Το ψηλόλιγνο κορίτσι με τα εκφραστικά καστανά μάτια τριγυρνούσε με τις φόρμες στις αλάνες της Θεσσαλονίκης. Από την τετάρτη δημοτικού μέχρι την τελευταία τάξη του λυκείου η Νικολέτα Κοτσαηλίδου έπαιζε μπάσκετ στο Μακεδονικό Θεσσαλονίκης. Στα χρόνια του γυμνασίου ονειρευόταν να ιδρύσει το γυναικείο NBA, αλλά μόλις έμαθε πως υπήρχε ήδη πλάνταξε στο κλάμα! «Έχω μεγαλώσει στις αλάνες παίζοντας μπάσκετ με αγόρια. Οι μνήμες που έχω είναι να φοράω τα αθλητικά μου, να πιάνω τα μαλλιά μου κοτσίδα και να κρατάω την μπάλα. Μπορώ να σου πω με σιγουριά πως δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το καλό ντύσιμο, το μακιγιάζ και το κομμωτήριο. Παραμένω αγοροκόριτσο» λέει η ηθοποιός αναπολώντας τα παιδικά της χρόνια.

Οπαδός του Άρη, η Νικολέτα «αλλαξοπίστησε» όταν ο Peja Stojakovic εντάχτηκε στον ΠΑΟΚ.

«Ήμουν φανατική θαυμάστριά του, γι’ αυτό άλλαξα ομάδα. Ήμουν στα 16 όταν με μια συμπαίκτριά μου μάθαμε πως βρισκόταν στο νοσοκομείο καθώς θα έκανε κάποια χειρουργική επέμβαση. Πήραμε, λοιπόν, μια ανθοδέσμη και πήγαμε να τον δούμε στο δωμάτιό του. Έχω φυλάξει ακόμη τη φωτογραφία που κρατάει την ανθοδέσμη μας! Εκείνη την ημέρα μείναμε δύο ώρες μαζί του μιλώντας για μπάσκετ. Ήταν πολύ ευγενικός, όχι μόνο δεν μας έδιωξε, αλλά μας ευχαρίστησε για την επίσκεψή μας. Όταν έφυγε για το NBA, τελείωσε η “φιλία” μου με τον ΠΑΟΚ» λέει χαμογελώντας η ηθοποιός, που δεν έχανε αγώνα μέχρι που ξεκίνησε η φοίτησή της στη δραματική σχολή.

Τελειώνοντας το σχολείο ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική, αλλά οι γονείς της ήταν αρνητικοί. Ο μπαμπάς της τη συμβούλεψε να κάνει πρώτα άλλες σπουδές και αν εξακολουθούσε να θέλει να γίνει ηθοποιός, να το ξανασυζητούσαν. «Από μικρό παιδί ήθελα να παίζω στο θέατρο, αλλά δεν το έλεγα σε κανέναν. Ελάχιστοι φίλοι μου γνώριζαν αυτή την επιθυμία μου. Για μένα το θέατρο ήταν ένα όνειρο και πίστευα πως δεν θα μπορέσω ποτέ να το αγγίξω – μάλιστα είχα συμφιλιωθεί με την ιδέα».

Σπούδασε Πληροφορική στις Σέρρες και στη συνέχεια επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για να δουλέψει, όμως μέσα της η φλόγα του θεάτρου δεν είχε κοπάσει.

Πώς πήρε την απόφαση να δώσει εξετάσεις στο Εθνικό;

«Σκέφτηκα πως είχα μια τελευταία ευκαιρία για να το προσπαθήσω, να μη μου μείνει απωθημένο. Με παρότρυνε μια φίλη μου που γνώριζε πόσο αγαπούσα το θέατρο». Όταν πέτυχε στο Εθνικό, η ζωή της άλλαξε μέσα σε μία εβδομάδα. «Έπρεπε να παραιτηθώ από τα φροντιστήρια όπου εργαζόμουν ως καθηγήτρια πληροφορικής, από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο όπου ήμουν βοηθός καθηγητή, να βρω σπίτι στην Αθήνα και ταυτόχρονα να εξηγώ στους φίλους μου ότι ξεκινούσα σπουδές σε δραματική σχολή» διηγείται.

Πώς ήταν τα χρόνια μετά το Εθνικό;

«Ήμουν τυχερή γιατί εκτός από κάποια καλοκαίρια είχα πάντα δουλειά. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν το οικονομικό, γιατί όταν είσαι νέος σ’ αυτή τη δουλειά πολλοί μπορούν να σε ξεγελάσουν. Θυμάμαι ότι άλλες συμφωνίες έκλεινα κι άλλα συνέβαιναν στην πορεία. Δεν με πείραζε, όμως, γιατί έκανα κι άλλες δουλειές για να συμπληρώνω το εισόδημά μου, όπως σερβιτόρα ή μπαργούμαν. Από τα φοιτητικά μου χρόνια στις Σέρρες άρχισα να δουλεύω στον τομέα της πληροφορικής και ήξερα ότι δεν μου ταίριαζε. Είχα δει πώς μπορεί να εξελιχτεί η ζωή μου και δεν μου άρεσε καθόλου, οπότε ακόμα και τη μεγαλύτερη δυσκολία στο χώρο της υποκριτικής δεν τη συγκρίνω ούτε με την καλύτερη στιγμή στην προηγούμενη δουλειά μου. Άλλωστε είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξη» λέει.

Πλέον μπορεί και ζει από την υποκριτική.

«Είναι καλύτερα τα πράγματα επειδή έχω καταλήξει να καταπιάνομαι με πολλά, που σου αποδίδουν τα έσοδα που χρειάζεσαι. Ήδη έχω μεταφράσει τέσσερα θεατρικά έργα και τώρα έχω ξεκινήσει το πέμπτο. Ήθελα πολύ να σπουδάσω στο τμήμα Διερμηνέων και Μεταφραστών, εφόσον το όνειρο της Δραματικής Σχολής είχε ναυαγήσει. Έτσι, από το σχολείο ακόμα καταπιανόμουν με μεταφράσεις, είτε επαγγελματικά είτε για να προετοιμαστώ για τη σχολή. Τελικά πέρασα στο τμήμα Πληροφορικής. Ίσως καλύτερα, γιατί αν είχα περάσει στη σχολή που ήθελα αρχικά, δεν θα τα παρατούσα για να ασχοληθώ με το θέατρο» παραδέχεται.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.