Το ραντεβού μας με την Ιωάννα Παππά, ήταν στα Εξάρχεια το μεσημέρι της προηγούμενης Τρίτης – εκεί που μόνιμα κινείται και αναπνέει. Μπορεί το κορίτσι που αγαπήθηκε από σίριαλ όπως το Κλείσε τα Μάτια και το Φεύγα να είναι πια μια όμορφη γυναίκα, αλλά τα baby face χαρακτηριστικά της είναι πάντα εκεί, να στέλνουν αντιφατικά μηνύματα στο συνομιλητή της: Εύθραστη και δυναμική, ευαίσθητη και αποφασιστική, με την αυτοπεποίθηση που της δίνει η επιτυχημένη θεατρική της πορεία και τα βραβεία που έχει αποσπάσει (Θεατρικό Βραβείο Κοινού, Καρφίτσα «Μελίνα Μερκούρη»).

Τα επόμενα χρόνια πού θα ήθελες να σε δεις;

Τα τελευταία χρόνια έχω νιώσει την ανάγκη να επικεντρωθώ στην προσωπική μου ζωή. Εκεί νιώθω πως πρέπει να υπάρξει μια εξέλιξη. Μου φαίνεται πολύ ωραία ιδέα να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί. Όχι ως συνέχειά σου, αλλά επειδή ανοίγει ένας νέος κόσμος μπροστά σου. Όταν ακούς πως, πέρα από τις δυσκολίες που μπορεί να φέρει, το συναίσθημα είναι κάτι που δεν μπορείς να το νιώσεις διαφορετικά, είναι κάτι που θα ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία να ζήσω. Όχι όμως εμμονικά. Δεν θέλω να πιέζω τις καταστάσεις, μου αρέσει ό,τι προκύπτει στη ζωή να γίνεται από πνευματική αναζήτηση, αγάπη, τη σωστή στιγμή – αν και δεν υπάρχει ποτέ η ιδανική συνθήκη. Είμαι της συνειδητής επιλογής, οπότε νιώθω πως είμαι σε μια τέτοια στιγμή που θα μπορούσα να προχωρήσω σε κάτι τέτοιο. Η καριέρα μου πηγαίνει προς τα κάπου, αλλά δεν ξέρω ακριβώς προς τα πού. Επιθυμίες υπάρχουν… Κι είναι εκείνες που διαμορφώνουν και το δρόμο. Αλλά ένιωθα πως δεν πρέπει να περιορίζω τον ανοιχτό ορίζοντα με τις προσωπικές μου, ίσως και εγωιστικές, επιθυμίες.

Υπάρχει στο μυαλό σου η σκέψη να υιοθετήσεις ένα παιδί;

Ναι, θα το έκανα. Φυσικά πρώτα θα προσπαθούσα… Είναι φοβερό το ότι υπάρχουν τόσα παιδιά σε ιδρύματα. Γι’ αυτό σου μίλησα και πριν περί συνειδητής επιλογής. Πρέπει να αποδεχτούμε πως τίποτε δεν είναι τέλειο. Τα πάντα είναι θέμα τύχης: Σε ποια χώρα γεννιέται, ποιοι είναι οι γονείς του… Είναι στη φύση του ανθρώπου να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου του παρέχει αγάπη και ασφάλεια. Η ζωή έχει συνεχώς εκρήξεις, αλλά, αν το σκεφτείς, αποτέλεσμα αυτών των εκρήξεων είμαστε. Οπότε, ας γίνει η νομοθεσία πιο ευέλικτη – ειδικά από τη στιγμή που οι αριθμοί μεγαλώνουν, δεν θα πρέπει να παραμένει το καθεστώς που ίσχυε το 1980. Έχει τύχει να έρχονται παιδιά από ιδρύματα σε παραστάσεις, τα έχω ζήσει. Μάλιστα, ένα πανέμορφο κοριτσάκι είχε βάλει τα κλάματα, είχε πάθει μια κρίση πανικού. Πραγματικά αισθανόμουν ανήμπορη.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής.