Ήταν 26 Ιουλίου του 1992, μετά από τετραετή μάχη με τον καρκίνο, όταν η Τζένη Καρέζη άφησε την τελευταία της πνοή, γεμίζοντας θλίψη τους οικείους της, αλλά και τον κόσμο που την αγάπησε μέσα από την σπουδαία διαδρομή της στο θέατρο και τον κινηματογράφο.

«Την άνοιξη του ’92, όταν πια οι γιατροί δεν έδιναν καμία ελπίδα, ήθελε να κάνει ένα ταξίδι στο εξοχικό της. Νομίζω ότι πίστευε πως εκεί όλα θ’ αλλάξουν. Ήταν το ορμητήριό της. Έλεγε πως αξιοπρέπεια σημαίνει να αποδέχεσαι ότι δεν είσαι τόσο δυνατός όσο νομίζεις, να αφήνεσαι. Και η Τζένη ήταν τόσο δυνατή ώστε να αφεθεί». Τελικά, δεν κατάφερε να κάνει αυτό το ταξίδι. Οι γιατροί της δίνουν εξιτήριο και πηγαίνει στο σπίτι της στα Ιλίσια. Εκεί είναι μια άλλη Τζένη», λέει, στο περιοδικό Down Town, που φιλοξενεί αφιέρωμα για τις τελευταίες στιγμές της ηθοποιού, η Χρυσούλα Μύττη, αποκαλύπτοντας αυτό που δεν πρόλαβε να κάνει.

Από την πλευρά της, η συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη περιγράφει το πώς ήταν η ηθοποιός λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή: «δέκα μέρες πριν τον θάνατό της, είχα πάει σπίτι της. Άρρωστη πολύ, μου είχε πει πως ίσως και να ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπα. Καθόταν στην πολυθρόνα της ντυμένη σαν έφηβη, με αθλητικά παπούτσια. Πρώτη φορά την έβλεπα με αυτά τα παπούτσια. Κάπνιζε ασταμάτητα. Με απελπισία, θυμό, για την αδικία, αλλά και με μικρή ελπίδα. Αυτή την εικόνα νομίζω θα κρατήσω μέσα μου. Αυτή περισσότερο από την άλλη, της ηθοποιού που λαμποκοπούσε πάνω στη σκηνή, που θαύμαζε και αγαπούσε ο κόσμος και οι φίλοι της».