Από τον Άρη Βασιλειάδη,

«Όλα έγιναν αστραπιαία» μου λέει η Σοφία Μανουσάκη. «Από το Ωδείο Χανίων βρέθηκα ξαφνικά δίπλα στον Στέφανο Κορκολή, όταν σε μια συναυλία του στην Κρήτη δέχτηκε να την ακούσει και αποφάνθηκε πως με τη σωστή καθοδήγηση θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο τραγούδι. «Δεν ήμουν έτοιμη ούτε μπορούσα να το φανταστώ. Αλλά θεωρώ πιο σημαντικό από το να προκαλείς τη μοίρα σου το να προσπαθείς να την αλλάξεις». Είναι εύκολο, όμως, να αντέξεις τους ρυθμούς ενός ιδιοφυούς καλλιτέχνη, που έμαθε να κάνει μόνο πρωταθλητισμό από παιδί; «Ο Στέφανος Κορκολής είναι πολύ σκληρός και απαιτητικός στη δουλειά του. Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Τα δύο πρώτα χρόνια της συνεργασίας μας ήταν πολύ δύσκολα. Είναι ο πιο επαγγελματίας καλλιτέχνης που έχω γνωρίσει. Το παραμικρό λάθος που έκανα μου το επισήμανε κατευθείαν, έτσι ώστε να μην το ξανακάνω. Τώρα τον προλαβαίνω, πριν καν μου το πει. Έχω γίνει η ίδια πλέον ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού μου. Μάλιστα πολλές φορές εκνευρίζεται που θέλω να γίνω τόσο τελειομανής όσο εκείνος. Αλλά αυτά τα τρία χρόνια δίπλα του είναι χρόνια καλλιτεχνικής μαγείας. Τρία χρόνια καινούριας ζωής μέσα στην τέχνη που ούτε φανταζόμουν. Από το πουθενά βρέθηκα στο Ηρώδειο. Με επέλεξε, με εμπιστεύτηκε και νιώθω πως η ευθύνη και η τιμή είναι τεράστια».

Θυμάται τη βραδιά στην Ακαδημία Σοπέν της Βαρσοβίας, όπου ο Στέφανος Κορκολής, ουσιαστικά πριν από τρία χρόνια, στο ξεκίνημά της, τη «σύστησε» στο κοινό και εκείνη τραγούδησε ακαπέλα τον Ερωτόκριτο; «Περίμενα τρέμοντας στο διάδρομο για να βγω στη σκηνή. Ήταν η πρώτη φορά που ερμήνευα έργα σε ένα ακροατήριο που δεν καταλάβαινε τη γλώσσα μας. Τελικά κατάφερα να τραγουδήσω, και μάλιστα όταν τελείωσε η συναυλία, η διευθύντρια της Ακαδημίας ήρθε στο καμαρίνι μου για να μου δώσει υποτροφία και να συνεχίσω τις σπουδές μου εκεί. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ».

Τραγούδι πριν και μετά τον Στέφανο Κορκολή

Η συναυλία του Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο συζητήθηκε για πολύ καιρό. Και πριν αλλά, κυρίως, και μετά. Η επιτυχία της ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Την άγχωσε αυτό; «Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις και το θέλεις πραγματικά, με πολλή επιμονή και υπομονή όλα τα καταφέρνεις. Βέβαια το να τραγουδήσεις στο Ηρώδειο έργα του μεγάλου μας Μίκη Θεοδωράκη, δίπλα στη σπουδαία Μαρία Φαραντούρη, είναι κάτι που δεν μπορείς να περιγράψεις. Σε ξεπερνάει. Όσο άγχος και να είχα, το χαμόγελο και η αγκαλιά της Μαρίας Φαραντούρη με ηρέμησαν. Στη σκηνή απλώς χαιρόμουν και ζούσα τη στιγμή, που ήταν αδιανόητη για μένα πριν μερικά χρόνια».

Οι ερμηνείες της χαρακτηρίζονται «βιωματικές», κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την ηλικία της. «Σίγουρα δεν είναι βιωματικές. Απλώς θεωρώ ότι η ενασχόλησή μου με τους μεγάλους ποιητές, η μαθητεία μου δίπλα στον Μίκη Θεοδωράκη, τον Στέφανο Κορκολή και άλλους σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης με ωρίμασαν και μου άνοιξαν τους ορίζοντες».

Υπάρχει ελεύθερος χρόνος σε ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα; «Δεν υπάρχει στιγμή μέσα στη μέρα που να μην τραγουδήσω ή να μην ακούσω μια μελωδία. Ακόμα και όταν δεν τραγουδάω, τραγουδάω στο μυαλό μου». Έχει φανταστεί άραγε πώς θα ήταν η καλλιτεχνική της πορεία χωρίς τον Στέφανο Κορκολή; «Δεν είχα κάνει ποτέ σκέψεις καριέρας, παρόλο που οι άνθρωποι γύρω μου μου έλεγαν πως έπρεπε να ασχοληθώ με το τραγούδι. Αν δεν τον είχα γνωρίσει, θα έμενα στα Χανιά και θα ακολουθούσα μια εντελώς διαφορετική πορεία στη ζωή μου». Είναι αλήθεια πως ήθελε να γίνει βρεφονηπιοκόμος; «Ανέκαθεν είχα μεγάλη αγάπη για τα παιδιά και ήθελα τότε να το σπουδάσω».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.