Από τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο

Η Cynthia Nixon δεν είναι μόνο η Miranda Hobbes που αγάπησαν οι γυναίκες μέσα από το Sex and the City. Με 5 υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα (4 εκ των οποίων για το SATC), δύο φορές βραβευμένη με Emmy, βραβείο Grammy αλλά και Tony (για την ερμηνεία της στο Rabbit Hole) δείχνει αποφασισμένη να επαναπροσδιορίσει την εικόνα της στο ευρύ κοινό. Ίσως η πιo επιτυχημένη της προσπάθεια είναι αυτή στην ταινία Ήρεμο Πάθος, όπου υποδύεται την αγαπημένη της ποιήτρια Emily Dickinson. Όλα αυτά μόλις πέντε χρόνια μετά το γάμο της με την Chistine Marinoni, γεγονός που τότε είχε ξαφνιάσει τις θαυμάστριές της.

Αν τυχαία στην τηλεόραση δείτε κάποια από αυτές τις κλασικές πια ταινίες, το Amadeus, το The Pelecan Brief, την Οικογένεια Άνταμς 2 αλλά και το Σταγόνες Αγάπης, θα ανακαλύψετε πως ανάμεσα στο cast είναι η Cynthia Nixon. Το ευρύ κοινό γνώρισε την πολυδιάστατη ηθοποιό μέσα από την τηλεοπτική σειρά Sex and the City που έφερε τη μόδα, το στιλ και τη χειραφετημένη σύγχρονη γυναίκα στο προσκήνιο. Η άνευ προηγουμένου επιτυχία της σειράς εξαργυρώθηκε εκ νέου με δύο κινηματογραφικές μεταφορές των ιστοριών των ηρωίδων στη μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα ήταν θρίαμβος στο Box Office, αλλά το βραβείο χειρότερης ερμηνείας των 4 πρωταγωνιστριών στα Χρυσά Βατόμουρα για το δεύτερο μέρος της κινηματογραφικής μεταφοράς ήταν το καμπανάκι της αφύπνισης για αλλαγή πορείας στην καριέρα της.

Δυο χρόνια μετά ξυρίζει το κεφάλι της για τη θεατρική παράσταση Wit. Εκείνη την περίοδο παντρεύεται και τη γυναίκα της ζωής της. Από τότε μέχρι σήμερα, χωρίς το φάντασμα μιας επιτυχίας που ίσως περιόριζε τις επιλογές της, εκφράζεται ανοιχτά για την προσωπική της ζωή χωρίς να φοβάται τα σχόλια. «Πιστεύω ότι όσο πιο πολύ μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας τόσο καλύτερα είναι, γιατί είμαστε τόσο πολλοί και μπορούμε έτσι να μάθουμε από τις ζωές των άλλων. Πολλές φορές υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούμε ότι δεν μας ταιριάζουν και δεν μας αρέσουν. Έχω διαπιστώσει ότι αυτό συμβαίνει γιατί δεν τους έχουμε γνωρίσει αρκετά ώστε να τους καταλάβουμε». Σε ένα συνέδριο ως προσκεκλημένη αναφορικά με τις σεξουαλικές της επιλογές είχε δηλώσει ότι στην περίπτωσή της η ομοφυλοφιλία ήταν επιλογή και όχι μέρος της φύσης της. «Αυτό συνέβη στην περίπτωσή μου. Άλλοι άνθρωποι ίσως ήταν άλλες περιπτώσεις» είχε πει και για αυτή της τη δήλωση δέχτηκε έντονες κριτικές.

Το επώνυμό της μπορεί να παραπέμπει στον Πρόεδρο της Αμερικής, Richard Nixon, αλλά η μόνη της σχέση με την πολιτική, όπως μας αποκαλύπτει, είναι όταν ερμήνευσε τη Nancy Reagan στην τηλεοπτική σειρά του 2016, Killing Reagan. Αυτός ο ρόλος τής δίδαξε πολλά για τον τρόπο που οφείλουμε να κρίνουμε τους συναθρώπους μας: «Πρόσφατα έπαιξα τη Nancy Reagan. Ήταν τόσο πολλά τα πράγματα που δεν μου άρεσαν σχετικά με τη Reagan και ακόμα δεν μου αρέσουν. Μέσα, όμως, από την έρευνα που έκανα για τη ζωή της κατανόησα τις συμπεριφορές της και το χαρακτήρα της. Μπορεί ακόμα να μη συμφωνώ με πολλά, όμως πλέον καταλαβαίνω το γιατί».

Σήμερα θα γνωρίσουμε εκ νέου τη Cynthia Nixon με τη νέα της ταυτότητα, αλλά και μέσα από το ρόλο της στην ταινία Ήρεμο Πάθος. Παθιασμένη με την πιθανότητα να υποδυθεί την αγαπημένη της ποιήτρια, η ηθοποιός έδωσε το πράσινο φως στους παραγωγούς τέσσερα χρόνια πριν υποστηριχτεί οικονομικά η παραγωγή. Τέσσερα χρόνια αναμονής ήταν το ελάχιστο που μπορούσε να δώσει στην Dickinson, ρόλος με τον οποίο ταξίδεψε από το Βερολίνο στο Φεστιβάλ του Τορόντο και του Σαν Σεμπαστιάν. Στο τελευταίο φεστιβάλ, στη Χώρα των Βάσκων, συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.

«Το να υποδυθώ την Emily Dickinson ήταν όνειρο ζωής. Θα μπορούσα να περιμένω όσα χρόνια και αν χρειαζόταν για να παίξω αυτό το ρόλο. Η ποίησή της με έχει στιγματίσει, με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ελπίζω να φαίνεται η αγάπη μου για εκείνη μέσα από την ερμηνεία μου» μου αποκαλύπτει η Αμερικανίδα ηθοποιός.

Για να καταλάβουμε όμως τους λόγους που η Cynthia Nixon δέθηκε τόσο με αυτή την ηρωίδα, ας δούμε σύντομα ποιά ήταν η Emily Dickinson. Γεννημένη το 1830, δεν κατάφερε να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στη σύντομη ζωή της, αφού μόλις πέντε ποιήματά της είχαν δημοσιευτεί, εκ των οποίων τα περισσότερα με ψευδώνυμο. Ασύμβατη με τους ποιητικούς κανόνες της εποχής της, κατάφερε με το τολμηρό στιλ της να ορίσει νέα πορεία στην αμερικανική ποίηση και έτσι έγινε η σημαντικότερη πρόδρομος του μοντερνισμού. Έως τα 35 της χρόνια είχε γράψει περισσότερα από 1.100 ποιήματα, που εξερευνούσαν την απώλεια, τη θλίψη, τη χαρά, τον έρωτα, την τέχνη και τη φύση, ποιήματα που εκδόθηκαν μετά θάνατον ‒ έφυγε από τη ζωή στις 15 Μαΐου του 1886 σε ηλικία 56 ετών. Αυτή λοιπόν είναι η Emily Dickinson, που η Cynthia Nixon της έδωσε σάρκα και οστά στη μεγάλη οθόνη, στην ποιητική δημιουργία του Terence Davies.

Στις συστάσεις μου λέει το όνομά της, κάτι που σπάνια συμβαίνει στις συνεντεύξεις: «Είμαι η Cynthia Nixon, χαίρομαι που σε γνωρίζω». Συζητάμε για την υπέροχη θέα του Σαν Σεμπαστιάν και της Ντονόστιας γενικότερα και τη συγκρίνω με την Ελλάδα. Βρίσκει την Ελλάδα πιο όμορφη: «Έχω επισκεπτεί την Ελλάδα δύο φορές και μου άρεσε πάρα πολύ»!

Η ταινία Ήρεμο Πάθος θέτει κάποια βασικά ερωτήματα που απασχολούν ακόμα και σήμερα τους ανθρώπους. Ένα από αυτά είναι η σχέση μας με τη θρησκεία. «Ακούω συνεχώς ότι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε κάποια θρησκεία είναι πιο χαρούμενοι και ικανοποιημένοι με τις ζωές τους. Κάποιες φορές γίνονται και πιο φιλικοί προς τους υπόλοιπους συνανθρώπους τους. Δεν ξέρω αν πιστεύω στους κανόνες που επιβάλλει η πίστη και που αν τους ακολουθήσεις θα πας στον Παράδεισο ή, αν τους απορρίψεις, στην Κόλαση. Μου φαίνεται λίγο εξοργιστικό να υπάρχουν τέτοιοι κανόνες».

Ο τρόπος που παρουσιάζεται ο θάνατος μέσα στα ποιήματα της Dickinson είναι σχεδόν θεραπευτικός. «Φοβάμαι πάρα πολύ το θάνατο» θα μου πει η Cynthia Nixon. «Από τότε που ήμουν παιδί έτρεμα την ιδέα. Σχεδόν όλοι μας προσπαθούμε να αποφύγουμε την ιδέα του θανάτου. Αυτό που θαυμάζω πολύ στην Emily Dickinson είναι ότι δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα το θάνατο κι αυτό την κάνει πραγματικά ζωντανή. Κάποιες φορές μπορεί να την κατέβαλε σωματικά και κυρίως ψυχολογικά, αλλά πιστεύω ότι ήταν το κλειδί για να ζήσει πιο ουσιαστικά όλες αυτές τις μικρές απολαύσεις, που συνήθως τις προσπερνάμε στην καθημερινότητά μας, και τελικά να είναι πιο ολοκληρωμένη».

Για τη Cynthia Nixon, μητέρα τριών παιδιών, η αψεγάδιαστη εικόνα της στο Sex and the City είναι παρελθόν. «Είμαι πολύ τυχερή που το Sex and the City ήταν ένας σταθμός της ζωής μου. Χάρη στο ρόλο μου, μου έδωσε μια εικόνα που οι άνθρωποι δεν είχαν σκεφτεί ποτέ για μένα, αυτή του fashion icon. Σίγουρα βοηθάει όταν καταφέρεις να αντεπεξέλθεις σε μια τέτοια εικόνα, ακόμα και αν δεν είσαι πραγματικά εσύ. Με τα κορίτσια (σ.σ. τις συμπρωταγωνίστριές της στη σειρά) λέγαμε ότι ήταν σαν μια μεγάλη επίδειξη μόδας. Είναι κάτι που μαθαίνεις να το κάνεις και το έχεις πλέον σαν εργαλείο για την καριέρα και τη ζωή σου. Όμως υπάρχουν και άλλα εργαλεία που πρέπει να μάθεις να χειρίζεσαι». Όταν τη ρώτησα ποιο είναι το παρατσούκλι της, μου απάντησε: «Συνήθως δεν έχω ψευδώνυμο ή παρατσούκλι, εκτός από αυτή την περίοδο που με φωνάζουν “Emily” και αυτό μου αρέσει πολύ».

Η κινηματογραφική βιογραφία με τίτλο Ήρεμο Πάθος κάνει πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη  στο People που κυκλοφορεί αυτό το Σάββατο μαζί με το Πρώτο Θέμα.