Από τον Γιώργο Πράτανο,

Την περασμένη Πέμπτη γελούσαμε με τη διευθύντρια του People, Σόνια Καζόνι, όταν διαβάζαμε την είδηση πως το περιοδικό Time ζητούσε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Donald Trump, να αποσύρει τα ψεύτικα εξώφυλλα που ήταν κρεμασμένα ως παράσημα στα golf club και στα ξενοδοχεία του. Τα ψεύτικα αυτά εξώφυλλα παρουσίαζαν τον Donald Trump ως έναν ισχυρό άντρα. Ο «πολέμιος» των «fake news» («ψεύτικων ειδήσεων») είχε δημιουργήσει μόνος του ένα «ψεύτικο εξώφυλλο». Την είδηση αυτή έσπευσε να γελοιοποιήσει και το περιοδικό New Yorker με ένα σκίτσο που έγινε αμέσως viral, την πολιτική γελοιογραφία που είχε σχεδιάσει ο ελληνικής καταγωγής σκιτσογράφος John Mavroudis. Η ιδέα να τον γνωρίσουμε μας φάνηκε πολύ γοητευτική. Οπότε τον εντοπίσαμε στο Σαν Φρανσίσκο κι εκείνος με χαρά δέχτηκε να μιλήσει στο ελληνικό People.

«Είχε δημοσιοποιηθεί η ανακοίνωση για να αποσυρθούν τα ψεύτικα εξώφυλλα. Βρισκόμουν στη δουλειά, στο Yerba Buena Center for the Arts, και έτρωγα μεσημεριανό, όταν μου ήρθε η ιδέα. Σκέφτηκα πως μιλούσε συνεχώς για τα ψεύτικα νέα. Έτσι, το βρήκα αστείο και ταυτόχρονα λυπηρό. Οπότε μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τι θα έκανε αν έβλεπε ένα εξώφυλλό του στο New Yorker. Λογικά, θα έσβηνε το logo του New Yorker και θα έγραφε Time, αφού φαίνεται πως είναι θαυμαστής του περιοδικού. Θα έγραφε πόσο καταπληκτικός είναι, χωρίς κανένα ίχνος ταπεινότητας. Στο Λευκό Οίκο όλοι θα έλεγαν πόσο σπουδαίος είναι ο Trump. Αυτό είχα στο μυαλό μου όταν το σκεφτόμουν. Μετά έπρεπε να βρω έναν τρόπο για να καταλάβει ο κόσμος πως αυτό το εξώφυλλο θα το είχε “σχεδιάσει” ο Trump κι έτσι έβαλα το μαρκαδόρο με το logo του Λευκού Οίκου. Πιθανώς θα έπρεπε να κάνω και κάποιο ορθογραφικό λάθος, για να είναι πιο κατανοητό πως το είχε γράψει ο ίδιος». (γέλια)

Του επισημαίνω πως με Πρόεδρο τον Trump οι σκιτσογράφοι και οι κωμικοί έχουν άφθονο υλικό και εκείνος συμφωνεί. «Ο κόσμος μού λέει “δεν είναι και τόσο άσχημα, ε; Έχετε δουλειά”. Τους απαντώ “ναι, αν και δεν θα ήθελα να έχω τέτοιου είδους υλικό”. Οι κωμικοί, οι καλλιτέχνες, οι ακτιβιστές και ο Τύπος τα πηγαίνουν πολύ καλά όσον αφορά τη δημιουργικότητα με το συγκεκριμένο Πρόεδρο. Ελπίζω πως δεν θα εξαντλήσει τη θητεία του. Είναι κάπως τρελό αυτό που συμβαίνει πολιτικά στις ΗΠΑ».

