Οι ρόλοι με τους οποίους έχει συνδεθεί η Έλλη Τρίγγου σκιτσάρουν το προφίλ ενός ατίθασου, ανατρεπτικού κοριτσιού, κόντρα στις επιβληθείσες νόρμες. «Προσπαθώ να είμαι πάντοτε ευθυγραμμισμένη με το σύμπαν» μου λέει χαμογελώντας στην αρχή, αλλά με επιβεβαιώνει αμέσως μετά. «Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου, να πηγαίνω κόντρα στα πράγματα. Μάλλον είναι στη φύση μου. Αν καμιά φορά νιώθω πολύ άνετα και βολικά, αισθάνομαι ότι έρχεται η ώρα για μια καινούρια ανατροφοδότηση περιπέτειας. Εκεί παίρνω κάποιες αποφάσεις που με ξεβολεύουν για να δω πού θα με οδηγήσουν».

Μια τέτοια απόφαση είναι υπεύθυνη για τη μεγαλύτερη περιπέτεια  της ζωής της, την υποκριτική. «Ήμουν 22 χρόνων και είχα πάει στη Γρανάδα, στην Ισπανία, για δέκα ημέρες, όπου βρισκόταν μια φίλη μου με Erasmus, με την οποία θα επιστρέφαμε μαζί στην Ελλάδα. Περνούσα υπέροχα, η πόλη είχε έντονη καλλιτεχνική ζωή και είχα εντυπωσιαστεί από τις performances στον δρόμο. Ήταν τόσο συνηθισμένο, που πολύς κόσμος έκανε διάφορα acts. Όταν μου τελείωσαν τα χρήματα, δεν ήθελα να φύγω. Για να παρατείνω τη διαμονή μου εκεί, αποφάσισα να κάνω και εγώ performance. Τελικά, οι δέκα ημέρες που θα καθόμουν έγιναν τρεις μήνες. Σκέψου ότι οι φίλες μου είναι ακόμα εκεί. Δεν έχω παράπονο, μετά γύρισα και είπα να δοκιμάσω κάποια πράγματα που ήδη είχα αρχίσει εκεί. Ξεκίνησα λοιπόν σε μια θεατρική ομάδα».

 

Αλλά και πάλι, δεν ήταν ο εύκολος δρόμος η επιλογή της. Επέλεξε τον κακοτράχαλο, τον λιγότερο ταξιδεμένο, ίσως γιατί και για εκείνη ήταν μονόδρομος. «Έδωσα στο Εθνικό γιατί είναι η μόνη σχολή που είναι δωρεάν στην Ελλάδα. Ήταν πολύ σημαντικό αυτό. Δεν ξέρω αν θα είχα την οικονομική  δυνατότητα να πάω σε μια ιδιωτική σχολή» μου λέει και νιώθει και πάλι την ανάγκη να μου εξηγήσει το κριτήριο των επιλογών της – ή το μη κριτήριο των επιλογών της. «Υπάρχει κάτι που γενικά με κινεί στη ζωή μου και μου έχει βγει τόσο σε καλό όσο και σε κακό. Ονομάζεται “άγνοια κινδύνου”. Πολλές φορές κάνω πράγματα χωρίς ακριβώς να έχω συναίσθηση του τι συμβαίνει. Το καταλαβαίνω αργότερα».

Το ρίσκο που πήρε με τις εξετάσεις στο Εθνικό ήταν τεράστιο. Πρώτη φορά από τα νεανικά της χρόνια γνώριζε τι ακριβώς ήθελε να κάνει. Μπορεί όταν ήταν μικρή να φορούσε περούκες, να σκαρφιζόταν από το μυαλό της ρόλους, να έκανε τη βούρτσα μικρόφωνο, αλλά ποτέ δεν είχε εκστομίσει πως μεγαλώνοντας θα ασχοληθεί με την υποκριτική. Ποια ήταν η εναλλακτική, όμως, στην περίπτωση που θα αποτύγχανε να μπει στο Εθνικό; «Θα είχα φύγει στο εξωτερικό» μου απαντάει. «Μπορεί να ήμουν οπουδήποτε. Περίμενα τα αποτελέσματα των εξετάσεων και κάποιοι φίλοι μου περνούσαν από την Ελλάδα με ένα βαν για την Ινδία και θα πήγαινα μαζί τους». Σίγουρα δεν είναι και ο πιο κοινότοπος τρόπος σκέψης. Όταν της το επισημαίνω, μου απαντά σχεδόν αδιάφορα «Δεν ξέρω τι μπορεί να θεωρείται κοινότοπο».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή με το Έθνος.