Όλγα Τρέμη: «H ζωή χωρίς το MEGA είναι χάλια»
Για την ζωή της χωρίς το Mega, μίλησε σε πρόσφατη συνέντευξη της η Όλγα Τρέμη, σχολιάζοντας το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, ενώ παράλληλα απάντησε στο ερώτημα αν ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε το MEGA.
Πώς είναι η ζωή χωρίς το MEGA;
«Χάλια. Το MEGA για μένα ήταν το δεύτερο σπίτι μου, καθώς εκεί περνούσα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μου επί δέκα χρόνια. Κατ’ ανάγκη, λοιπόν, μετά από τόσο καιρό μπλέχτηκα με τον σταθμό και συναισθηματικά. Βέβαια το MEGA δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Το MEGA είναι οι άνθρωποί του και τώρα που το κανάλι θα λείψει -πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα μας αφήσει και τυπικά εκτός από ουσιαστικά- δημιουργείται ένα ευρύτερο κενό, το οποίο δεν αφορά μόνο στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.» δήλωσε η δημοσιογράφος στο «Πρώτο Θεμα».
Eπομένως ισχύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε το MEGA;
«Δεν λέω αυτό, δεν συντάσσομαι με αυτή την άποψη. Το αν η κυβέρνηση θα επιθυμούσε να κλείσει το MEGA είναι μια άλλη ιστορία. Πιστεύω πάντως ότι υπήρχε στρατηγικό σχέδιο εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο προέβλεπε στοχοποίηση του καναλιού, αλλά και κάποιων προσώπων-συμβόλων, ταυτισμένων με τον σταθμό. Κακώς δαιμονοποιήθηκε το MEGA ή και ο δικός μου ρόλος. Η αλήθεια δεν έχει καμία σχέση με την όλη μυθοπλασία που αναπτύχθηκε.»
Τι γνώμη έχετε για τη δημοπράτηση των αδειών για τους τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας;
«Καταρχάς εδώ έχουμε έναν κλασικό βιασμό της αγοράς. Τα τέσσερα κανάλια είναι υποκατάσταση της αγοράς και αυτό για μένα είναι απολύτως βλακώδες. Είναι αθεμελίωτο και αυθαίρετο. Αυτά είναι ζητήματα που τα ρυθμίζει η ίδια η αγορά. Οσα κανάλια θα μπορούσε να υποστηρίξει η τεχνική, η ψηφιακή βάση, τόσα θα έπρεπε να λειτουργούν. Ας εκδήλωναν ενδιαφέρον οι υποψήφιοι, ας έδιναν όλοι χρήματα για τις άδειες ώστε το κράτος να μαζέψει τα 246 εκατ. ευρώ που πήρε ή ενδεχομένως και παραπάνω. Και κατόπιν η αγορά ας έκρινε ποιος θα επιζήσει. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι θα γίνει διαγωνισμός αδειοδότησης για το ρύζι ή για τα μακαρόνια; Και η δεοντολογία δεν επιβάλλεται από καμία κυβέρνηση, επιβάλλεται από τις ενώσεις συντακτών και τις ανεξάρτητες αρχές. Δεν θα βγει κάποιος, π.χ., να μας πει τι θα πρέπει να προβάλλουν και τι όχι τα κανάλια, εάν θα πρέπει να διακόπτουν το πρόγραμμά τους ή όχι για να μεταδώσουν ένα γεγονός. Αυτά είναι εξωπραγματικά φαινόμενα. Και τριτοκοσμικά θα έλεγα. Από τις λίγες γνώσεις οικονομικών που διαθέτω, λέω ότι μπορεί τη δημοπρασία και τα 246 εκατ. να τα πληρώσουμε στο πολλαπλάσιο. Δηλαδή μπορεί να είναι μία πομφόλυγα του σήμερα, η οποία ενδέχεται να αποδειχτεί τροχοπέδη του αύριο.»