Παύλος Ντε Γκρες για Μαρί Σαντάλ: «Είμαστε 31 χρόνια μαζί – Έμεινα ξερός όταν την γνώρισα»
Για την σύζυγό του, Μαρί Σαντάλ, αλλά και τα παιδιά τους μίλησε ο Παύλος Ντε Γκρες στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω», του Νίκου Χατζηνικολάου. «Την γνώρισα σε ένα πάρτι στην Νέα Ορλεάνη κι έμεινα ξερός», είπε χαρακτηριστικά.
Αναλυτικά όσα δήλωσε
«Είμαστε τώρα 30 χρόνια μαζί. Τριάντα χρόνια. 31 φέτος θα κλείσουμε. Έτυχε να γίνεται ένα πάρτι στη Νέα Ορλεάνη. Ήμασταν και οι δύο καλεσμένοι και τη γνώρισα εκεί. Έμεινα ξερός. Μου ήρθε έτσι απότομα. Και το υπόλοιπο ήταν το μέλλον. Θυμάμαι, όταν είχαμε αρραβωνιαστεί και ήρθαν τα ΜΜΕ να μας ρωτήσουν διάφορες ιστορίες, μου έλεγαν: “Πόσα παιδιά θα κάνετε;” Σκέφτηκα κι εγώ: τρία, καλά θα είμαστε. “Πέντε”, λέει η ίδια. Και ναι, πέντε ήθελε και πέντε έχουμε. Και πρέπει να πω, είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να έχει κανείς. Τα αγαπάω πάρα πολύ», είπε αρχικά.
Στη συνέχεια απαντώντας στο ποιο είναι το μυστικό γι’ αυτή την σχέση αγάπης που κρατά τόσα πολλά χρόνια, τόνισε: «Νομίζω ότι πρέπει να έχετε μερικές ιδέες που συμπίπτουν και να κάνετε καλή οικογένεια, να σου πω την αλήθεια. Γιατί, όταν έχεις παιδιά, βοηθάει και αυτό. Γιατί κρατάς την οικογένεια μαζί. Αλλά ήμουν πολύ τυχερός, να σου πω την αλήθεια. Διότι είναι εξαιρετικός άνθρωπος, δουλεύει σκληρά, έχει δική της εταιρεία — που θα ακουστεί και αυτό κάποια στιγμή — και είναι ενδιαφέρον. Πολύ καλή μητέρα, αφοσιωμένη στα παιδιά της. Έχουμε μια οικογένεια, η οποία είναι κάτι που μάθαμε κι εμείς από τους γονείς μου, να είμαστε ενωμένοι, να αγαπιούνται τα παιδιά μεταξύ τους».
Για την επιστροφή τους στην Ελλάδα, είπε: «Όταν εγώ γνώρισα τη Μαρί Σαντάλ, είχε φίλους Έλληνες και πήγαινε κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Αυτή ήταν στην Ελλάδα εκείνη τη χρονιά, το 1993, όταν ερχόμασταν με τον πατέρα μου. Είχαμε αρχίσει τη σχέση μας ακριβώς εκείνη τη χρονιά. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα ελληνικό σπίτι, διαφορετικά απ’ ό,τι εγώ, αλλά αγαπάμε την πατρίδα μας. Πάντα κάναμε πρωινό και βραδινό μαζί, τα πηγαίναμε στο σχολείο. Η συζήτηση μέσα στην οικογένεια είναι πάρα πολύ σημαντική. Λένε ότι οι κόρες επιστρέφουν στο σπίτι, ενώ τα αγόρια μπορεί να μας φύγουν. Εμείς τι κάνουμε; Δημιουργούμε ένα αγαπημένο σπίτι και ελπίζω ότι και αυτοί θα έρχονται πίσω με τις γυναίκες τους. Οι φίλοι τους είναι πάντα καλεσμένοι στο σπίτι μας, γιατί δεν θέλουμε να τους κρατάμε απ’ έξω. Έτσι κρατάς μια ενωμένη οικογένεια. Αυτοί, με τον καιρό τους, μπορεί να έρθουν τώρα να κάνουν τη θητεία τους. Ο γιος μου, Κωνσταντίνος, έχει σπουδάσει τελευταία τα ΜΜΕ και ενδιαφέρεται να έρθει εδώ και ίσως να ασχοληθεί κι αυτός με τα έργα. Θέλει να γίνει σκηνοθέτης, παραγωγός. Οπότε, ίσως μείνει κι αυτός εδώ για ένα εξάμηνο, να βελτιώσει και λίγο τη γλώσσα — την οποία ήδη ξέρει».
