Μάνος Καρατζογιάννης στο enikos.gr: Ο «Χριστός Ξανασταυρωνεται» είναι σαν «καταφύγιο»

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Μάνος Καρατζογιάννης μιλά στο enikos.gr για την απόφασή του να ανεβάσει το έργο του Νίκου Καζαντζάκη “Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται”, την πίστη που έχει αποδυναμωθεί στην εποχή μας και το θέατρο που είναι “θρησκεία”.

Της Νάντιας Ρηγάτου

Το συγκλονιστικό μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη ”Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” έρχεται από 28 Μαρτίου στη σκηνή του  θεάτρου Σταθμός.Εβδομήντα χρόνια μετά τη βράβευση του συγγραφέα με το Βραβείο Ειρήνης, ο Μάνος Καρατζογιάννης επιλέγει αυτό το έργο να μιλήσει για αγάπη και πίστη.

–Πως σου ηρθε η ιδεα να ανεβασεις το “Ο Χριστος Ξανασταυρωνεται”;

Κατάγομαι από την Κρήτη, από την πλευρά της μητέρας μου. Μεγάλωσα λοιπόν με τον μύθο του Καζαντζάκη. Το συγκεκριμένο έργο μιλά για το πνεύμα, τη θυσία και την αλληλεγγύη. Έννοιες τόσο λησμονημένες στις μέρες μας και στις ζωές μας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ λοιπόν κάποιο άλλο έργο τη δεδομένη στιγμή. Είναι σαν “καταφύγιο”. Ένα ηθικό και πνευματικό απάγγειο.

–Ο δικος σου ρολος στην παράσταση;

Ο Μανολιός. Ένας αγνός άνθρωπος που πιστεύει πως μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο. Όταν όλα γύρω του καταρρέουν, εκείνος επιμένει να μιλά τη γλώσσα της αγάπης. Το τίμημα, όπως συμβαίνει πάντα όταν “χαλνά η τάξη”, θα είναι βαρύ.

–Πιστευεις οτι αυτό το έργο μπορει να προκαλέσει αντιδρασεις;

Δεν προκλήθηκαν αντιδράσεις όταν έπαιζε το έργο ο Κατράκης πριν από πενήντα χρόνια. Ή στο σινεμά με τη Μελίνα το 1957 και στο σήριαλ του Βασίλη Γεωργιάδη το 1975. Γιατί να προκληθούν τώρα;

–Η εποχή αγαπά τα θεολογικά έργα;

Η εποχή μας δεν χαρακτηρίζεται για τη φιλευσπλαχνία της. Ούτε και εμείς οι ίδιοι βέβαια. Κυρίως όμως έχει χαθεί η πίστη σε οτιδήποτε: σ’ έναν σκοπό, μια ιδέα, στον άνθρωπο. Ακόμα και στην τέχνη μας, στο θέατρο, έχει εκλείψει η θρησκευτικότητα, η αφοσίωση, η τελετουργία, ο σεβασμός, η μνήμη. “Το θέατρο είναι θρησκεία” συνήθιζε να λέει η Μαρίκα Κοτοπούλη. Η παράστασή μας έρχεται να το θυμίσει.

Η υπόθεση του έργου

Σε ένα χωριό υπάρχει το έθιμο να αναβιώνουν τα Πάθη του Χριστού κάθε επτά χρόνια.

Ο παπα-Γρηγόρης με τους προεστούς επιλέγουν τα πρόσωπα που θα λάβουν μέρος.

Τον Χριστό θα υποδυθεί ο Μανολιός, ένας απλός βοσκός, ο οποίος μετά την επιλογή του θα αρχίσει να αλλάζει προσπαθώντας να φτάσει στην απόλυτη ψυχική και σωματική αγνότητα.

Όταν το απόγευμα καταφτάνουν πρόσφυγες από ένα άλλο χωριό, καθώς διώκονται από τους Τούρκους, οι χωριανοί θα διχαστούν, αφού ο παπα-Γρηγόρης και αρκετοί άλλοι ισχυρίζονται ότι φέρνουν μαζί τους τη χολέρα.

Οι μόνοι που θα τους βοηθήσουν είναι ο Μιχελής, η Κατερίνα, ο Γιαννακός, ο Κωσταντής κι ο Μανολιός, ο οποίος θα τους υπερασπιστεί μιλώντας για την αξία της αγάπης και τη φιλευσπλαχνία.

Πρόκειται κατ’ ουσία για μια ιχνηλάτηση της συναρπαστικής περιπέτειας του χριστιανικού “μύθου” που αποτυπώνει συμβολικά την προαιώνια, θεμελιακή, μεταφυσική αγωνία του ανθρώπου.

Η πρόβα γίνεται παράσταση και η παράσταση μαρτυρία. Γιατί ο ξένος είμαστε εμείς.

Διασκευή – σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Ηλέκτρα Γεννατά, Βαγγέλης Ζάπας, Μάνος Καρατζογιάννης, Πάνος Κούλης, Έλενα Μαυρίδου, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Μιχαήλ – Εφραίμ Τσουμπός, Κώστας Φαλελάκης, Πολύκαρπος Φιλιππίδης, Θανάσης Χαλκιάς, Στράτος Χρήστου

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή