Από τον Γιώργο Πράτανο,

«Είναι σημαντικό να έχεις μια μεγάλη αποτυχία όταν είσαι νέος» συνήθιζε να λέει ο Walt Disney. Με τα μέτρα του Σπύρου Γιαννιώτη, το Βατερλό του ήταν η τέταρτη θέση το 2012 – άλλος στη θέση  του φυσικά και θα πανηγύριζε. «Ήταν η πιο μεγάλη απογοήτευση. Οι επόμενοι Ολυμπιακοί θα γίνονταν σε τέσσερα χρόνια, μεγάλη χρονική περίοδος για έναν αθλητή της ηλικίας μου. Είχα πέσει πολύ ψυχολογικά. Ευτυχώς είχα το στήριγμά μου, την Ισμήνη. Και με βοήθησε με πράξεις, όχι απλά με λόγια, να ξεπεράσω αυτή τη δύσκολη στιγμή. Και έπειτα ήρθαν ο γάμος και ο μήνας του μέλιτος. Με την επιστροφή μου, όταν έπρεπε να ξεκινήσω πάλι τις προπονήσεις, ένιωθα άδειος. Έπρεπε να βρω κίνητρο. Οι Ολυμπιακοί απείχαν τριάμισι χρόνια, στόχος πολύ μακρινός. Πήγαινα σκαλοπάτι σκαλοπάτι, που είναι πιο δύσκολο. Έπρεπε να έχω εμπιστοσύνη στο σώμα και το μυαλό μου». Έτσι είχε μάθει από την παιδική του ηλικία.

Ο Σπύρος θα γινόταν οπωσδήποτε αθλητής, άλλωστε, μέχρι σήμερα, δεν έχει σκεφτεί τον εαυτό του ποτέ μακριά από τον αθλητισμό. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. «Από μικρός είχα την ανάγκη να κάνω καλά πράγματα, να προοδεύω, να πάω ψηλά. Όταν ξεκίνησα το σχολείο, ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος. Τα μαθήματα μου άρεσαν πολύ και ήθελα να είμαι ο καλύτερος μαθητής. Αλλά δεν μπορούσα, λόγω της δυσλεξίας. Τότε δεν το γνώριζα και δεν υπήρχε κάποιος στην Κέρκυρα, όπου ζούσαμε, να μας καθησυχάσει. Ένιωθα πολύ άσχημα βλέποντας τους συμμαθητές μου να παίρνουν καλούς βαθμούς και εγώ να μην τα καταφέρνω. Ντρεπόμουν. Βρήκα τελικά τη διέξοδό μου στον αθλητισμό. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Θα ήθελα να μεταφέρω ένα μήνυμα: Ο αθλητισμός σε μαθαίνει να μπαίνεις σε μια διαδικασία προόδου. Το να κολυμπάει ένα παιδάκι στην αρχή με τη σανίδα και στη συνέχεια χωρίς τη σανίδα είναι πρόοδος. Το να φτάσει από τη μία άκρη της πισίνας στην άλλη είναι κι αυτό πρόοδος. Η μάθηση είναι πρόοδος, επίσης. Ο αθλητισμός ήταν ο φάρος μου» θυμάται και μου περιγράφει ένα περιστατικό που έζησε πριν από μια εβδομάδα περίπου. «Ήμουν στα Γιάννενα για μια εκδήλωση της Eurobank, που βοηθάει τους αριστούχους μαθητές των σχολείων. Προχθές βρέθηκα και στην Κέρκυρα και είχαν έρθει παιδιά από τον κολυμβητικό σύλλογο όπου ήμουν κι εγώ μέλος. Ήταν συγκινητικό, μου έκαναν ερωτήσεις που ήθελα κι εγώ να ρωτήσω στην ηλικία τους. Τότε συνειδητοποίησα πως στο σχολείο ζήλευα τους αριστούχους μαθητές κι έπρεπε να βρω μια διέξοδο για μένα. Η αριστεία δεν έχει να κάνει με το σχολείο, αλλά με τη ζωή. Το να είσαι καλός άνθρωπος, με αρχές, είναι το ζητούμενο».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο People, που κυκλοφορεί αυτό το Σάββατο, μαζί με το Πρώτο Θέμα.