Από τη Βένια Καραγιάννη,

Σάββατο βράδυ. Ο κόσμος στο Δελφινάριο έχει ξεκινήσει να καταφθάνει από πολύ νωρίς. 13ος χρόνος για το θέατρο – ίσως και ο πιο γούρικος της καριέρας του-  με sold out παραστάσεις 6 ημέρες την εβδομάδα και χωρίς το άλλοθι μιας τηλεοπτικής παρουσίας.  Πίσω στα καμαρίνια υπάρχει σχετική ησυχία – λειτουργούν όλα σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι, πως όχι άλλωστε, αφού είναι γνωστό ότι ο Μάρκος Σεφερλής έχει εμμονή ακόμα και στην τελευταία λεπτομέρεια της παράστασης.  Ακόμα κι αν δει να κρέμεται μια κλωστή από το κοστούμι μιας χορεύτριας στο μπαλέτο θα το διορθώσει.  Ο Μάρκος την ιδρώνει τη φανέλα και έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα δικό του είδος κωμωδίας: κάτι μεταξύ μιας καλά καμουφλαρισμένης κοινωνικοπολιτικής σάτιρας φιλτραρισμένη μέσα από το δικό του πρώτης ανάγνωσης χιούμορ  σε συνδυασμό  με τη στόφα παλιών κλασικών κωμικών μιας άλλης εποχής.

Λίγο πριν ετοιμαστεί για την παράσταση «Άλλος για το Survivor» όπου στην έναρξη υποδύεται – ποιον άλλον – τον Ντάνο  – φωνάζει έναν από τους ηθοποιούς του να του κάνει μια παρατήρηση που αφορά στην παράσταση. Αυστηρός σαν δάσκαλος που όμως προσπαθεί να αμβλύνει την παρατήρηση με το χιούμορ του. Η  αλήθεια είναι ότι δεν τον είχα πετύχει ποτέ σε μια ανάλογη στιγμή. «Το θέμα είναι που με έπιασες στα πράσα» μου λέει γελώντας. «Πάνω στη δουλειά δεν υπολογίζω τίποτα, είμαι πολύ αυστηρός, το παραδέχομαι, θέλω ο θεατής που έρχεται και πληρώνει να δει όσο πιο άρτια παράσταση γίνεται. Νευριάζω αν δεν κάνουν αυτό που τους έχω πει. Το αστείο αν δεν περάσει στο κοινό υπάρχει κάποιος λόγος. Η κωμωδία είναι μαθηματικά: ένα κι ένα ίσον δύο. Μπορεί για παράδειγμα να είμαι στην κουίντα και να μεταμφιέζομαι για το επόμενο νούμερο κι ταυτόχρονα να κάνω παρατήρηση σε κάποιον για να μην το ξεχάσω μετά. Έχει τύχει ακόμα να κάνω παρατήρηση για κάτι που έγινε λάθος στην τελευταία παράσταση -για ένα νούμερο δηλαδή που δε θα ξαναπαιχτεί ποτέ».

Στην Έλενα κάνεις παρατηρήσεις ή εκεί είσαι πιο γλυκός;

Τα περισσότερα πρέπει να σου πω τα ακούει η Έλενα κι αυτό είναι το μεγάλο της παράπονο. Κι αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: πρώτον γιατί έχω το ελεύθερο μαζί της – με τους άλλους είμαι και λίγο ντροπαλός. Δεύτερον, επειδή είναι τόσα χρόνια ηθοποιός και μου ταιριάζει στη σκηνή έχω περισσότερες απαιτήσεις από εκείνη. Οπότε αν κάνει κάτι λάθος δεν τη δικαιολογώ. Δεν επιτρέπεται με την πείρα που έχει να κάνει λάθος.

Σε ακούει σε αυτά που της λες;

Ναι ξέρει για ποιο λόγο της το λέω και το βλέπει και εκ του αποτελέσματος. Βέβαια από την άλλη είναι και η μόνη που μπορεί να μου κάνει παρατηρήσεις. Μόνο εκείνη έχει το ελεύθερο. Λαμβάνω σοβαρά τη γνώμη της. Είναι η μόνη που διαβάζει τα κείμενά μου και μπορεί να κάνει διορθώσεις.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.