Παύλος Ντε Γκρες: Το Τατόι είναι το πατρικό μου – Θέλω να αγγίξω το νυφικό της μητέρας μου και το μετάλλιο του πατέρα μου
Ο Παύλος Ντε Γκρες αναφέρθηκε με στο Τατόι, το οποίο χαρακτήρισε «πατρικό του σπίτι», εξηγώντας ότι συνδέεται βαθιά συναισθηματικά με τον χώρο και τα αντικείμενα που φυλάσσονται εκεί. Ο ίδιος αποκάλυψε ότι από όλα τα κειμήλια, θα ήθελε να κρατήσει το νυφικό της μητέρας του και το χρυσό μετάλλιο του πατέρα του από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
«Το σπίτι αυτό χτίστηκε από τον προπροπάππου μου, τον Γεώργιο Α΄, με την προίκα της συζύγου του, της βασίλισσας Όλγας. Ήταν το σπίτι μας. Όπως κι εσείς κάπου θα έχετε ένα πατρικό σπίτι, αυτό ήταν το δικό μας. Όταν πηγαίνουμε εκεί πίσω τώρα —και πηγαίνουμε, δυστυχώς, τελευταία αρκετά συχνά— λόγω των θανάτων του πατέρα μου, της συγχωρεμένης μου θείας, της πριγκίπισσας Αικατερίνης, των αδελφών του πατέρα μου και βέβαια του πρίγκιπα Μιχαήλ, ο δεσμός, να βλέπεις τους προγόνους σου εκεί και το σπίτι, είναι μεγάλο πράγμα αυτό. Αν πάτε να δείτε την τοποθεσία, πάνω από τους τάφους που βλέπουν προς την Αθήνα —εκεί ήταν η τελευταία φορά που οι Σπαρτιάτες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στους Αθηναίους— γιατί έχει μια θέα κάτω προς την Αθήνα· βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ιστορικό σημείο αυτό.
Το σπίτι μέσα ήταν λιτό. Νομίζω ότι θα κάνουν μια εξαιρετική δουλειά στο να καθαριστεί το κτίριο, να ετοιμαστεί. Φαντάζομαι πως ένα γραφείο θα είναι αυτό που θα δούμε, το πιο ιστορικό, με την έννοια ότι οι βασιλείς που είχαν καθίσει εκεί θα έχουν τα αντικείμενά τους. Εκεί παίρνονταν οι αποφάσεις. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, αρχηγοί κρατών — ό,τι θέλετε έχει περάσει από εκεί μέσα. Είναι γεμάτο ιστορίες. Και εν συνεχεία θα δούμε τα υπόλοιπα αντικείμενα που υπάρχουν μέσα.
Αυτά που για μένα, αυτή τη στιγμή, είναι τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα, είναι δύο· που θα ήθελα να τα δω και να τα αγγίξω προσωπικά: το νυφικό της μητέρας μου —που δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν δικό της— και, βέβαια, το χρυσό μετάλλιο του πατέρα μου.
Ό,τι και να ήταν —βασιλιάς, διάδοχος, πρίγκιπας, ό,τι να ’ναι— ο μόνος τρόπος που παίρνεις χρυσό μετάλλιο είναι αν βγεις πρώτος στον αγώνα· να δώσεις τη μάχη, τον αγώνα».