
Σωκράτης Αλαφούζος: Η απόσταση με τη 12χρονη κόρη του, την οποία άφησε πίσω
Μιλώντας στο People μετά το ρόλο του στο Criminal Minds και την απόφασή του να μετακομίσει στην πόλη των αγγέλων, ο Σωκράτης Αλαφούζος δηλώνει το εξής παράδοξο: «Όσο και αν σας φαίνεται ίσως παράξενο, εδώ –σε αντίθεση με την Αθήνα- δεν έχω ιδιαίτερο άγχος, παρόλο που το Λος Άντζελες είναι μια αχανής πόλη. Όλα τα πράγματα έχουν τον τρόπο τους για να γίνουν. Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί, αν και όχι τόσο αυθόρμητοι και ανοιχτοί όπως στη χώρα μας, αλλά σε χαιρετούν στο δρόμο, σε σέβονται, σου χαμογελούν, τους αρέσει να έχουν πρόγραμμα στην καθημερινότητά τους. Αλλά το σημαντικότερο είναι πως δεν σε ειρωνεύονται, δεν σε κριτικάρουν, δεν σε κουτσομπολεύουν, δεν σε αποδοκιμάζουν».
Αν και αυτή την περίοδο ο Σωκράτης Αλαφούζος δίνει μεγάλο βάρος στην προετοιμασία της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του, που βασίζεται στο αυτοβιογραφικό μπεστ σέλερ Ο Διαφορετικός του Ανδρέα Σουβαλιώτη που ζει στον Καναδά, δεν ξεχνάει τα αγαπημένα του πρόσωπα στην Ελλάδα. Και ειδικά την κόρη του, Μαρίλια, που πλέον είναι δώδεκα χρόνων. «Μιλάμε καθημερινά στο skype. Έχουμε χτίσει πολύ γερά θεμέλια στη σχέση μας και η απόσταση δεν τα μειώνει. Προσπαθώ με κάθε τρόπο να είμαι κοντά στο παιδί μου και να το στηρίζω σε κάθε του βήμα».
Ας μην ξεχνάμε ότι η παιδική ηλικία παίζει μεγάλο ρόλο για εκείνον. Αρκεί να δει κάποιος τις δύο ταινίες του. Θα καταλάβει πως έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με το παιδί μέσα του. «Στην παιδική μας ηλικία διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας. Πώς μπορεί να μην είναι σημαντική; Εκεί ανατρέχουμε και από εκεί αντλούμε δύναμη. Ήμουν ένα εξαιρετικά φοβισμένο παιδί και είμαι πολύ περήφανος που αυτό το φόβο τον μετέτρεψα σε δημιουργία και μέσα από τις ταινίες μου σε αφορμή για να σκεφτούν και να αλλάξουν και άλλοι άνθρωποι. Προσωπικά χρειάστηκα πολλά χρόνια για να ξεπεράσω τους φόβους της παιδικής μου ηλικίας. Οι περισσότεροι βάζουμε ένα προσωπείο για να γίνουμε αποδεκτοί. Γινόμαστε “καλά παιδιά”, επειδή φοβόμαστε ότι θα μας απορρίψουν. Κι όμως, η διαφορετικότητά μας είναι ο θησαυρός μας. Όταν έβγαλα τα ταλέντα μου στο φως, κατάλαβα την αξία μου. Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία καλλιεργεί και συντηρεί, ειδικά τώρα με τη δικαιολογία της κρίσης, το φόβο στην παιδική και την ενήλικη ψυχή. Και όσο αφήνουμε τους άλλους να κακοποιούνται, αργά ή γρήγορα θα έρθει και η σειρά μας. Δεν είναι τυχαίο πως ειδικά η σημερινή κατάσταση που βιώνουμε, βασίζεται κυρίως στο φόβο και έτσι πολλοί άνθρωποι ακινητοποιούνται και χειραγωγούνται πιο εύκολα».
Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, μαζί με το Πρώτο Θέμα.