Και αυτή η σεζόν τη βρίσκει να αλωνίζει το θεατρικό σανίδι. Παίζει σε δύο θεατρικά (Άμλετ στο Altera Pars, Ένα Φεγγάρι για τους Καταραμένους στο θέατρο Πορεία) και τώρα ξεκινάει τις πρόβες για το τρίτο, μία δραμεντί (κωμωδία με δραματικά στοιχεία). Είχαν προηγηθεί τα γυρίσματα της ταινίας Δεν Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος (του Γιώργου Γεωργόπουλου), που θα κυκλοφορήσει τους προσεχείς μήνες, ενώ συμμετέχει και σε ένα επεισόδιο του Ου Φονεύσεις του Πάνου Κοκκινόπουλου στο Open. «Πρόλαβες να ξεκουραστείς το καλοκαίρι;» τη ρωτάω και η Ιωάννα Παππά χαμογελάει, δικαιωμένη ίσως από την απόφασή της. «Φρόντισα να κρατήσω ένα μήνα διακοπών, γιατί γνώριζα πως το πρόγραμμά μου θα ήταν επιβαρυμένο. Ήθελα αυτό το καλοκαίρι να μην κάνω τίποτε».

Πώς επιλέγεις τις δουλειές σου;

Η πρώτη αίσθηση που θα μου κάνει (σ.σ. η πρόταση) είναι και η καθοριστική. Οι συνεργάτες είναι το πρώτο κριτήριο και στη συνέχεια το έργο.

Έχεις προδοθεί από κάποια απόφασή σου;

Δεν μπορείς να κάνεις όλες τις δουλειές που σου προκύπτουν. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η διαδρομή μου αν είχα κάνει δυο-τρεις διαφορετικές επιλογές. Αν πήγαινα από την αρχή, δεν ξέρω αν θα ήταν αυτά ακριβώς τα βήματά μου. Νομίζω ότι θα είχα διαφοροποιηθεί σε μερικά σημεία, για να δω και κάτι διαφορετικό, όχι ότι δεν είμαι ευχαριστημένη με την πορεία μου. Οι προσδοκίες μου έχουν ικανοποιηθεί στο έπακρο. Θα μου άρεσε να δω αυτό που δεν μου έχει συμβεί, όπως όλοι μας δηλαδή… Θα μπορούσα να έχω φύγει από τη χώρα, για παράδειγμα. Έχω γεννηθεί στις ΗΠΑ, αλλά ποτέ δεν το εκμεταλλεύτηκα αυτό. Δεν είχα μπει ποτέ στη διαδικασία να το σκεφτώ και μεγαλώνοντας είδα ότι θα μπορούσα να το κάνω. Από πολύ νωρίς βρέθηκα σε δουλειές που με ικανοποιούσαν καλλιτεχνικά και οι οικονομικές απολαβές εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ καλές. Οπότε, αυτά με κράτησαν εδώ, όπως επίσης οι άνθρωποί μου, η πατρίδα μου. Είναι δύσκολο να τα παρατήσεις όλα, ακόμη και όταν είσαι 20. Πάντοτε σκεφτόμουν πως το να πας στο εξωτερικό είναι άγριο και άχαρο, ειδικά αν δεν έχει ακουστεί το όνομά σου πρώτα στην πατρίδα σου.

Έχεις και την αμερικανική υπηκοότητα;

Και τις δύο. Αλλά εδώ μεγάλωσα. Ήμουν 1 έτους όταν επιστρέψαμε οικογενειακώς στην Ελλάδα.

Τότε ήσουν με κεκτημένη ταχύτητα. Τώρα θα έφευγες από τη χώρα;

Είμαι παιδί του θεάτρου και η γλώσσα είναι από τα βασικά εργαλεία του θεάτρου, οπότε… Για έναν ηθοποιό που έχει προτεραιότητα το σινεμά, επειδή η αγορά έχει ανοίξει και γίνονται παραγωγές στην Ελλάδα, θα ήταν πιο εύκολο. Μεγαλώνοντας, έπειτα από μια εικοσαετία απόλυτα θεατρική, έχω ανάγκη να δοκιμαστώ κι εκεί. Μπορεί το θέατρο και ο κινηματογράφος να έχουν κοινή αφετηρία την υποκριτική, αλλά είναι εντελώς διαφορετικός ο τρόπος προσέγγισης και δουλειάς. Το πρόβλημα είναι πως δεν διαθέτω χρόνο. Δυστυχώς τα πράγματα γίνονται τελευταία στιγμή, πράγμα που δυσκολεύει τον προγραμματισμό. Δεν μπορεί ένας ηθοποιός να ρισκάρει απορρίπτοντας άλλες δουλειές γιατί περιμένει μια πρόταση για τον κινηματογράφο. Πρέπει να προγραμματίζεις ένα χρόνο πριν για να μη μείνεις στον αέρα. Δεν αφήνεις μια καλή πρόταση περιμένοντας μια καλύτερη. Είναι θέμα τύχης και συγκυρίας.

