Πριν από κάποια χρόνια βρέθηκα καλεσμένη για το τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας σε ένα σπίτι λίγο έξω από την Αθήνα. Είχα χαρεί πολύ για αυτή την πρόσκληση, γιατί είχα ακούσει πολλά επαινετικά σχόλια, σχεδόν διθυράμβους, για την υπέροχη μαγειρική της οικοδέσποινας. Ακουγόταν καλό. Και πραγματικά ήταν. Βρέθηκα μπροστά σε ένα πολύ καλοστημένο τραπέζι με εδέσματα, που η πληθώρα τους ξεπερνούσε την οικιακή κλίμακα. Η κομψή οικοδέσποινα μειδιούσε σεμνά και ευχαριστούσε κάθε φορά που εισέπραττε κομπλιμέντα για τη μαγειρική της. Μόνο που… δεν είχε μαγειρέψει. Στην πορεία συνειδητοποίησα ότι η ευφυΐα αυτής της γυναίκας βρισκόταν στο γεγονός ότι ήξερε από πού να προμηθευτεί το καθετί, έτσι ώστε όλα να μοιάζουν απόλυτα σπιτικά.

Στις μέρες μας βρίσκουμε έτοιμα και πολύ εύκολα όλα τα καλούδια της Σαρακοστής. Οι ιδιοκτήτες των νεομπακάλικων και των deli της γειτονιάς κυριολεκτικά συναγωνίζονται για το ποιος θα έχει τα καλύτερα προϊόντα για το τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας, ακριβώς όπως κάποτε συναγωνίζονταν οι μαγείρισσες στο σπίτι για το ποια θα βγάλει τα πιο νόστιμα, το πιο πρωτότυπα, τα πιο ευφάνταστα πιάτα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Ethnos.gr