Η φτώχεια δεν τον τρόμαξε χάρη στην αγάπη των γονιών του. Ξεπέρασε το ζητημα της ισχνής σωματοδομής του με τριπλές προπονήσεις. Έγινε ηγέτης στο NBA χωρίς να έχει παίξει σε κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα τον τρόμαζε ένας τελικός απέναντι στη γενέτειρα του πατέρα του; Όχι, με κανέναν τρόπο! Ακόμη και οταν βγαζει την αθλητική περιβολή, όμως, παραμένει superman!

«Εννοείται ότι είμαστε εδώ για να κατακτήσουμε ένα μετάλλιο. Αλλιώς, καλύτερα να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να πάμε σπίτια μας» δήλωνε ο Goran Dragic, εμβληματικός αρχηγός της Σλοβενίας, όταν ξεκινούσε η φάση των νοκάουτ παιχνιδιών του Eurobasket 2017 στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αστειευόταν, ούτε ήταν μια δήλωση-πυροτέχνημα. Εννοεί ό,τι λέει και η απόδειξη ήρθε στον τελικό, εκεί όπου η χώρα των 2 εκατομμυρίων κατοίκων θα αντιμετώπιζε τη Σερβία, σε έναν «ενδοοικογενειακό τελικό».

Ο Dragic έδινε την εικόνα πως γεννήθηκε για αυτό το ματς. Τελείωσε το πρώτο ημίχρονο έχοντας σημειώσει 26 πόντους και σπάζοντας τα κοντέρ (7/12 δίποντα, 2/2 τρίποντα, 6/6 βολές, 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ σε 16’23’’). Κάθε φορά που οι Σέρβοι πλησίαζαν στο σκορ, εκείνος έπαιρνε την μπάλα που «έκαιγε» και με ένα σουτ τούς έκοβε τα πόδια.

Έπαιζε με τέτοια μενταλιτέ που έπειτα από ένα πολύ σκληρό φάουλ που τον σώριασε στο παρκέ τινάχτηκε αμέσως όρθιος, στέλνοντας το μήνυμά του: «Αυτό το τρόπαιο είναι δικό μου». Με τη λήξη του τελικού, ξέχασε για λίγο τα πανηγύρια και έσπευσε να κουβαλήσει στην πλάτη του το 18χρονο  Luka Doncic, ο οποίος είχε τραυματιστεί στον αστράγαλο κατά τη διάρκεια του τελικού. Με 35 πόντους,ο Goran μπήκε στο club των θρύλων που έχουν σημειώσει πάνω από 30 πόντους σε τελικό Eurobasket και είναι οι: Alexander Djordjevic, Νίκος Γκάλης, Pau Gasol, Sarunas Marciulionis, Janis Krumins.

Ο «Δράκος» επέστρεψε στο κάστρο του, στη γενέτειρά του, Λιουμπλιάνα, όπου 20.000 συμπολίτες του είχαν συγκεντρωθεί για να τον υποδεχτούν μαζί με τους συμπαίκτες του. Όμως, οι συμπατριώτες του δεν περίμεναν αυτή την επιτυχία για να αναγνωρίσουν την αξία του – όχι μόνο την αθλητική, αλλά κυρίως την ανθρώπινη.

Ο φτωχός Goran ψάχνει το δρόμο του

Το μεσαιωνικό κάστρο δεσπόζει στην κορυφή του λόφου και από κάτω απλώνεται η παλιά πόλη, σήμα κατατεθέν της Λιουμπλιάνας, που έχει για οικόσημο ένα δράκο. Με πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 300.000 κατοίκους, είναι μια πράσινη, φιλήσυχη πόλη, που γλίτωσε από την παράνοια του εμφυλίου της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ο πατέρας του Dragic είναι Σέρβος, η μητέρα του Σλοβένα. Τα χρόνια της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας ζούσαν με ένα συνεχή φόβο, ο πόλεμος με τη Σερβία κράτησε δέκα ημέρες και η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε σχεδόν αναίμακτα. Ένας νέος αγώνας ξεκινούσε τότε για τους φτωχούς Dragic προκειμένου να μεγαλώσουν τα δύο τους αγόρια, τον Goran και τον κατά τρία χρόνια μικρότερο αδελφό του, Zoran, στο μικρό διαμέρισμα της οδού Ulica Mlakarja 24. Τα χρήματα ήταν λιγοστά, αλλά δεν είχε σημασία. «Χάρη στον μπαμπά μου και τη μαμά μου δεν πεινάσαμε ποτέ. Η μαμά μου είναι εξαιρετική μαγείρισσα». Μοιράζονται μια κουκέτα, ο Goran κοιμάται στο επάνω, ο Zoran κάτω. «Είχαμε μοναδική σχέση. Τον πείραζα συνεχώς. Νοσταλγώ εκείνες τις ημέρες που ήμασταν παιδιά και παίζαμε μαζί» εξιστορεί ο «Δράκος» της Σλοβενίας σε αφιέρωμα που του έκανε η ομάδα του στο NBA, Μαϊάμι Χιτ. «Ο αδελφός μου με οδήγησε να γίνω αυτό που είμαι σήμερα» λέει στην κάμερα ο Zoran, που παίζει επίσης μπάσκετ στην ιταλική Αρμάνι Μιλάνο.

Στην ξενάγηση που έκανε στο τηλεοπτικό συνεργείο ο Dragic δείχνει με υπερηφάνεια το κιόσκι κάτω από την κληματαριά, εκεί όπου μαζεύονταν οι ένοικοι της πολυκατοικίας τα βραδιά, συζητούσαν και γελούσαν μέχρι τις 02.00 τα ξημερώματα. Στο διαμέρισμα υπάρχει ακόμη ένα ξεχαρβαλωμένο διπλό ραδιοκασετόφωνο –πολύ δημοφιλές στα τέλη των 80s–, το οποίο με κάποια… χειρουργικά χτυπήματα του Dragic εξακολουθεί να δουλεύει.

Ο πατέρας του ήταν ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, οπότε ο Goran στράφηκε στο συγκεκριμένο άθλημα, αλλά ένας τραυματισμός τον οδήγησε στο μπάσκετ. Υπεύθυνος για την επιλογή του ήταν ο γυμναστής του σχολείου, Branko Bavdaz, που τον μύησε στα βασικά. «Διατηρώ μια υπέροχη σχέση μαζί του» λέει ο Dragic, που όταν επιστρέφει στη Λιουμπλιάνα κάνει ακόμη και σήμερα μερικές προπονήσεις μαζί του. «Ξεκίνησα να τον προπονώ όταν ήταν 8 ετών. Ήρθε στην προπόνηση και θυμάμαι πως στο τέλος της είχα ένα τεράστιο χαμόγελο, γιατί είδα τις προοπτικές αυτού του παιδιού» θυμάται ο Bavdaz, που συμπληρώνει: «Ήταν καλός μαθητής. Ό,τι κι αν του έλεγες, το έκανε χωρίς δυσαρέσκεια».

Ο Goran αποδίδει τα εύσημα στον προπονητή του για το ρόλο που έπαιξε στην μπασκετική του ωρίμανση. «Με βοήθησε να αναπτύξω την προσωπικότητά μου και με έμαθε πώς να την εξωτερικεύω στο παρκέ. Θα είμαι πάντοτε ευγνώμων σε εκείνον». Ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ήταν πως ήταν κοντός και αδύνατος. Ήταν όμως τόσο πεισματάρης, που μετά την προπόνηση στο σχολείο και την προπόνηση για την ομάδα, πήγαινε σε ένα ανοιχτό γήπεδο για να συνεχίσει την εξάσκηση.

Ο περιπλανώμενος Σλοβένος ηγέτης στο ΝΒΑ

Ο πρώτος σύλλογος για τον οποίο αγωνίζεται είναι η Ιλιρίτζια. Αν κανείς επισκεφτεί τώρα το γήπεδό της, θα δει δύο τεράστια πόστερ των αδελφών Dragic. Ακολουθεί η Σλόβαν και το 2006 ο 20χρονος –τότε– παίρνει μεταγραφή στην Ισπανία, η οποία τον δίνει δανεικό στη Μούρθια, ενώ την επόμενη σεζόν επιστρέφει –ξανά δανεικός– στη Λιουμπλιάνα, για να παίξει με τα χρώματα της τοπικής Ολίμπια. Τότε παίρνει μια δύσκολη απόφαση: να δοκιμαστεί στο NBA. Παρόλο που δεν έχει κάνει αξιοσημείωτη ευρωπαϊκή καριέρα, γίνεται ντραφτ στο νούμερο 45 και υπογράφει στους Φοίνιξ Σανς, όπου γίνεται συμπαίκτης με ένα από τα είδωλά του, τον Steve Nash. Για τα επόμενα έξι χρόνια αγωνίζεται στους Σανς και τους Χιούστον Ρόκετς. Σταδιακά γίνεται ανταγωνιστικός, βρίσκει το ρόλο του μέσα στο παρκέ και οι εμφανίσεις του τη σεζόν 2013-14 αποτελούν ενέχυρο για ένα λαμπρό μέλλον. Τελειώνει τη σεζόν με 20,3 πόντους, 40,8% τρίποντα, 5,9 ασίστ και ψηφίζεται Πιο Βελτιωμένος Παίκτης του NBA. Είναι έτοιμος για να ανέβει ένα ακόμη σκαλοπάτι και αυτό βρίσκεται ανατολικά, στο Μαϊάμι, όπου γίνεται ο ηγέτης των Χιτ.

