Από τη Φανή Πλατσατούρα,

Σάββατο απόγευμα, στο πατάρι του Ιανού, κάθεται στην άκρη ενός μεγάλου, ορθογώνιου τραπεζιού, ο Σωτήρης Χατζάκης. Μόλις έχει τελειώσει ένα ακόμη σεμινάριο θεατρικής γραφής από αυτά που κατά καιρούς διοργανώνει για σπουδαστές και θεατρόφιλους. Πατάω το «Rec» και μου προτείνει να φέρω το μαγνητόφωνο πιο κοντά γιατί «την προηγούμενη φορά που έδωσα συνέντευξη δεν γράφτηκε τίποτα. Χλόμιασε η δημοσιογράφος μόλις το ανακάλυψε». Μια ώρα μετά, βγαίνουμε έξω στον καθαρό αέρα, χαιρετιόμαστε βιαστικά, ανάβει ένα κουβανέζικο πουράκι και ανεβαίνει σκυφτός την Ευριπίδου στο κέντρο. Εκείνη την ώρα πέφτουν και οι πρώτες ψιχάλες.

Βάζοντας το όνομά σας στο Google διάβασα κάτι που μου έκανε εντύπωση. Αληθεύει ότι ήσασταν συμφοιτητές με τον Παύλο Σιδηρόπουλο;

Ήμασταν στο ίδιο σχήμα της Ντενεκεδούπολης, της Ευγενίας Φακίνου. Παίζαμε και οι δύο κουκλοθέατρο εκεί. Μαζί μας ήταν επίσης ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Αντώνης Αντωνίου, η Ρένα Καζάκου κ.ά.

Και δεύτερον, γράφατε στην Αυγή με ψευδώνυμο;

Αυτό ήταν κάπου στις αρχές του ’90. Έχω ακόμη τα αποκόμματα. Έγραφα στην Αυγή και στο Πριν, του Δελαστίκ, με το ψευδώνυμο Μανώλης Μοχός. Μανώλη έλεγαν τον πατέρα μου και Μοχός είναι το χωριό μου στην Κρήτη. Και στα δύο έντυπα έδινα δωρεάν πολιτικά κείμενα, σε σχέση πάντα με τον πολιτισμό. Αργότερα, χρησιμοποίησα πάλι αυτό το ψευδώνυμο σε έναν μονόλογο για την Αραβική Άνοιξη, όταν ήμουν αντιπρόεδρος στο Δ.Σ. της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης.

Γιατί χρησιμοποιούσατε ψευδώνυμο;

Ήθελα να τιμήσω τον πατέρα μου και το χωριό μου στην Κρήτη. Πάντως, στη σημερινή Αυγή δεν θα έγραφα, γιατί δεν εγκρίνω τη στάση της απέναντι στο μαρτυρολόγιο των ανθρώπων που βιώνουν την κρίση σήμερα.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.