Από τη Φανή Πλατσατούρα

Υπάρχουν γυναίκες που άλλαξαν όλη τους τη ζωή σ’ ένα βράδυ. Μάζεψαν κουράγιο, φωτογραφίες και αναμνήσεις, χώρεσαν ολόκληρο το παρόν τους σε μια βαλίτσα, τη σήκωσαν αποφασιστικά στα χέρια και έκλεισαν οριστικά την πόρτα πίσω τους. Κανείς δεν έμαθε, ποτέ ξανά, τίποτα για αυτές. Η Ελένη Ράντου ονειρεύεται πως είναι αυτή η γυναίκα… Σε συνέντευξή μας στο περιοδικό People μιλά για τις τάσεις φυγής, τα ταξίδια της στο εξωτερικό και την καθημερινότητα που πια, δεν χαίρεται.

Κανένα «Μπράβο» λες στον εαυτό σου;

Πολύ σπάνια. Και αυτό δεν θα είναι για δουλειές, αλλά για συμπεριφορές. «Μπράβο» που φέρθηκα νηφάλια, που δεν έχω πια τόση παρόρμηση, που κατανοώ περισσότερο. Αλλά στη δουλειά, όχι. Εκεί, μεγαλώνοντας, έχω ακόμη πιο υψηλές απαιτήσεις από μένα και ένα ανικανοποίητο. Αυτό το «Ελένη, μπορείς να το κάνεις και καλύτερα».

Μεγαλώνοντας, τι άλλο έχεις μάθει για σένα;

Έχω μάθει τα όριά μου. Δεν ξέρω πια αν χαίρομαι την καθημερινότητα. Με τον χρόνο, η δουλειά κουβαλάει μεγαλύτερη ευθύνη. Μεγαλώνοντας, δεν έχεις πια αυτή την άγνοια κινδύνου και κανείς δεν έρχεται ανυποψίαστος απέναντί σου. Όλοι απαιτούν το κάτι παραπάνω από σένα και έτσι περισσότερο αγχώνομαι παρά χαλαρώνω. Και δεν μ’ αρέσει αυτό.

Λες την ηλικία σου; Θα σου πω γιατί ρωτάω.

Εντάξει, δεν τη βγάζω και με πανό στο Σύνταγμα, αλλά ξέρω ότι είμαι πια μεσήλικας. Και με στενοχωρεί που λαχταρώ να κάνω πράγματα και βλέπω ότι το σώμα δεν μπορεί να ακολουθήσει. Λέω «Γιατί, ρε π@*!τη μου;» αλλά την ίδια στιγμή νιώθω και ευγνώμων που έχω φτάσει μέχρι εδώ. Για πες, γιατί το ρωτάς…

Γιατί στα 20 θέλεις να ερωτευτείς παράφορα, στα 30 να πετύχεις επαγγελματικά, εκεί κοντά στα 40 να κάνεις οικογένεια. Στα 50 plus τι θέλεις από τη ζωή σου;

Στα 50 σκέφτεσαι να είσαι ψηλά στα μάτια των δικών σου ανθρώπων και, κυρίως, του παιδιού σου. Να είσαι καλά γιατί πρέπει να το φροντίσεις. Να είσαι σημαντικός για να του μάθεις κάτι σημαντικό. Να προσφέρεις και όχι να πάρεις. Γιατί πια σου έχουν χαριστεί και σου έχουν δοθεί πράγματα, που πρέπει με κάποιον τρόπο να τα επιστρέψεις. Επίσης, μαζί με το παιδί σου πρέπει να φροντίσεις και τους γονείς σου. Είσαι πια αυτός που δίνει και όχι αυτός που παίρνει…

Κοιτώντας πίσω, μπορείς να πεις πως όσα θέλησες τα πέτυχες και με το παραπάνω;

Υπάρχουν ακόμη πράγματα για τα οποία μπορείς να εκπλήξεις τον εαυτό σου. Όταν είσαι μικρός, σου δίνει δύναμη το να κάνεις αυτά που δεν έχεις φανταστεί. Όταν μεγαλώνεις, λιγοστεύουν τα πράγματα με τα οποία μπορείς να εκπλήξεις εσύ τον εαυτό σου. Να, αυτά δεν θέλω να χάσω. Αυτή την ωραία τρέλα. Να μην κολλήσω σε αυτά που ξέρω. Να πάω και λίγο παραπέρα. Να μπορώ να δοκιμάσω ακόμη κι αυτά που δεν μου αρέσουν.

Θυμάσαι την τελευταία φορά που έκανες κάτι τέτοιο; Που δοκίμασες κάτι το οποίο δεν σου άρεσε και άλλαξες γνώμη;

Θα σου πω. Την Αγγλία τη σιχαινόμουν. Και βρέθηκα να ζω σχεδόν δύο μήνες τον χρόνο εκεί. Έχω ένα σπίτι, στο Μπράιτον, και έχει τύχει να πάω ακόμη και τέσσερις φορές σε έναν χρόνο. Λόγω δικής μου τρέλας. Το ταξίδι-βαλίτσα, που λέγαμε. Εκεί, λοιπόν, επειδή συνυπάρχουν πολύ διαφορετικοί πολιτισμοί, τόλμησα πράγματα που δεν θα τα φανταζόμουν ποτέ. Από φαγητά που σιχαινόμουν μέχρι νέες φιλίες και ανθρώπους. Κι αυτό μου έκανε καλό. Πέρσι, επίσης, πήγα ένα ταξίδι στην Αιθιοπία. Εκεί σε ένα pavilion, πάνω στη θάλασσα, έπαιζε ένα αφρικάνικο τραγούδι και για κάποιον λόγο, ενώ ήμασταν μια παρέα ατόμων, διάλεξαν εμένα να μου μάθουν τον χορό. Δεν μπορείς να φανταστείς τι τρελή χαρά ένιωσα! Ούτε ήξεραν ποια είμαι, ούτε τι κουβαλάω πίσω μου. Ήρθαν όλοι αυτοί οι χαρούμενοι άνθρωποι και μου έδειχναν πώς να χορεύω αφρικάνικα, βγάζοντας ήχους από το στόμα. Έγινα ξανά 15 χρόνων. Κάτι τέτοιες στιγμές, λοιπόν, νιώθεις πως μπορείς ακόμη να εκπλήξεις τον εαυτό σου.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής.