Μπορεί στην αρχή οι γονείς της να αντέδρασαν, όμως με το πέρασμα του χρόνου και τις κοινές τους επισκέψεις σε ειδικούς, οι γονείς της Καίτης Γκραμμά έγιναν ο μεγαλύτερος σύμμαχος στις αποφάσεις ζωής που πήρε.

Πόσο σημαντική είναι στην εξέλιξή σου η υποστήριξη των γονιών σου;

Δεν είναι απλά σημαντική, είναι καταλυτική. Αν δεν υπήρχε η υποστήριξη από τους γονείς, δεν θα κατάφερνα ποτέ ούτε να γίνω αυτό που είμαι σήμερα σε σωματικό-ανατομικό επίπεδο, αλλά ούτε και να γίνω επαγγελματίας μοντέλο. Είμαι από τη Θεσσαλονίκη, νοικιάζω σπίτι στην Αθήνα και δεν θα μπορούσα να πληρώσω ούτε το νοίκι μου.

Η ορμονοθεραπεία είναι μια επώδυνη διαδικασία;

Προκαλεί σωματικούς πόνους και παρενέργειες: ψυχολογικές διακυμάνσεις, ανεξέλεγκτο κλάμα, εμετούς, συσπάσεις στο σώμα, πρήξιμο στο στήθος. Και οι ενέσεις είναι επώδυνες. Ουσιαστικά πρόκειται για μια διαδικασία που ακολουθείς εφ’ όρου ζωής. Όταν γίνει ο επαναπροσδιορισμός φύλου, επειδή γίνεται ορχεκτομή και φεύγει το όργανο που παράγει τις αντρικές ορμόνες στο σώμα, δεν χρειάζεσαι την ορμονοθεραπεία στον ίδιο βαθμό που τη χρειαζόσουν πριν. Παίρνεις ένα αντισυλληπτικό την ημέρα. Δεν είναι επιλογή. Είναι μια επώδυνη διαδικασία που πρέπει να περάσω για να βρω τον εαυτό μου.

Θα μπορούσες να αλλάξεις φύλο στην ταυτότητά σου και χωρίς να κάνεις επέμβαση;

Παλιότερα όχι. Μετά το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε, ναι, θα μπορούσα.

Γιατί δεν το έκανες;

Το νομοσχέδιο προβλέπει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τα στοιχεία της ταυτότητάς του πριν από την εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου. Ψηφίστηκε γιατί τα περισσότερα τρανς άτομα αποφασίζουν να μην εγχειριστούν ποτέ. Είναι λίγες οι περιπτώσεις των ανθρώπων που προχωρούν σε αυτό. Με βάση τον παλιό νόμο, αν δεν εγχειριζόσουν, δεν είχες τη δυνατότητα να αλλάξεις την ταυτότητά σου. Υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν σαράντα χρόνια ορμονοθεραπεία και η ταυτότητά τους δεν είχε καμία ταυτοποίηση με την εικόνα τους. Αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν μια αιματηρή καθημερινότητα, χωρίς να φταίνε. Η πολιτεία σού έλεγε «στειρώσου για να αλλάξεις ταυτότητα», πράγμα απαράδεκτο. Είχαμε κατηγορηθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για αυτό το νομοσχέδιο και κάθε χρόνο η Ελλάδα πλήρωνε πρόστιμο. Ήταν ένα θετικό βήμα το γεγονός ότι το νομοσχέδιο άλλαξε, όμως δεν είναι ακόμα 100% τέλειο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο τρόπος της διαδικασίας αλλαγής. Το νομοσχέδιο εξηγεί ότι για να αλλάξεις την ταυτότητά σου δεν απαιτείται η άδεια από κανέναν. Όποιος άνθρωπος θέλει μπορεί να δηλώσει ότι δεν αισθάνεται το φύλο που είναι και να κάνει αίτηση ώστε να γίνει διόρθωση της ταυτότητας στο επιθυμητό φύλο, χωρίς να έχει γίνει καμία επέμβαση ή ορμονοθεραπεία. Όμως πρέπει να γίνει δικαστήριο για να πάρεις τη νέα ταυτότητα – παρόλο που η απόφαση είναι δεδομένη: θα αλλάξεις φύλο στην ταυτότητα. Ουσιαστικά μπαίνεις σε μια πολύ χρονοβόρα διαδικασία και με μεγάλο κόστος, ενώ αφαιρείς την εξουσία από ένα δικαστή. Θα έπρεπε να μπορούσε να γίνει, π.χ., στο ληξιαρχείο. Κατέθεσα αίτηση στο δικαστήριο για την αλλαγή της ταυτότητας τον Απρίλιο και πήρα δικάσιμο τον Οκτώβριο, για να έχω στα χέρια μου την καινούρια ταυτότητα το Νοέμβριο. Είμαι η μοναδική περίπτωση που το χειρουργείο θα προηγηθεί της διόρθωσης ταυτότητας.

