στον Θεό ήταν πάρα πολύ μεγάλη πριν, μετά τον καρκίνο ακόμα περισσότερο. Στο δεκαπλάσιο. Κοίτα, κάποιοι μπορεί ακόμα και στο χώρο μας να με παρεξηγήσουν, ότι «αυτός τα ‘χασε, έχει φύγει η μπίλια αλλού…». Δεν είναι έτσι. Όποιος τολμάει, δηλαδή, και εκφράζει την πίστη του, σημαίνει ότι είναι τρελός; Εγώ φροντίζω λοιπόν να μην τον αφήσω και να μη μ’ αφήσει. Θέλω να τον έχω κοντά μου, τον έχω μέσα μου. Κι αυτό το πράγμα να ξέρεις μεγαλουργεί» περιέγραψε.
Ο Γιώργος Παράσχος «λυγίζει» όταν περιγράφει τη στιγμή της διάγνωσης και τα συναισθήματα που τον κατέκλυσαν. «Το πιο δύσκολο νομίζω ότι ήταν η στιγμή που μου το ανακοίνωσαν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μου το είπε ο γιατρός, όταν ήμουν στην καρέκλα απέναντί του. Δεν θα το ξεχάσω. Έκλαψα πάρα πολύ, πιέστηκα αρκετά μέσα μου τρεις μέρες και ήθελα να το βγάλω. Ήθελα κάπου να ξεσπάσω ακόμα περισσότερο, δεν μου έφτανε το δάκρυ που έριξα, δεν είχε ξεπλυθεί καλά η ψυχή μου. Και φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω τηλέφωνο την αδερφή μου. Θα ήθελα να είχα δίπλα μου τον πατέρα μου στον καρκίνο, πολύ».