Η ηθοποιός του Game of Thrones µιλάει για τα δύο εγκεφαλικά, τις εγχειρήσεις στον εγκέφαλο και τον τρόµο που έζησε βλέποντας τη ζωή της να κρέµεται από µια κλωστή. «Ακριβώς όταν όλα μου τα παιδικά όνειρα έμοιαζαν να πραγματοποιούνται, παραλίγο να χάσω το μυαλό μου και μετά τη ζωή μου. Ποτέ δεν μίλησα για αυτό δημοσίως, αλλά τώρα είναι η ώρα να το κάνω». Αυτή είναι η πρώτη παράγραφος που έγραψε η ίδια η Emilia Clarke για το περιοδικό New Yorker, πριν από μερικές ημέρες.

Η ηθοποιός που ερμηνεύει ίσως τον πιο αγαπητό ρόλο στην επική σειρά Game of Thrones, αυτόν της Daenerys Targaryen, θέλησε να δημοσιοποιήσει το καλά κρυμμένο μυστικό της. Μέχρι να κερδίσει τον συγκεκριμένο ρόλο, το 2010, η Emilia δεν είχε επαγγελματική εμπειρία. Γεννημένη στις 23 Οκτωβρίου του 1986 στο Λονδίνο, είχε ήδη αλλάξει πολλές δουλειές για να σπουδάσει στο Drama Centre London: από υπάλληλος σε τηλεφωνικό κέντρο μέχρι bartender και σερβιτόρα σε εστιατόριο. Είχε εξασφαλίσει μέχρι και άδεια μεσίτη. Σε ηλικία μόλις 3 ετών πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός, όταν είδε το πρώτο μιούζικαλ της ζωής της – την είχε πάρει μαζί του ο πατέρας της, που ήταν ηχολήπτης θεατρικών παραστάσεων.

Όταν τελείωσε η προβολή της πρώτης σεζόν, τίποτε δεν ήταν ίδιο για την Emilia. Αν και στον δρόμο δεν την αναγνώριζαν –δεν φορούσε την πλατινέ περούκα της Daenerys–, η πίεση και η ανάγκη της να δικαιώσει τους δύο παραγωγούς της σειράς, David Benioff και D.B. Weiss, ήταν μεγάλη. Ένιωθε τρομοκρατημένη κι εκτεθειμένη. «Στο πρώτο επεισόδιο εμφανιζόμουν γυμνή και από την πρώτη συνέντευξη με ρωτούσαν πάντοτε την ίδια ερώτηση: μια παραλλαγή του “Παίζεις μια δυνατή γυναίκα και παρ’ όλα αυτά βγάζεις τα ρούχα σου. Γιατί;”. Στο μυαλό μου θα απαντούσα “Πόσους άντρες θα πρέπει να σκοτώσω για να αποδείξω ποια είμαι;”».

Η 32χρονη ηθοποιός περιγράφει πως ένα πρωινό που πήγε για γυμναστική ένιωσε έναν τρομερό πονοκέφαλο την ώρα που άλλαζε ρούχα στα αποδυτήρια. «Όταν ξεκίνησα τη γυμναστική, πίεζα τον εαυτό μου ήδη από τις πρώτες ασκήσεις». Η ίδια περιγράφει τις σοκαριστικές στιγμές που πέρασε στην τουαλέτα, όταν και προσπαθούσε να εξακριβώσει αν το μυαλό της λειτουργεί σωστά. Ήταν τότε 24 χρόνων.

Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. «Η διάγνωση ήταν ταχεία και δυσοίωνη: Αιμορραγία στον υπαραχνοειδή χώρο του εγκεφάλου, ένας θανατηφόρος τύπος αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, που προκαλείται από αιμορραγία στον χώρο γύρω από τον εγκέφαλο. «Όπως έμαθα αργότερα, το ένα τρίτο εκείνων που έχουν ανεύρυσμα πεθαίνει αμέσως ή λίγο αργότερα. Για εκείνους που επιβιώνουν, απαιτείται επείγουσα θεραπεία για τη σφράγιση του ανευρύσματος, καθώς υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα για ένα δεύτερο επεισόδιο, συχνά μια θανατηφόρο αιμορραγία. Για να ζήσω, θα έπρεπε να κάνω αμέσως χειρουργείο. Και ακόμη και τότε δεν υπήρχε καμία εγγύηση» (σ.σ. για το πώς θα εξελιχθεί). Η μητέρα της δουλεύει ως αντιπρόεδρος Marketing σε μια πολυεθνική εταιρεία συμβούλων στρατηγικής. Η οικογένειά της δεν ήταν πλούσια, αλλά εκείνη και ο αδελφός της πήγαιναν σε ιδιωτικά σχολεία, με τους γονείς να παλεύουν για να καλύψουν τα έξοδα. Τώρα ήταν και πάλι δίπλα της, την ώρα που εκείνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι της υπέγραφε για να πραγματοποιηθεί το χειρουργείο στο κεφάλι της.

