Από τη Γωγώ Θωμά,

Η Φωτεινή Αθερίδου φέτος παίζει στη σειρά Μην Αρχίζεις Τη Μουρμούρα στον Alpha –μάλιστα υπογράφει και το σενάριο του ζευγαριού της- και μιλά στο people για το πώς αντιμετώπισε την αναγνωρισιμότητα των γονιών της στο χώρο της υποκριτικής και πώς αποφάσισε να κυνηγήσει το δικό της όνειρο.

Έχεις αποκαλύψει πως μικρή έλεγες πως ο πατέρας σου ήταν υδραυλικός, όταν σε ρωτούσαν τι σχέση έχεις με τον πρωταγωνιστή της τηλεοπτικής σειράς «Σ’ αγαπώ, Μ’ αγαπάς». Τι σκεφτόταν αυτό το μικρό κορίτσι τότε και εφηύρε αυτή την απάντηση;

Έλα ντε! Δεν θυμάμαι κι εγώ ακριβώς. Με ενοχλούσε κάπως το γεγονός ότι ξένα παιδάκια ήξεραν το μπαμπά μου. Γιατί για εμένα ήταν μπαμπάς μου και ήταν κάπως αλλόκοτο όλο αυτό. Όμως όλα αυτά όταν ήμουν πολύ μικρή, στο δημοτικό.

Ποια είναι η πιο δυνατή παιδική σου ανάμνηση που να σχετίζεται με το θέατρο;

Πιο δυνατή δεν ξέρω να σου πω. Θυμάμαι τον εαυτό μου σε παραστάσεις και πρόβες από πολύ μικρή. Είναι περασμένο μέσα μου έτσι… απλά!

Πότε συνειδητοποίησες πως αυτό που θες να κάνεις είναι να γίνεις ηθοποιός;

Το σκεφτόμουν από το γυμνάσιο, όμως νομίζω ότι συνειδητά το αποφάσισα στο λύκειο. Όταν το ανακοίνωσα στους δικούς μου έγινε με μεγάλη δυσκολία, γιατί δεν «καταδεχόμουν» να μου αρέσει και εμένα αυτή η δουλειά. Τώρα πια βέβαια θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να μην είχα ζηλέψει το επάγγελμα του ηθοποιού. Είναι άνοιγμα ψυχής το θέατρο και αναμέτρηση με όλη σου την ύπαρξη.

Ποιο ήταν το αμέσως επόμενο βήμα σου για να κάνεις πραγματικότητα το όνειρό σου; 

Έδωσα εξετάσεις σε δραματικές σχολές και μπήκα στο Θέατρο Τέχνης όπου φοίτησα τρία χρόνια. Η πρώτη μου δουλειά ήταν ένα έργο που είχα γράψει εγώ. Το επόμενο ήταν ένα έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου, που ανεβάσαμε στο Faust. Ήμασταν μια ομάδα φίλων από τη σχολή. Είχαμε περάσει πολύ ωραία. Για εμένα αποτελεί μία πολύ γλυκιά ανάμνηση, όπως και όλες οι δουλειές που ακολούθησαν.

Πιστεύεις πως όταν ένα παιδί έχει επιτυχημένους γονείς προσπαθεί ακόμα περισσότερο για να κατακτήσει τη δική του επιτυχία;

Δεν ξέρω τι κάνουν τα άλλα παιδιά. Νομίζω ότι τα πάντα είναι θέμα συγκυριών, χαρακτήρα, αλλά και από τον τρόπο που έχεις μεγαλώσει. Δεν υπάρχουν νόμοι για τα παιδιά επιτυχημένων γονιών, ούτε αποτυχημένων, ούτε πλούσιων, ούτε φτωχών. Νομίζω ότι κάθε άνθρωπος αποκτά τη δική του φιλοσοφία. Εγώ πάντως κάνω αυτό που θέλω και αυτό που με ευχαριστεί, όσο καλύτερα μπορώ και επειδή μου αρέσει και το απολαμβάνω δεν αγωνιώ για το αν κάτι θα πετύχει ή θα αποτύχει. Δεν με απασχολεί. Είμαι αυτή που είμαι και είμαι ανοιχτή να δεχτώ και τα καλά και τα άσχημα.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτό το Σάββατο, μαζί με το Πρώτο Θέμα.