Έχεις σπουδάσει Νομική. Θέλεις να πάρεις το πτυχίο σου;

Κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών στο σπίτι γινόταν σκοτωμός. Αντί να διαβάζω Ιστορία κατεύθυνσης, διάβαζα την ιταλική Vogue. Ερχόταν ο πατέρας μου και μου έπαιρνε το περιοδικό από τα χέρια. Δεν με ενδιέφερε καθόλου να μπω στο πανεπιστήμιο, αλλά ήμουν πολύ καλή μαθήτρια και οι γονείς μου ήθελαν να τελειώσω μια σχολή για επαγγελματική ασφάλεια – γιατί ήταν σίγουροι ότι το μόντελιγκ δεν θα πήγαινε καλά. Το μηχανογραφικό μου το έφτιαξαν εκείνοι. Όπως οι περισσότεροι Έλληνες γονείς, έλεγαν «το παιδί μου θα γίνει ή δικηγόρος ή γιατρός». Το μεγαλύτερο παιδί τους έγινε γιατρός, οπότε για εμένα επέλεξαν να γίνω δικηγόρος. Όμως ήταν μια μεγάλη αναβολή στη ζωή μου, αφού για αυτό άφησα πίσω και το μόντελιγκ και τη διαδικασία φυλομετάβασης. Έκανα υπομονή και διάβασα σκληρά για να τελειώσω το γρηγορότερο δυνατό. Αλλά δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. Άντεξα δυόμισι χρόνια. Πήρα τη βαλίτσα μου, 500 ευρώ στο πορτοφόλι μου και έφυγα στο Μιλάνο. Τότε δεν είχα πάρει καθόλου ορμόνες. Στήθος και θηλυκότητα ανύπαρκτα! Έμεινα εκεί ένα μήνα σε hostel, στο ίδιο δωμάτιο με πέντε αγόρια –καθώς συγκατοικούσαν μόνο άτομα ίδιου φύλου–, και στην ταυτότητα ήμουν αγόρι. Έπρεπε να κυκλοφορώ με γυναικεία εσώρουχα μπροστά σε άντρες. Βρήκα πρακτορείο και άρχισα να δουλεύω, αλλά με πήρε ο ψυχίατρός μου και μου είπε ότι μπορώ να γυρίσω στην Ελλάδα και να ξεκινήσω ορμονοθεραπεία.

Θέλεις να φύγεις στο εξωτερικό για να εργαστείς εκεί ως μοντέλο;

Φυσικά. Δεν μπορείς να γίνεις top model στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν δουλειές. Δεν ισχύει μόνο για εμένα, αλλά για όλα τα κορίτσια.

Έχοντας πια μια ευτυχισμένη ζωή, υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλεις να στείλεις σε κορίτσια που ζουν κάτι αντίστοιχο;

Δεν ζω μια ευτυχισμένη ζωή. Αντιμετωπίζω δυσκολίες και υπάρχουν μέρες που επιστρέφω στο σπίτι μου και κλαίω. Είμαι σε μια διαδικασία αλλαγής. Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι το ίδιο, είτε βιώνεις κάτι παρόμοιο με εμένα είτε όχι. Να βρεις τη δύναμή σου, το σημείο αναφοράς σου. Όταν το βρεις, όσο αντίξοες και να είναι οι συνθήκες, όσο και να σου φωνάζουν ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις, εσύ θα πετύχεις.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής.