Γιάννης Κουκουράκης: Ποιος είναι ο κούκλος που έπαιζε τον Αλέξη στο Μπρούσκο;

Από την Πόπη Τερσιπάζογλου

«Ένας ηθοποιός πρέπει να φλέγεται εσωτερικά, με φαινομενική άνεση εξωτερικά» είχε πει κάποτε ο Άντον Τσέχωφ. Αυτή η έκφραση είναι η ιδανικότερη για να περιγράψει με ακρίβεια το σύνολο του ηθοποιού Γιάννη Κουκουράκη. Ήρεμος, γνωρίζοντας πολύ καλά τον εαυτό του και τα βήματα που θέλει να κάνει, με δυνατό επικοινωνιακό χάρισμα, δείχνει πως η άνεση είναι το βασικό του χαρακτηριστικό. Μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει να σου μιλάει για το θέατρο, την υποκριτική και τη συγγραφή. Τότε η άνεση γίνεται πραγματικό πάθος και αυτό το καταλαβαίνεις όταν προσπαθεί να σου περιγράψει τι σημαίνει για αυτόν θέατρο και ηθοποιία –το μαρτυρούν ακόμη και οι κινήσεις του. Στο κοινό συστήθηκε μέσα από τη συμμετοχή του στο σίριαλ Χαρά Αγνοείται στο Mega το 2009, ενώ έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από το καθημερινό σίριαλ Μπρούσκο στον AΝΤ1, στο ρόλο του Αλέξη. Όμως αυτό που τον κάνει να χαμογελάει και να «φλέγεται εσωτερικά» είναι η στιγμή που ξεκινάει να γράφει. Και έχει ήδη δύο πολύ δυνατές τέτοιες στιγμές, ενώ έχει ξεκινήσει και την τρίτη: «Έγραφα όλη νύχτα το τρίτο μου εγχείρημα και ξύπνησα σήμερα πάλι για να γράψω. Πριν από λίγο σταμάτησα για να έρθω στη συνέντευξη και ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν οι ώρες» μου λέει μόλις βρισκόμαστε.

Πότε έγραψες το πρώτο σου θεατρικό έργο;

Πριν από δύο χρόνια. Άρχισα πολύ πρόσφατα να γράφω επαγγελματικά. Όταν ήμουν πιο μικρός, το έκανα κυρίως ερασιτεχνικά, γιατί μου άρεσε ως μέσο έκφρασης.

Έχεις γράψει δύο θεατρικά που έχουν παιχτεί στα Χανιά με μεγάλη επιτυχία. Ποιες είναι οι ιστορίες τους;

Το πρώτο λέγεται Εις Μνήμην και ουσιαστικά πραγματεύεται το πώς στη σημερινή κοινωνία, όπου όλα είναι θέμα καθωσπρεπισμού και του τι θα πει ο ένας και ο άλλος, εγκλωβιζόμαστε σε κανόνες και στεγανά συμπεριφοράς, με αποτέλεσμα να πιέζουμε το «μέσα» μας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η εσωτερική πίεση σιγά σιγά να μεγαλώνει και να οδηγούμαστε τελικά σε πράξεις που ξεφεύγουν από τον κανόνα, προσπαθώντας να μείνουμε μέσα σε αυτόν. Αυτό το βλέπουμε μέσα από μια γυναίκα που έχει χάσει τον άντρα της και αρνείται να το δεχτεί και να προχωρήσει, ώσπου συνειδητοποιεί πως το σώμα της είναι ακόμη ζωντανό και έχει άλλες ανάγκες, οπότε προσπαθεί να τον σκοτώσει μέσα της, διότι αν δεν το κάνει θα τρελαθεί. Το δεύτερο λέγεται Ο Πύργος και αφορά μια ιστορία αγάπης με μη ρεαλιστικούς χαρακτήρες. Στο έργο υπάρχουν μάγισσες, βρικόλακες, κορίτσια που πεθαίνουν και ανασταίνονται μετά από τριακόσια χρόνια με κάποια ξόρκια, ντετέκτιβ. Όλοι αυτοί οι ήρωες, που είναι έξι στο σύνολό τους, δημιουργούν μια ιστορία αποκάλυψης, όπου τα μηνύματα ουσιαστικά είναι πολλά. Για παράδειγμα, πώς κάποιες αξίες, που είναι σταθερές μέσα στο χρόνο, κλονίζονται με επιχειρήματα που έχουν ως κέντρο τους την ανθρωπιά και την αγάπη. Το πώς ερωτευόμαστε ανθρώπους όχι για την εξωτερική αλλά για την εσωτερική τους ομορφιά. Το ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην αγάπη, ανεξαρτήτως αρτιμέλειας, πνευματικής ισορροπίας, εμφάνισης κ.λπ. Και τα δυο μου θεατρικά είναι κωμωδίες. Πιστεύω πως ένας πολύ ισχυρός τρόπος για να μάθεις κάτι είναι να διασκεδάσεις μέσα από αυτό.

Πώς ξεκινάς να γράφεις;

Μπορεί να κοιμάμαι και να ξυπνήσω στις 03.00 τη νύχτα γιατί μου ήρθε στο μυαλό μια λέξη, η λέξη να οδηγήσει σε μια πρόταση, η πρόταση να οδηγήσει σε μια απάντηση και αυτή η απάντηση να οδηγήσει σε ένα διάλογο και ξαφνικά χτίζεται μια σκηνή. Έτσι ακριβώς δημιουργήθηκε το πρώτο έργο. Από μια λέξη, που δεν τη θυμάμαι τώρα για να σ’ την πω! (γέλια) Γράφω, όμως, πάντα μέχρι να μου τελειώσει η ιδέα. Μετά το ρετουσάρω και είναι έτοιμο. Τα θέματα που έχω αγγίξει έως τώρα στα έργα μου είναι ο έρωτας και ο θάνατος.

Ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που διάβασε το πρώτο σου θεατρικό έργο;

Η μητέρα μου! Όχι για να μου πει τη γνώμη της, αλλά για να μου το περάσει στον υπολογιστή επειδή ήταν πιο εξοικειωμένη από εμένα. Εμένα μου αρέσει να δουλεύω με μολύβι και χαρτί. Είμαι λίγο παραδοσιακός. Απολαμβάνω πιο πολύ τη διαδικασία με αυτό τον τρόπο. Δεν ρώτησα τη γνώμη της, γιατί ήξερα πως δεν θα ήταν αντικειμενική. Το μόνο που τη ρώτησα ήταν αν πέρασε καλά διαβάζοντάς το και μου είπε «ναι». Αυτό μου αρκεί.

Συγγραφή και σκηνοθεσία ή υποκριτική;

Το να γράφεις έχει την ομορφιά ότι εσύ είσαι ο κυρίαρχος της ιστορίας και μπορείς να την ανατρέψεις ανά πάσα στιγμή χωρίς κανένας να το μάθει. Το να παίζεις, από την άλλη, είναι μεγάλη ευτυχία. Μου αρέσει να είμαι αρχηγός του εαυτού μου, αλλά μου αρέσει να δουλεύω και με ανθρώπους που έχουν να μου μάθουν πράγματα.

Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή μαζί με το Πρώτο Θέμα.