Ο κόσμος σε αγάπησε από μικρή ηλικία, μέσα από ρόλους σε τηλεοπτικά σίριαλ. Απαιτούσε μια διαχείριση την οποία, όπως είναι φυσικό, δεν γνώριζες;

Καλό θα ήταν στις σχολές, πέρα από την υποκριτική, να δίνονται κάποιες βασικές συμβουλές για το πώς πρέπει να κινείσαι στο χώρο. Επαγγελματίας δεν είσαι μόνο για το πώς χειρίζεσαι μια δουλειά, αλλά και το πώς διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου, αφού δεν μας εκπροσωπεί κανείς. Τελειώνοντας τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης το 1999 δεν υπήρχε καν YouTube. Ήμασταν πολύ αθώοι, είχαμε να διαχειριστούμε μόνο τα media, που και τότε ήταν άγριο αυτό. Όταν είσαι μόνος σου και δεν έχεις κανέναν που να γνωρίζει, ούτε φίλους ούτε οικογένεια, αντιλαμβάνεσαι πως ζεις σε ένα χάος. Έτσι, γίνονται λάθη – που κι αυτά είναι χρήσιμα, για να μάθεις… Πλέον, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση με τα social media, όλα είναι πιο διαχειρίσιμα. Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με την εικόνα του. Ενώ παλιά ήμασταν έρμαια της τύχης και χωρίς να συμβάλλουμε απαραίτητα για να διαμορφωθεί μια αρνητική δημοσιότητα.

Έχεις παίξει σε σίριαλ που χτυπούσαν 50άρια. Αυτή η άγουρη δόξα σε είχε τρομάξει;

Μου είχε κάνει εντύπωση. Ήμουν 24, μου τηλεφωνούσαν και με προσφωνούσαν «κυρία Παππά» κι εγώ αναρωτιόμουν «τι γίνεται εδώ, γιατί μου μιλάνε έτσι οι άνθρωποι;». Ήταν περίεργο. Δεν ήξερες αν πραγματικά έχεις κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό.

Α, είσαι από εκείνους τους ανθρώπους…

Ναι. Νιώθω ότι δεν μπορείς να πάρεις τίποτε πίσω, αν πρώτα δεν δείξεις πως το αξίζεις.

Πολύ αμερικάνικο αυτό… Έρχεται από την οικογένειά σου;

Υπάρχει ως τρόπος σκέψης στην οικογένεια. Δεν μπορώ να εκτιμήσω κάποιον που δεν έχει αποδείξει τίποτε. Γενικά είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου, αλλά και από τους ανθρώπους έχω και απαιτήσεις και κατανόηση παράλληλα. Στη ζωή μου έχω μάθει να διεκδικώ. Δεν βρήκα τίποτε έτοιμο από την οικογένειά μου. Οτιδήποτε κερδίζεται απαιτεί κόπο, αυτό ξέρω.

Υπάρχει μια στιγμή που να σου άλλαξε την κοσμοθεωρία ή να σου όρισε τη ζωή;

Η απώλεια του παππού μου, του πιο αγαπημένου μου ανθρώπου. Ήμουν 5 ετών και θυμάμαι πως θρήνησα πολύ για παιδάκι. Συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα  τι θα πει απώλεια ενός αγαπητού προσώπου – γιατί έχει διαφορά με τη γενική έννοια. Από τότε άρχισα να φιλτράρω τα πάντα μέσα από τη συγκεκριμένη απώλεια.

Και βρήκες απάντηση μέσα από το θέατρο;

Ίσως κι ένας από τους λόγους που μου αρέσει το θέατρο είναι πως έρχεσαι αντιμέτωπος με όλα αυτά τα θέματα, με πολύ ωραίο τρόπο. Έχω και την τύχη να έχω σπουδάσει αλλά και να ασχολούμαι με το κλασικό ρεπερτόριο, οπότε είναι και αυτοί οι τεράστιοι συγγραφείς που έχουν γράψει σχετικά. Γι’ αυτό δεν έχω νιώσει ίσως και την ανάγκη να πάω σε ψυχολόγο, λόγω αυτής της διαρκούς «συνομιλίας». Κάποια στιγμή λειαίνονται αυτές οι σκληρές γωνίες. Ανοίγει η σκέψη σου και μπορείς να διαχειριστείς τις φοβίες σου.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής