Τώρα που ήμουν εκτός, συνειδητοποίησα ότι αγαπώ τη δουλειά μου και μου λείπει, αλλά δεν αγαπώ το σύστημα. Μου έλειψε η δουλειά, δεν μου έλειψε το σύστημα. Για αυτό και δεν παίζω ποτέ με τους όρους του. Θα άφηνα τη δουλειά αν έβλεπα ότι δεν μπορώ να τη συνδυάσω με την οικογένειά μου και δεν μπορώ να τα έχω σε ισορροπία.
Είσαι στη φάση που τώρα πια θα έμπαινες σε μια σχέση με προοπτική την οικογένεια;
Δεν ξεκινάς μια σχέση με προοπτική να κάνεις οικογένεια, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να μην μπαίνεις σε σχέσεις που δεν έχουν προοπτική για οικογένεια. Στην παρούσα φάση δεν κάνω γνωριμίες που από την αρχή φαίνεται ότι δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν. Εδώ και ένα χρόνο είμαι σε αυτήν ακριβώς τη λογική. Δεν είμαι πια τόσο επιπόλαιη στις επιλογές μου.
Ναι, αλλά μια τέτοια σχέση χρειάζεται και υποχωρήσεις. Το αντέχεις αυτό;
Αυτό είναι κάτι που το έβλεπα να συμβαίνει σε σχέσεις και δεν μπορούσα να το καταλάβω. Στην πάροδο του χρόνου συνειδητοποιώ ότι είναι πιο έξυπνο να κάνει η γυναίκα την υποχώρηση αντί να την κάνει ο άντρας, γιατί αν την κάνει ο άντρας, διαταράσσεται η ισορροπία. Νομίζω πως όταν η υποχώρηση δεν επηρεάζει τις αξίες και τον αυτοσεβασμό σου, δεν πειράζει να την κάνεις εσύ πρώτη.
Έχεις την εικόνα μιας ανεξάρτητης και δυναμικής γυναίκας. Θα άντεχες έναν παραδοσιακό άντρα δίπλα σου;
Αν αυτός ο άντρας έχει τη δυνατότητα να δαμάσει τους δαίμονες που έχω μέσα μου σχετικά με τη δέσμευση ή να τους κρατάει κοιμισμένους και να μπορέσει να διαχειριστεί τις δικές μου τάσεις φυγής όταν νιώθω ότι απειλείται η ανεξαρτησία μου και με πάρει από το χεράκι, θα το τολμήσω. Δεν λέω ότι είναι εύκολο. Γι’ αυτό είμαι 38 χρόνων και δεν έχω φτιάξει ακόμα τη ζωή μου.