Το όνειρο που εγινε πραγματικοτητα

Λόγω οικονομικής στενότητας, η οικογένειά του δεν μπορούσε να τον στείλει σε μπασκετικό camp. Ο ίδιος, αστέρας του μπάσκετ πλέον, οργάνωσε στη Ρόγκλα ένα εβδομαδιαίο camp για παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα. Κοιμάται εκεί και φροντίζει να είναι τα δωμάτιά τους τακτοποιημένα και ζεστά.

Ο παλιός του προπονητής, που διδάσκει κι εκείνος εκεί, θεωρεί πως το camp είναι μια απόδειξη της μεγάλης καρδιάς του Dragic. «Έχει ζήσει στη φτώχεια. Και γνωρίζει πώς είναι να σου δίνει κάποιος την ευκαιρία να κάνεις κάτι καλό για τον εαυτό σου».

Δεν είναι όμως μόνο τα φτωχά παιδιά πίσω στην πατρίδα του. Ο Goran εμφανίζεται συχνά πυκνά σε σχολεία όπου φοιτούν παιδιά με ειδικές ικανότητες, σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις για άπορα παιδιά κ.λπ.

Η οικογένεια

Οι γονείς του ξυπνούν στις 03.00 τα ξημερώματα για να τον παρακολουθήσουν στην τηλεόραση. «Και το πρωί πρέπει να πάνε στη δουλειά τους» λέει γελώντας ο Dragic, που έγινε με τη σειρά του γονιός το 2013. Παντρεύτηκε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου τη Maja, ανκοργούμαν της σερβικής τηλεόρασης και σύντροφό του του επί σειρά ετών, στη Λιουμπλιάνα, σε ένα γάμο… βασιλικό, όπου οι νεόνυμφοι φορούσαν στέμματα! Ακολούθησε η γέννηση του Mateo, ενώ δύο χρόνια αργότερα γεννήθηκε η κόρη τους, Viktoria. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για το ζευγάρι, που επηρέαζε και τις επιδόσεις του Dragic στο παρκέ. Τι είχε συμβεί; Τον Αύγουστο του 2015 το ζευγάρι βρισκόταν στη Λιουμπλιάνα για διακοπές. Η Maja ήταν έγκυος και είχαν προγραμματίσει να γεννήσει στο Μαϊάμι, κάτι που ανατράπηκε λόγω επιπλοκών στην εγκυμοσύνη της. Τελικά, η Maja έφερε στον κόσμο την κόρη τους, αλλά την επομένη ο Goran έπρεπε να πετάξει για το Μαϊάμι, αφού ξεκινούσαν οι αγωνιστικές του υποχρεώσεις. Για τους επόμενους τρεις μήνες έβλεπε τη νεογέννητη κόρη του και το 2χρονο γιο του από το FaceTime. «Η πιο σκληρή στιγμή είναι όταν επιστρέφεις στο σπίτι και πρέπει να φας μόνος. Τότε αναρωτιέσαι συνεχώς πώς να αισθάνονται, τι κάνουν…» δήλωνε ο Goran, που είναι γεννημένος οικογενειάρχης και κάθε χρόνο επιστρέφει στη Λιουμπλιάνα, όπου έχει δημιουργήσει ένα camp για άπορα παιδιά που αγαπούν το μπάσκετ.

Στον τοίχο του σχολείου όπου φοιτούσε υπάρχει ένα timeline των σημαντικών γεγονότων στην ιστορία της Σλοβενίας. Εκεί γράφει πως το 2008 ο Goran πήγε στο ΝΒΑ. Για τα παιδιά της Λιουμπλιάνας, ο Goran Dragic είναι το απόλυτο role model και εκείνος δεν χάνει την ευκαιρία να ανταποδίδει αυτή την αγάπη. «Η οικογένειά μου, οι δάσκαλοί μου, οι γείτονες, οι συμπολίτες μου μου έχουν δώσει τόσo πολλά. Τώρα έχω την ευκαιρία να τους δώσω κάτι πίσω. Και είμαι ευτυχής που μπορώ να το κάνω». Αυτός είναι ο Goran. Έτοιμος να πάρει στους ώμους του την ομάδα του, τη γειτονιά του, την πατρίδα του. Ένας «Δράκος» που ανοίγει τα φτερά του για να προστατέψει όσο πιο πολλούς μπορεί.

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.