Από την Έλγκα Νταϊφά

Ο οικονομολόγος Νίκος Χαραλαμπόπουλος ήταν μόλις 11 χρόνων όταν πέθανε η Κάλλας και σήμερα, στα 50 του, είναι ο μεγαλύτερος συλλέκτης προσωπικών της αντικειμένων – έχει στην κατοχή του περισσότερους από 360 «θησαυρούς».

Ο συλλέκτης μιλάει στο People για την Κάλλας όπως τη «γνώρισε» από το φιλικό και οικογενειακό της περίγυρο, αλλά και όπως η ίδια αποκαλύπτεται μέσα από τα προσωπικά της αντικείμενα που ανήκουν πια σε εκείνον και παρουσιάζονται στο Ίδρυμα Θεοχαράκη.

 

Πώς αποκτήσατε το κόσμημα που, σύμφωνα με την οικογένεια και τους φίλους της, η Κάλλας δεν αποχωριζόταν ποτέ;

Το πιο αγαπημένο κόσμημα της Κάλλας ήταν ένας μαύρος εβένινος σταυρός που τον φορούσε συνέχεια και για αυτό το λόγο η αδελφή της, η Τζάκι, ήθελε να καεί μαζί με τη Μαρία. Τελικά, αποφάσισε να τον κρατήσει ως αναμνηστικό και μάλιστα τον φόρεσε την ημέρα που διασκορπίστηκε στο Αιγαίο η τέφρα της Κάλλας. Πώς τον απέκτησα; Όταν βρέθηκα στο σπίτι της Τζάκι Κάλλας, της είπα «έχει γενέθλια η μητέρα μου, μήπως έχετε κάποιο σταυρό της Μαρίας;» Εκείνη μου έδωσε ένα χρυσό σταυρό, όχι τον εβένινο. Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε και τα επόμενα χρόνια: της ζητούσα ένα σταυρό της Μαρίας για τη μητέρα μου κι εκείνη μου έδινε κάποιον από τους χρυσούς σταυρούς που είχε η Μαρία. Μια χρονιά δεν άντεξα και επισκέφτηκα την Τζάκι κρατώντας τη φωτογραφία που έδειχνε τη Μαρία με τον εβένινο σταυρό και τη ρώτησα ανοιχτά αν τον έχει στα συρτάρια της… Μου πήρε καιρό, αλλά τον απέκτησα…

 

Ποιο αντικείμενο της Κάλλας αποτελεί κορωνίδα της συλλογής σας;

Θα σας διηγηθώ μια καρμική ιστορία. Όταν η Κάλλας έφυγε από το Μιλάνο για το Παρίσι, χάρισε το πιάνο της στο μαέστρο Τonini. Μετά το θάνατό της έγινε γνωστό ότι πουλήθηκε το πιάνο της και τότε όλοι νομίσαμε ότι επρόκειτο για εκείνο το πιάνο που είχε δωρίσει στο μαέστρο. Όταν το 2011 ο μαέστρος είχε πια φύγει από τη ζωή, ο γιος του επικοινώνησε με έναν ελληνικό κρατικό φορέα για να ρωτήσει αν ήθελε να αγοράσει ένα πιάνο που, όπως υποστήριζε, ήταν της Κάλλας. Το ελληνικό κράτος δεν ενδιαφέρθηκε και τότε κάποιος που ήξερε το πάθος μου μου μετέφερε τα νέα. Δεν πίστεψα ότι πρόκειται για το πιάνο της Κάλλας. Την ίδια μέρα, συμπτωματικά, μου τηλεφώνησε και η οικονόμος της Κάλλας και μου ανέφερε ότι η σινιόρα Κάλλας είχε δύο πιάνα. Το ένα το είχε χαρίσει στο μαέστρο Τonini και το άλλο υπήρχε στο διαμέρισμά της στο Παρίσι. Τότε ξεκαθάρισε η ιστορία: το πιάνο που είχε δημοπρατηθεί μετά το θάνατο της Κάλλας ήταν εκείνο που υπήρχε στη Γαλλία και το άλλο ήταν στην Ιταλία, στους απογόνους του μαέστρου. Δυστυχώς δεν είχα χρήματα να αγοράσω το πιάνο της Ιταλίας, αλλά έγινε ένα μικρό θαύμα και μου το χάρισε ο πατέρας μου. Τώρα πια το πιάνο της Κάλλας έχει για μένα και συναισθηματική αξία. Βρίσκεται στο πατρικό μου, όπως και κάποια έπιπλα του σαλονιού της. Το πιάνο και η τραπεζαρία της δεν είναι μουσειακά αλλά χρηστικά αντικείμενα στην καθημερινότητά μου!

 

Πριν από λίγα χρόνια είχε έρθει στην επικαιρότητα το θέμα πώλησης των εσωρούχων της και τότε είχε ξεσηκωθεί κύμα αντιδράσεων.

Ως συλλέκτης δεν κάνω διακρίσεις σε όσα αγοράζω, με ενδιαφέρει μόνο η γνησιότητά τους. Πρέπει να σας πω ότι έχω και εσώρουχά της και θα σας αποκαλύψω ότι τα εσώρουχα της εποχής που ήταν ζευγάρι με τον Ωνάση είναι εξαιρετικά καλαίσθητα. Δεν θα πω λεπτομέρειες, γιατί θα το θεωρούσα ασέβεια στη μνήμη της. Άλλωστε, όπως τόνιζε και η ίδια, «δεν είμαι χολιγουντιανή σταρλετίτσα». Επίσης, η έκθεση των εσωρούχων της ίσως προσβάλει και την αισθητική κάποιων.

Έχετε στη διάθεσή σας γράμματά της που αφορούν στη σχέση της με τον Ωνάση;

Ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι δεν πρέπει να μπαίνουμε στα μύχια της ψυχής κάποιου. Στη συλλογή μου έχω τέτοιες επιστολές, όμως διαφωνώ με τη δημόσια έκθεσή τους, τις κρατάω για μένα, για να λύνουν τις δικές μου απορίες. Άλλωστε ούτε εκείνη θα ήθελε να βγουν… Ωστόσο μπορώ να σας αναφέρω ότι μέσα από αυτά τα γράμματα παρουσιάζονται κάποιες ευάλωτες πλευρές της. Όσο πιο βαθιά μπαίνουμε στη ζωή κάποιου, συνειδητοποιούμε αποχρώσεις που μπορεί να έχουν διαφύγει ή να είναι άγνωστες στους βιογράφους.

 

Στα πρώτα χρόνια της καριέρας της η Κάλλας ήταν ένα μάλλον άχαρο κορίτσι. Στην πορεία μεταμορφώθηκε: έχασε τριάντα κιλά, υιοθέτησε ένα υπέρκομψο στιλ, αναγεννήθηκε και κέρδισε τον τίτλο του fashion icon. Πόσο «δεμένη» ήταν με την γκαρνταρόμπα της;

Η Μαρία ήταν ένας γενναιόδωρος και δοτικός άνθρωπος. Φορούσε τα ρούχα της μια δυο φορές και τις τσάντες της τις κρατούσε λίγο. Μετά τα μοίραζε στις βοηθούς της, τις υπηρέτριές της. Για αυτό όλα της τα πράγματα είναι πολυφορεμένα… Όμως δεν έδινε μόνο, αλλά και ζητούσε αντικείμενα που ανήκαν σε φίλους της, για να τα έχει ως αναμνηστικά. Π.χ., είχε ζητήσει από τον Pasolini μια τσάντα του κι εκείνος δεν της χάλασε χατίρι.

Η Κάλλας πέρασε μια σκοτεινή και δύσκολη περίοδο τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Αυτή η μεταστροφή αντικατοπτρίζεται στα ρούχα ή στα αντικείμενα που αγόραζε;

Καθώς περνούσε ο καιρός, απέβαλε από πάνω της την εικόνα της ντίβας, αυτό όμως δεν έχει να κάνει μόνο με την ψυχολογία της αλλά έπαιζε ρόλο και η εποχή που άλλαζε. Στη δεκαετία του 1970 επέλεγε ρούχα κομψά και καθημερινά, η εικόνα της δεν είχε καμία σχέση με την εκλεπτυσμένη παρουσία που βλέπαμε στη δεκαετία του 1960. Επίσης, το ύφος των κοσμημάτων της δεν ήταν πια glamorous. Προς το τέλος της ζωής της είχε μια περίεργη θρησκευτικότητα: αγόραζε κυρίως σταυρούς. Όταν σταμάτησε να είναι παραγωγική, είχε τα υπαρξιακά της. Όμως γενικότερα οι δικοί της μιλάνε για έναν αισιόδοξο άνθρωπο, που δεν επηρεάστηκε καταλυτικά από το χωρισμό της με τον Ωνάση. Μπορεί αυτό να ξενίζει, ενδεχομένως πάλι να είναι ένας τρόπος του περίγυρού της για να διαφυλάξει την υστεροφημία της σινιόρας τους. Η αλήθεια είναι πως, ίσως, τελικά ποτέ δεν θα μάθουμε πώς ήταν και πώς αισθανόταν η Κάλλας!

Περισσότερα νέα και πλούσιο ρεπορτάζ στο People που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή μαζί με το Πρώτο Θέμα.