Από τον Μαρίνο Βυθούλκα,

Έχοντας ήδη μπει στην τρίτη δεκαετία της ζωής του και έχοντας πουλήσει την καφετέρια στη Γλυφάδα που είχε ανοίξει, ο Δημήτρης Μακρυνιώτης αποφάσισε να κάνει το παιδικό όνειρό του πραγματικότητα και γράφτηκε σε μια σχολή ζαχαροπλαστικής.

«Ήμουν πολύ συνειδητοποιημένος. Πρώτος πήγαινα και έφευγα τελευταίος. Όταν ξεκίνησα την πρακτική, με έστειλαν στο St George Lycabettus στο Κολωνάκι. Πήγα στο ραντεβού, αλλά ο chef μου είπε πως τελικά δεν θα μπορέσει να με πάρει. Όταν του ζήτησα να μου πει για ποιο λόγο δεν με θέλει, μου άνοιξε την πόρτα του χώρου του ζαχαροπλαστείου και με προέτρεψε να μπω μέσα. Το ταβάνι στο ζαχαρολαστείο είχε ύψος 1,90 μ. και εγώ είμαι 2,07 μ. Όμως, ύστερα από δική μου επιθυμία, δούλεψα για μια ολόκληρη σεζόν σκυφτός επί 10-12 ώρες καθημερινά! Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν πως με λυπόντουσαν. Εγώ, όμως, ήμουν χαρούμενος, σχεδόν ευτυχισμένος. Όταν θέλεις κάτι πολύ, το κυνηγάς με το όποιο κόστος» εξηγεί.

Αυτό το πάθος για τη ζαχαροπλαστική τον οδηγεί το 2014 στο διαγωνισμό «Great Pastry Chef», όπου μαζί με το συνάδελφο και κουμπάρο του Γιάννη Κεχρολόγο κερδίζουν το πρώτο βραβείο. «Έκτοτε επένδυσα αρκετά χρήματα στη μετεκπαίδευσή μου. Φοίτησα στις καλύτερες σχολές της Γαλλίας, όπως την École Lenôtre και τη L’école του Stéphane Glacier. Πλέον, με τον Γιάννη Κεχρολόγο κάνουμε σεμινάρια στην Ελλάδα με τους καλύτερους pastry chefs στον κόσμο, όπως o Karim Bourgi, ενώ έχω μια συνεργασία με την αλυσίδα εστιατορίων Gazi College, που αποδείχτηκε εξαιρετική».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.