Ο χορός είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της, ενώ η πιο έντονη εικόνα που της έχει αποτυπωθεί από τα παιδικά της χρόνια είναι να χορεύει την επιτυχία των 90s «Lambada» της Kaoma μπροστά στον καθρέφτη του σπιτιού της. «Με θυμάμαι να φοράω μια κίτρινη φούστα που έμοιαζε με εκείνη του βιντεοκλίπ και να χορεύω το “Lambada” όπου σταθώ κι όπου βρεθώ! Γενικά μου άρεσε να χορεύω. Όταν έβλεπα στην τηλεόραση τον Michael Jackson, προσπαθούσα να μιμηθώ τις χορογραφίες του. Η ζωή μου ήταν όλη μέρα χορός και τραγούδι. Ακόμα και σήμερα, όταν χορεύω και τραγουδάω πάνω στη σκηνή, είναι η μοναδική στιγμή που απολαμβάνω αυτό που κάνω, χωρίς άλλες σκέψεις στο μυαλό μου. Η στιγμή που απολαμβάνω την επιτυχία μου, αλλά και την αγάπη που νιώθω πως δείχνει ο κόσμος στα τραγούδια μου. Όταν θα κατέβω από τη σκηνή, αμέσως θα με πιάσει ένα δημιουργικό άγχος για την επόμενη μέρα» εξηγεί η Ελένη Φουρέιρα στο People.

Αναρωτιέμαι αν ο χορός είναι ένας τρόπος εκτόνωσης ύστερα από έναν καβγά ή ακόμα κι ένα χωρισμό. «Όχι, ύστερα από ένα χωρισμό ή έναν έντονο τσακωμό συνήθως κλαίω. Αν και δεν είμαι άνθρωπος που θα με πάρουν τα ζουμιά εύκολα, πολλές φορές δακρύζω χωρίς να έχει συμβεί κάτι συγκεκριμένο, από συγκίνηση αλλά και από ένταση. Θα κλάψω από λύπη, χαρά, ακόμα και από συσσωρευμένο άγχος. Μικρή, έτρεχε το δάκρυ κορόμηλο. Με μάλωνε η μητέρα μου και αμέσως έκλαιγα. Μάλιστα μου έλεγε πως, αν ήμουν ηθοποιός, θα έπαιρνα Όσκαρ» θυμάται γελώντας.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.