Μεγαλώνοντας στις ΗΠΑ

Ο πατέρας του ήταν Αιγυπτιώτης, με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια, την οποία και άφησε για να μεταναστεύσει στο Σαν Φρανσίσκο στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Εκεί βοήθησε στην ίδρυση της ποδοσφαιρικής ομάδας San Jose Earthquakes, ασχολούμενος με τα οικονομικά. Όταν ο John έγινε 12, η οικογένεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου ο πατέρας του ξεκίνησε μια επιχείρηση πώλησης αθλητικών προϊόντων με δύο καταστήματα. Ο John ζωγράφιζε πολύ από μικρή ηλικία. Στο γυμνάσιο και στο κολέγιο άρχισε να συγκεκριμενοποιεί την τέχνη του στην πολιτική γελοιογραφία, που δημοσιευόταν αρχικά στις εφημερίδες του σχολείου και του Northridge University, όπου σπούδασε Τέχνες και Δημοσιογραφία. Η πολιτική τον γοήτευε από την εποχή που άκουγε να μιλούν ο θείος και η θεία του. «Η οικογένειά μου ήταν πολιτικοποιημένη. Ο θείος και η θεία μου είχαν εμπλακεί πολύ στα 70s, τότε που ήταν Πρόεδρος ο Nixon. Στα 12 μου ενδιαφερόμουν για την πολιτική περισσότερο από κάθε άλλο παιδί που γνώριζα. Έτσι, στο γυμνάσιο έγινα εθελοντής μιας προεκλογικής καμπάνιας, για πρώτη φορά στη ζωή μου» εξηγεί ο ίδιος.

Όταν τελείωσε το κολέγιο, ξεκίνησε να δουλεύει σε μια εταιρεία software ασχολούμενος με το graphic design και στη συνέχεια μεταπήδησε σε εφημερίδα. Στα 27 του συνεργαζόταν ήδη με αρκετές εφημερίδες πάνω στο design και την εικονογράφηση. «Τότε δεν σχεδίαζα γελοιογραφίες, αυτό συνέβαινε πολύ περιστασιακά». Η καριέρα του ήταν συνεχώς ανοδική, αναλαμβάνοντας θέσεις art director σε περιοδικά και εφημερίδες.

Το εξώφυλλο που του έφερε το βραβείο

Στις αρχές του 2000 ο John έστελνε ιδέες για γελοιογραφίες σε μεγάλα περιοδικά των ΗΠΑ. «Δεν τους άρεσε και τόσο το στιλ που ζωγράφιζα, αλλά ήθελαν την ιδέα, οπότε την αγόραζαν και τη ζωγράφιζε άλλος». Η πρώτη ιδέα που αγόρασαν αφορούσε ένα σκίτσο για το «κατέβασμα» της μουσικής. Ακολούθησαν άλλες, μέχρι που το 2006, στην πέμπτη επέτειο του τρομοκρατικού χτυπήματος στους Δίδυμους Πύργους, η ιδέα του John Mavroudis γίνεται το διπλό εξώφυλλο του New Yorker (το τεύχος του Σεπτεμβρίου αφορά πάντα την επέτειο της επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου). Στο σκίτσο ήταν ο Philippe Petit, ο διάσημος σχοινοβάτης που το 1974 διέσχισε την απόσταση που χώριζε τους Δίδυμους Πύργους, σε ύψος 417 μέτρων. Μάλιστα, η συγκεκριμένη ιστορία έγινε ταινία (Βόλτα στο Κενό, 2015) από τον Robert Zemeckis. Μόνο που στο διπλό εξώφυλλο ο Philippe Petit περπατά στο κενό, χωρίς να πατάει στο σύρμα, χωρίς να υπάρχουν οι Δίδυμοι Πύργοι. Το συγκεκριμένο εξώφυλλο ψηφίζεται ως Εξώφυλλο της Χρονιάς από την Αμερικανική Κοινότητα Εκδοτών Περιοδικών (American Society of Magazine Editors/ASME).

