Η Ελεονώρα Μελέτη εξομολογείται: «Θυμάμαι το κάθετι από εκείνον»
Η Ελονώρα Μελέτη παρά το δυναμισμό, τη φυσική μαγκιά που τη διακρίνει και την ευχέρεια να λέει πάντα αυτό που σκέφτεται με τον τρόπο που το σκέφτεται έχει μια πολύ ευαίσθητη πλευρά και έντονα συναισθήματα για τους ανθρώπους που αγαπά.
Η παρουσιάστρια το βράδυ της Τρίτης με μια ανάρτησή της γνώρισε στους διαδικυτακούς της φίλους τον αγαπημένο της παππού. Τον άνθρωπο που την ενέπνευσε και που την πίστεψε σε κάθε νέα της αρχή. Ο παππούς της Ελεονώρας έφυγε από τη ζωή πριν 18 χρόνια όμως για εκείνη δεν έχει φύγει ποτέ από την καρδιά και το μυαλό της.
Η παρουσιάστρια ανήρτησε ένα κολάζ φωτογραφιών από την παιδική της ηλικία με τον παππού της και έγραψε λίγες γραμμές για τα πρώτα χρόνια που έζησαν μαζί και για όσα θυμάται από εκείνων.
Χαρακτηριστικά αναφέρει στο post…
«Ο παππούς μου, μου έμαθε να κολυμπάω καλά χωρίς να φορέσω ποτέ μπρατσάκια, μου έλεγε πως το μακρύ μαλλί στη γυναίκα είναι φινέτσα, με θαύμαζε σε ο, τι κ αν έκανα, ακόμα κ στο μπαλέτο που φαντάζομαι λίγο αν με ξέρεις μπορείς να καταλάβεις ποσό τραγελαφικο ήταν το θέαμα. Ο παππούς μου ήταν ο πρώτος που στη Τρίτη τάξη του δημοτικού μου είχε πει ” να γράφεις! Γράφεις καλά!” Κ φύλαγε στο δερμάτινο καφέ τσαντάκι του τις εκθέσεις μου σα φυλαχτό. Ο παππούς μου , μου έδινε κάθε Παρασκευή χαρτζιλίκι ένα χιλιάρικο κ μια σοκολάτα των 30γρ ενώ καθόταν στο σαλόνι ακούγοντας ” bolero” k πίνοντας το ουίσκι του. Με άφηνε να δοκιμάσω κ αφού δοκίμαζα με ρωτούσε: ” χάλια δεν είναι?” Ο παππούς μου λίγο πριν φύγει ήταν σε βαθύ λήθαργο αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο όταν του μιλούσα άνοιγε τα μάτια του. Ο παππούς μου πέθανε πριν 18 ολόκληρα χρόνια αλλά θυμάμαι το κάθε τι από εκείνον. Ακόμα κ το ότι έγερνε λίγο τόσο λίγο, τον αριστερό του ώμο όταν περπατούσε περήφανος…».
Δείτε την ανάρτησή της
Ο παππούς μου, μου έμαθε να κολυμπάω καλά χωρίς να φορέσω ποτέ μπρατσάκια, μου έλεγε πως το μακρύ μαλλί στη γυναίκα είναι φινέτσα, με θαύμαζε σε ο, τι κ αν έκανα, ακόμα κ στο μπαλέτο που φαντάζομαι λίγο αν με ξέρεις μπορείς να καταλάβεις ποσό τραγελαφικο ήταν το θέαμα. Ο παππούς μου ήταν ο πρώτος που στη Τρίτη τάξη του δημοτικού μου είχε πει ” να γράφεις! Γράφεις καλά!” Κ φύλαγε στο δερμάτινο καφέ τσαντάκι του τις εκθέσεις μου σα φυλαχτό. Ο παππούς μου , μου έδινε κάθε Παρασκευή χαρτζιλίκι ένα χιλιάρικο κ μια σοκολάτα των 30γρ ενώ καθόταν στο σαλόνι ακούγοντας ” bolero” k πίνοντας το ουίσκι του. Με άφηνε να δοκιμάσω κ αφού δοκίμαζα με ρωτούσε: ” χάλια δεν είναι?” Ο παππούς μου λίγο πριν φύγει ήταν σε βαθύ λήθαργο αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο όταν του μιλούσα άνοιγε τα μάτια του. Ο παππούς μου πέθανε πριν 18 ολόκληρα χρόνια αλλά θυμάμαι το κάθε τι από εκείνον. Ακόμα κ το ότι έγερνε λιγο τόσο λίγο, τον αριστερό του ώμο όταν περπατούσε περήφανος…