Το κορίτσι που στα 10 του απορρίφθηκε σε οντισιόν στο West End για το έργο του Neil Simon The Goodbye Girl και που ο πατέρας του σχολίασε «Θα ήταν άσχημο να διαβάζεις κακές κριτικές για σένα στις εφημερίδες» δεν πτοούνταν μπροστά στην απόρριψη. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της και έψαχνε εκείνο τον ρόλο που θα την κάνει να ξεχωρίσει. Το τηλεφώνημα του ατζέντη της για οντισιόν μιας νέας τηλεοπτικής σειράς του HBO, του Game of Thrones, δεν την ενθουσίασε, ωστόσο έμαθε τις ατάκες και πήγε. Αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά και τέσσερις ημέρες μετά δέχτηκε ένα τηλεφώνημα να μεταβεί στο Λος Άντζελες για την τελική οντισιόν, εκεί όπου διάβασε τις ατάκες της σε ένα σκοτεινό αμφιθέατρο για τους παραγωγούς και τα στελέχη του σταθμού. Στο τέλος ρώτησε αν θέλουν να κάνει κάτι άλλο, με τον David Benioff να της ζητά να χορέψει. «Δεν μου αρέσει να απογοητεύω τους άλλους, οπότε χόρεψα το Funky Chicken και έκανα κινήσεις ρομπότ. Κοιτάζοντας πίσω, θα μπορούσα να τα είχα καταστρέψει όλα γιατί δεν είμαι και η καλύτερη χορεύτρια. Καθώς έφευγα από το αμφιθέατρο, έτρεξαν πίσω μου και μου είπαν “Συγχαρητήρια, πριγκίπισσα”. Πλέον, είχα τον ρόλο».

Η εγχείρηση διήρκεσε τρεις ώρες, καθώς ήταν «ελάχιστα επεμβατική». Όταν ξύπνησε, ο πόνος ήταν αφόρητος. «Δεν είχα ιδέα πού ήμουν. Το πεδίο όρασής μου ήταν περιορισμένο». Της είπαν πως, αν ξεπερνούσε το δύσκολο κομμάτι των δύο εβδομάδων χωρίς μεγάλες επιπλοκές, οι πιθανότητες μιας καλής ανάρρωσης ήταν πολλές. «Ένα βράδυ, αφού είχα περάσει αυτό το σημαντικό ορόσημο, μια νοσοκόμα με ξύπνησε και, ως μέρος μιας σειράς γνωστικών ασκήσεων, με ρώτησε: “Πώς σε λένε;”. Το πλήρες όνομά μου είναι Emilia Isobel Euphemia Rose Clarke. Αλλά δεν το θυμόμουν. Αντί αυτού, άσχετες λέξεις έβγαιναν από το στόμα μου και με έπιασε ένας τυφλός πανικός. Δεν είχα ποτέ νιώσει ανάλογο φόβο… Μπορούσα να δω πώς θα ήταν η ζωή μου, και δεν άξιζε να τη ζήσω. Είμαι ηθοποιός. Χρειάζεται να θυμάμαι τις ατάκες μου. Τώρα δεν μπορούσα να θυμηθώ το όνομά μου».

Υπέφερε από αφασία, αποτέλεσμα του τραύματος στον εγκέφαλό της. Η μητέρα της προσπαθούσε, έκανε πως δεν καταλάβαινε για να την κάνει να νιώσει πως όλα πηγαίνουν καλά. «Στις χειρότερες στιγμές ήθελα να τραβήξω την πρίζα. Ζήτησα από το νοσηλευτικό προσωπικό να με αφήσουν να πεθάνω. Η δουλειά μου, όλο το όνειρό μου για το πώς ήθελα τη ζωή μου, εξαρτιόταν από τη γλώσσα, την επικοινωνία. Χωρίς αυτό ήμουν χαμένη».

Μια εβδομάδα μετά, η αφασία είχε υποχωρήσει, πλέον θυμόταν το όνομά της, μπορούσε να μιλήσει. Βγήκε από το νοσοκομείο έναν μήνα μετά την εισαγωγή της, για να αρχίσει και πάλι τα γυρίσματα, ζητώντας από τους παραγωγούς να μη διαρρεύσει η κατάσταση της υγείας της. Ωστόσο, υπήρχε ένα μικρότερο ανεύρυσμα στην άλλη πλευρά του εγκεφάλου, που μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο ανά πάσα στιγμή. Θα έπρεπε να είναι υπό παρακολούθηση και να αντέχει τους πόνους – με τη βοήθεια της μορφίνης. Η κατάστασή της ήταν φρικτή σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων της δεύτερης σεζόν. Το τέλος κάθε ημέρας την έβρισκε εξουθενωμένη. «Κάθε λεπτό νόμιζα πως θα πεθάνω».

Το 2013, με το τέλος της τρίτης σεζόν, θα έπαιζε σε ένα θεατρικό στο Μπρόντγουεϊ. Όσο ήταν στη Νέα Υόρκη, έκανε μια εξέταση που έδειξε πως η άλλη πλευρά του εγκεφάλου της είχε διπλασιαστεί σε όγκο. «Μου υποσχέθηκαν μια απλή επέμβαση, ευκολότερη από ό,τι την προηγούμενη φορά». Οι γονείς της ήταν εκεί, μόνο που τώρα τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα. Όταν την ξύπνησαν, τσίριζε από τους πόνους. Η επέμβαση δεν πήγε καλά. Είχε έντονη αιμορραγία και οι γιατροί τής είπαν πως οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος της αν δεν χειρουργούνταν ξανά. Αυτή τη φορά θα έπρεπε να της ανοίξουν το κρανίο με την κλασική μέθοδο και θα έπρεπε να γίνει αμέσως. «Βγήκα από την επέμβαση με έναν σωλήνα να βγαίνει από το κεφάλι μου. Τμήμα του κρανίου μου είχε αντικατασταθεί από τιτάνιο. Σήμερα δεν φαίνεται η ουλή, αλλά δεν το ήξερα αυτό από την αρχή. Και, πάνω από όλα, ήταν μια συνεχής ανησυχία για προβλήματα στις διανοητικές λειτουργίες ή τις αισθήσεις. Θα επηρέαζε τη συγκέντρωσή μου; Τη μνήμη μου; Την περιφερειακή όραση; Τώρα λέω ότι αυτό που έχασα ήταν το καλό γούστο στους άντρες. Αλλά τότε τίποτε δεν φαινόταν αστείο».

Πέρασε ξανά έναν μήνα στο νοσοκομείο και υπήρχαν στιγμές που έχανε κάθε ελπίδα. «Ήμουν μαθημένη να μη λέω “Δεν είναι δίκαιο αυτό”. Μου είχαν μάθει πως πάντα θα υπάρχει κάποιος που είναι χειρότερα από εσένα». Οι κρίσεις πανικού εμφανίστηκαν και αντίστοιχα οι ελπίδες της είχαν εξαφανιστεί. «Πλέον, δεν θυμάμαι με πολλές λεπτομέρειες από αυτές τις σκοτεινές ημέρες. Το μυαλό μου τις έχει μπλοκάρει. Αλλά θυμάμαι πως ήμουν πεπεισμένη ότι δεν θα ζήσω. Και ήμουν σίγουρη ότι τα νέα για την ασθένειά μου θα διέρρεαν». Έτσι κι έγινε. Έξι εβδομάδες μετά την επέμβαση, δημοσιεύτηκε ένα μικρό άρθρο στο National Enquirer. «Ένας ρεπόρτερ με ρώτησε σχετικά, αλλά το αρνήθηκα».

«Αλλά τώρα, αφού παρέμεινα σιωπηλή για τόσα χρόνια, σας λέω την αλήθεια» γράφει η Clarke, που αποφάσισε να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και να βοηθήσει όσους πάσχουν από κάτι ανάλογο, ιδρύοντας το SameYou. «Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη για τη μητέρα μου, τον αδελφό μου, τους γιατρούς και τις νοσοκόμες μου, τους φίλους μου. Κάθε μέρα μού λείπει ο πατέρας μου, που πέθανε από καρκίνο το 2016 και δεν μπορώ να τον ευχαριστήσω αρκετά που μου κρατούσε το χέρι μέχρι το τέλος. Υπάρχει κάτι ευχάριστο, πέρα από τύχη, για τον ερχομό του τέλους του Game of Thrones. Είμαι τόσο χαρούμενη να είμαι εδώ και να βλέπω το τέλος της ιστορίας και την αρχή όσων έρχονται μετά».

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Έθνος.