Ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Σωτήρης Χατζάκης, έδωσε μια εφ΄όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό People και τη δημοσιογράφο Φανή Πλατσατούρα και μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη σύντομη θητεία του στο Εθνικό και όσα συνάντησε εκεί. Δεν δίστασε μάλιστα, να τα παρομοιάσει με σκηνές από βιβλία του Βίκτορος Ουγκό.

Είναι αφροδισιακή η καρέκλα της εξουσίας; 

Α, μπα… Προσωπικά δεν το βίωσα καθόλου έτσι. Πιστέψτε με, το λέω ειλικρινά, είχα στείλει τον εαυτό μου εξορία και δεν θυμόμουν πού είναι να μου στείλει πίσω κάνα γράμμα. Έχασα τα πάντα. Την κανονικότητά μου, την καθημερινότητά μου, τα διαβάσματά μου, τους φίλους μου, τον χρόνο μου, τα δέντρα μου, το σινεμά, τα πάντα. Τόσο στο ΚΘΒΕ όσο και στο Εθνικό, δούλευα καθημερινά από τις 8 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ. Δεν θυμάμαι να έχω φάει ποτέ στο μπαρ του Εθνικού, παρά μόνο στο γραφείο, γιατί δεν προλάβαινα. Όταν βγήκα, λοιπόν, από όλο αυτό, ύστερα από οκτώ χρόνια στη δημόσια διοίκηση, βρήκα τόσες χαρές. Καταρχάς, είδα μέρη της πόλης κάτω από συγκεκριμένο φως, που δεν είχα δει ποτέ. Ξαναβρήκα εκκλησάκια, τον Στρέφη, τον Λυκαβηττό, το Θησείο, την Πνύκα, τις σημειώσεις μου, τα ταξίδια μου. Ήταν, τελικά, μεγάλο το τίμημα… Έζησα κάτι από αυτά που περιγράφει στα βιβλία του ο Βίκτωρ Ουγκό.

Να υποθέσω ότι θα το σκεφτόσασταν διπλά και τριπλά αν αύριο χτυπούσε το τηλέφωνο και σας πρότειναν μια παρόμοια δημόσια θέση;

Αν ήμουν κομματική επιλογή, δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναπάω. Αν η επιλογή ήταν διακομματική και καλλιτεχνική, πάλι θα το σκεφτόμουν σοβαρά, γιατί ζω πλέον μια ευτυχισμένη ζωή. Εργάζομαι στο ελεύθερο θέατρο, γράφω βιβλία, έχω ξαναβρεί τη φύση και τους φίλους μου. Για να τα ρισκάρει κανείς όλα αυτά, θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα αφήγημα το οποίο να είναι πολύ ωφέλιμο και να έχει λεκτική δύναμη. Να είναι κάτι που να μην αφορά σε διώξεις αυτών παρ’ αυτών και «Τι κακοί οι προηγούμενοι, τι καλός εγώ». Τότε, ευχαρίστως, αλλά με τους όρους του παιχνιδιού πια.

Δηλαδή;

Θα σας το εξηγήσω με ένα παράδειγμα. Αγαπούσα πολύ τους συνδικαλιστές λόγω του πατέρα μου, αλλά εκείνοι δεν αγαπούσαν το κίνημά τους. Αποδείχτηκαν εργατοπατέρες. Στο Εθνικό, συγκεκριμένα, ήταν παρακράτος.

Βαριά λέξη αυτή…

Ναι, το σωματείο του Εθνικού είναι ένα παρακράτος. Και μη φοβηθείτε να το γράψετε! Δείτε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τον Λιβαθινό, τι συνέβη με τον Χουβαρδά, τι συνέβη με μένα. Στο Εθνικό δρουν καθαρά με όρους εργατοπατέρα, κοιτούν την προσωπική τους ανέλιξη και δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τα αιτήματα των εργαζομένων, τους οποίους καταδικάζουν σε μια μιζέρια. Με αυτό το σωματείο, Εθνικό Θέατρο δεν υπάρχει.

Πηγή: People