Αυτό το εξώφυλλο τον έκανε διάσημο. Ακολούθησαν διάφορες συνεργασίες με περιοδικά που έγραψαν ιστορία, όπως το εξώφυλλο με την ορκωμοσία του Barack Obama στο πιο ιστορικό περιοδικό των ΗΠΑ, το Nation –ιδρύθηκε το 1865–, που έκανε μεγάλη αίσθηση στις ΗΠΑ. «Η ιδέα ήταν να είναι πλαισιωμένος ο νέος Πρόεδρος με όλα εκείνα τα διάσημα πρόσωπα της ιστορίας που επί της ουσίας βοήθησαν στην εκλογή ενός Αφροαμερικανού Προέδρου». Σε αυτό το μήκος κύματος θα ήταν και το εξώφυλλο του New Yorker, αν εκλεγόταν η Hillary Clinton. «Θα ορκιζόταν Πρόεδρος των ΗΠΑ υπό το βλέμμα όλων των μεγάλων γυναικών που έκαναν πραγματικότητα το να αναλάβει για πρώτη φορά μια γυναίκα τα ηνία της χώρας». Η μη εκλογή της τον έκανε να παραλλάξει λίγο τον πίνακά του. «Έβαλα στην άκρη τη Hillary και στη θέση του Προέδρου που ορκίζεται τοποθέτησα το Άγαλμα της Ελευθερίας που κρατούσε το Σύνταγμα των ΗΠΑ». Τελικά χρησιμοποιήθηκε ως σκίτσο για τις κινητοποιήσεις των γυναικών που πραγματοποιήθηκαν κατά το διήμερο της ορκωμοσίας του Προέδρου Trump.

Η γελοιογραφία για τον Trump δεν ήταν η μόνη δουλειά του John Mavroudis που έγινε viral στις ΗΠΑ. Παρόμοιας υποδοχής έτυχε και το εξώφυλλο για το Nation πριν από τις εκλογές, όπου η μορφή του Προέδρου των ΗΠΑ σκιαγραφείται με διάφορες λέξεις με τις οποίες πολλοί τον έχουν χαρακτηρίσει δημόσια. Ήταν ένα πολύ τρομακτικό εξώφυλλο και όταν το αναφέρω στον John, εκείνος γελάει. «Ναι, ήταν» μου λέει. «Οι πιο πολλές αντιδράσεις του κόσμου ήταν ανάλογες με τη δική σου. Μου έλεγαν “ωραίο, αλλά δεν μπορώ να το βλέπω ”. Αλλά αυτή ήταν και η κεντρική ιδέα του εξωφύλλου». Δυστυχώς, ούτε αυτό το εξώφυλλο ούτε και πολλά άλλα κατάφεραν να ανακόψουν την πορεία του Trump προς την εκλογή. «Ήμουν τόσο θυμωμένος ακόμη και στην πιθανότητα να εκλεγεί… Και μου έρχονταν όλες αυτές οι λέξεις που τον περιγράφουν. Πιθανώς άφησα πολλές λέξεις έξω. Με τον Obama άρχισα να αισθάνομαι πολύ υπερήφανος για τη χώρα, αλλά μετά ήρθε ο Trump…».

Το ελληνικό DNA

Μου μιλάει με νοσταλγία για την Ελλάδα, την οποία έχει επισκεφτεί μία φορά. «Πήγαμε στην Αθήνα, στους Δελφούς, στην Κεφαλλονιά. Προγραμματίζουμε με τη σύζυγό μου να έρθουμε και πάλι» μου λέει ενθουσιασμένος. Στην καθημερινότητά του πολλές φορές λειτουργεί σαν Έλληνας. «Από τον πατέρα μου έμαθα να έχω πάντοτε στο σπίτι ελιές από την Καλαμάτα. Τις βάζω ως συνοδευτικό σε κάθε φαγητό. (γέλια) Και όταν πάμε για φαγητό έξω, ζητάω πάντοτε φέτα. Κάθε δύο εβδομάδες πηγαίνουμε για ελληνικό φαγητό ή επισκεπτόμαστε συγγενείς. Εννοείται πως κάθε Πάσχα ψήνουμε αρνί. Επίσης, πηγαίνουμε και στα τέσσερα ελληνικά φεστιβάλ που διοργανώνονται κάθε χρόνο στο Σαν Φρανσίσκο. Στο μυαλό μου σκέφτομαι την Ελλάδα πολύ ρομαντικά. Σχεδιάζουμε με τη γυναίκα μου να μετακομίσουμε μόνιμα» μου λέει και σπεύδει να μου ξεκαθαρίσει πως γνωρίζει πολλά για την κρίση χρέους που μαστίζει τη χώρα, αλλά είναι αισιόδοξος. Κόντρα στη φυγή των νέων, αυτό θα είναι ένα ισχυρό μήνυμα για την ανοικοδόμηση μιας σύγχρονης χώρας.

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.