Από τον Γιώργο Πράτανο,

Το μπάσκετ το ξεκίνησε τυχαία, στα 12 της. Μέχρι τότε της άρεσε να ζωγραφίζει, αλλά όχι και να ονειρεύεται το γάμο της. Δεν ήταν το τυπικό κοριτσάκι που έχουμε στο μυαλό μας εξαιτίας του αναστήματός της -όχι επειδή το ύψος της άγγιζε τότε το 1,74 μ. «Περνούσα χρόνο με τα αγόρια ξαδέρφια μου. Μια μέρα πήγαμε για μπάσκετ. Όταν κατάλαβα πόσο μου αρέσει, πήγα ένα Σάββατο εκεί όπου έκαναν προπόνηση τα κορίτσια του τοπικού συλλόγου στο Περιστέρι και γράφτηκα. Δεν ρώτησα κανέναν, απλά το ανακοίνωσα στη μαμά μου. Οι γονείς μου δεν ήταν μαζί, ουσιαστικά μεγάλωνα μόνη μου, αφού η μητέρα μου δούλευε όλη μέρα. Γενικά, λειτουργώ αυτόνομα» λέει. Ο αθλητισμός ήταν για την έφηβη Δώρα η τέλεια διαφυγή από τη μοναξιά της. «Μου έδωσε όλα εκείνα που δεν μπορούσε να μου παρέχει η οικογένειά μου. Το γήπεδο έγινε το καταφύγιό μου, έκανα φίλους, κοινωνικοποιούμουν, μάθαινα πράγματα που άλλοι συνομήλικοί μου δεν μάθαιναν στην οικογένειά τους. Το μπάσκετ με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο», λέει στο People η Δώρα Παντέλη.

Η μία επιτυχία έφερνε την άλλη, ενώ συνεχώς ψήλωνε. Έγινε μέλος της Εθνικής Κορασίδων και τρία χρόνια μετά, στα 15 της, πήρε μεταγραφή σε ομάδα της Α1, τα Άνω Λιόσια, και έπαιξε το πρώτο της επαγγελματικό παιχνίδι. Δύο χρόνια αργότερα, μαθήτρια της τρίτης λυκείου, πήρε μεταγραφή στις Σέρρες. «Η μητέρα μου ήταν ανοιχτόμυαλη. “Αν είναι καλό για σένα, να πας” μου είχε πει. Έβλεπε πως διαθέτω ένστικτο επιβίωσης και οι προκλήσεις δεν με φόβιζαν. Μου αρέσει να διευρύνω τους ορίζοντές μου, να γίνομαι συνεχώς καλύτερη». Η ίδια πιστεύει πως αυτή η αυτονομία την ωρίμασε γρηγορότερα. Η ομάδα τής νοίκιασε σπίτι. «Είχα βάρβαρο πρόγραμμα. Το πρωί σχολείο, το απόγευμα προπόνηση, τα βράδυ σερβιτόρα σε ένα καφέ» μου λέει. Ονειρευόταν να πάει στις ΗΠΑ και η εκπλήρωση του ονείρου απαιτούσε χρήματα, τα οποία έπρεπε να μαζέψει η ίδια.

Φαινόταν να αγγίζει το όνειρό της, όμως τα σχέδιά της ανατράπηκαν βίαια. «Εκείνο το καλοκαίρι είχα συμμετάσχει στις υποχρεώσεις τριών Εθνικών ομάδων, με αποτέλεσμα να πάθω ρήξη χιαστού. Τότε βρέθηκα εκτός γηπέδων για ένα χρόνο και έχασα την υποτροφία μου σε ένα από τα κορυφαία κολέγια των ΗΠΑ». Άλλοι θα τα παρατούσαν, αλλά προφανώς αυτό δεν ταιριάζει στη μενταλιτέ της. Έπειτα από έξι μήνες ανάρρωση και αποκατάσταση, έφυγε για τις ΗΠΑ το επόμενο καλοκαίρι, για να φοιτήσει με υποτροφία σε ένα άλλο πανεπιστήμιο, ένα από τα κορυφαία κολέγια των ΗΠΑ, το Μπίνγκαμτον. «Έπρεπε, για να διατηρήσω την αθλητική μου υποτροφία, να είμαι καλή μαθήτρια. Την τελευταία μου χρονιά, επειδή ήμουν αριστούχος, ήμουν βοηθός καθηγητή. Θα μπορούσα να συνεχίσω και να ολοκληρώσω με το διδακτορικό μου. Όμως ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα, γιατί όσο κι αν μου αρέσει το ακαδημαϊκό κομμάτι και η εξέλιξή μου ως ατόμου, άλλο τόσο μου αρέσει και η Ελλάδα. Ήθελα να συνεχίσω να παίζω μπάσκετ και ήρθε μια πρόταση από τον Παναθηναϊκό που δεν μπορούσα να αρνηθώ».

Έξι χρόνια μετά ζει σαν déjà vu τον ίδιο εφιάλτη. «Στα 24 μου έπαθα ρήξη χιαστού στο άλλο μου πόδι. Τότε οι γιατροί μού είπαν πως δεν θα παίξω μπάσκετ ξανά, γιατί τα γόνατά μου ήταν διαλυμένα. Δούλεψα πολύ και κατάφερα να συνεχίσω και την καριέρα μου. Είμαι πολύ εγωίστρια, δεν μπορούσα να δεχτώ πως θα σταματήσω τόσο πρόωρα την καριέρα μου». Τελικά, ολοκλήρωσε την καριέρα της στα 30 της. Στην τελευταία της σεζόν ανακηρύχτηκε Κορυφαία Ελληνίδα Ριμπάουντερ της Α1 και Καλύτερη Ελληνίδα Ψηλή. Επιδόσεις που φανερώνουν την αθλητικότητά της και διαψεύδουν ακόμη και προβλέψεις που έκαναν οι γιατροί.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.