Από την Ντέπυ Κουρέλλου

Το ελληνικό πολιτιστικό αποτύπωμα εξακολουθεί να είναι μια από τις προτεραιότητες των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό – 160.000 από αυτούς κατοικούν στην πολύβουη Νέα Υόρκη. Στην προσπάθειά τους να συντηρούν, σε επίπεδο συλλογικό ή και ατομικό, τις υλικές, πολιτιστικές και συναισθηματικές τους σχέσεις με την Ελλάδα, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουν στο πλευρό τους το Τροφός Care, ένα πρακτορείο ανεύρεσης εργασίας, το οποίο ειδικεύεται σε τροφούς που μιλούν ελληνικά.

Οι ιδιοκτήτριες, Μαρία Βλάχου και η Ευγενία Παρίσση, ενώ κινούνταν από τη γέννησή τους σε παρόμοιους κύκλους στην Αθήνα, γνωρίστηκαν τελικά, πριν από πέντε χρόνια, στη Νέα Υόρκη, όπου η κάθε μια δημιούργησε το νέο της σπίτι για διαφορετικούς λόγους.

«Ζούσαμε πολύ κοντά η μία στην άλλη, Νέο Ηράκλειο και Κηφισιά, φοιτήσαμε σε πανομοιότυπα σχολεία, είχαμε πολλούς κοινούς φίλους, αλλά δεν γνωριζόμασταν» θυμάται η Ευγενία, η οποία μετά το λύκειο πήγε στη Θεσσαλονίκη για να αποφοιτήσει από τη Νομική του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου. Σειρά είχε το Λονδίνο για μεταπτυχιακά σε νομικά και οικονομικά και κατόπιν η Νέα Υόρκη, όταν άνοιξε μια θέση εργασίας σε εταιρεία αμοιβαίων κεφαλαίων, για χρηματο-οικονομικές αναλύσεις.

Η Μαρία σπούδασε στο πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης Ιστορία και Ιστορία της Τέχνης. Τελικά βρέθηκε στη Νέα Υόρκη για να παντρευτεί και να τελειώσει μεταπτυχιακό στις Καλές Τέχνες στο πανεπιστήμιο Κολούμπια και σήμερα είναι εικαστική καλλιτέχνις.

Πώς, λοιπόν, γνωρίστηκαν τελικά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού; «Σε ανύποπτο χρόνο, πριν από πέντε χρόνια περίπου, γνωριστήκαμε σε σπίτι κοινών φίλων για να γιορτάσουμε μαζί το Πάσχα. Έκτοτε συναντιόμασταν κάθε χρόνο την Κυριακή του Πάσχα».

Η αρχική γνωριμία μεταλλάχτηκε σε φιλία και τελικά στη «συμμαχία» του Τροφός Care. «Διάφορες συγκυρίες, άσχετες φαινομενικά μεταξύ τους, μας έσμιξαν μια μέρα σ’ ένα πάρκο. Ο καιρός ήταν φθινοπωρινός, η ώρα πρωινή και μια φίλη, Ελληνίδα μητέρα, ρώτησε αν γνωρίζουμε καμιά γυναίκα για τα παιδιά της. Μια άλλη Ελληνοαμερικανίδα πιο κάτω σχολίασε πως όλες ψάχνουμε για κάποια Ελληνίδα σαν τη μαμά μας και τη γιαγιά μας αλλά εις μάτην. Το ένα έφερε το άλλο και το Σεπτέμβριο του 2016 γεννήθηκε το Tροφός Care σ’ ένα καφέ στο Τσέλσι της Νέας Υόρκης. Μέχρι το Δεκέμβριο του 2016 η εταιρεία είχε άδεια εργασίας και μια πλούσια βάση δεδομένων με έμπειρες τροφούς. Πολύ γρήγορα ανακαλύψαμε μια άλλη αγορά ή μάλλον μας ανακάλυψε: ενήλικες που χρειάζονταν βοήθεια με τους ηλικιωμένους γονείς τους».

Για πόσο μεγάλες ανάγκες μιλάμε όμως; Η Ευγενία μας δίνει μια γλαφυρή περιγραφή των Ελλήνων της Νέας Υόρκης. «Σύμφωνα με την καταμέτρηση του 2000, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης ζουν περίπου 160.000 Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής. Σε ολόκληρη την Αμερική ζουν πάνω από 1 εκατομμύριο. Οι Έλληνες του εξωτερικού αποζητούν την παρέα άλλων Ελλήνων, παρακολουθούν στενά τις πολιτικές εξελίξεις και το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, την επισκέπτονται συχνά, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, και κρατούν ζωντανή την ελληνική παράδοση μέσω εκκλησίας, τοπικών σωματείων και ιδιωτικών πρωτοβουλιών. Ιδιαίτερη κινητοποίηση υπάρχει μετά την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με σκοπό αποστολή οικονομικής βοήθειας σε παιδιά και φτωχές οικογένειες».

Στο μυαλό μου, αυτόματα, δημιουργούνται εικόνες από το Γάμος Αλά Ελληνικά της Νia Vardalos. Πόση σχέση με την πραγματικότητα των Eλλήνων της Αμερικής έχει αυτή η ταινία; Η Ευγενία είναι πρόθυμη να αποκαταστήσει την αλήθεια. «Η ταινία αυτή προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα στους Έλληνες της Αμερικής. Οι περισσότεροι μειδιούν ή και προσβάλλονται ακόμα. Εγώ τη βρίσκω πολύ κωμική. Δεν είναι ντοκιμαντέρ, αλλά έχει πάρει πολλά στοιχεία πραγματικότητας και τα έχει διακωμωδήσει. Σίγουρα η εκκλησία, τα ήθη και έθιμα είναι πολύ σημαντικά, καθώς και η επιθυμία των γονέων να παντρέψουν τα παιδιά τους με Έλληνες. Η αισθητική από τη μια, κάποιες ενδυμασίες, το “φτύσιμο” για το μάτι είναι υπερβολές. Από την άλλη, η “ελληνοποίηση” λέξεων από τα αγγλικά, καθώς και η υπερβολική ανησυχία για την αποκατάστασης της νέας γενιάς είναι αλήθεια».

Η ελληνική γλώσσα, λοιπόν, παραμένει για τους Έλληνες της Αμερικής η ζωντανή τους σύνδεση με τη μαμά πατρίδα και ο λόγος που επιμένουν, όταν μπορούν, ώστε τα παιδιά τους να μιλάνε ελληνικά. «Η γλώσσα είναι πολύ σημαντική έκφανση ταυτότητας. Τρίτης και τέταρτης γενιάς Ελληνοαμερικανοί στέλνουν τα παιδιά τους να μάθουν ελληνικά στα σχολεία της εκκλησίας, κάνουν διακοπές στην Ελλάδα και στέλνουν τα παιδιά τους σε ελληνικές κατασκηνώσεις. Άλλωστε σημαντικό κίνητρο για την ίδρυση του Tροφός Care είναι η διατήρηση της γλώσσας μας. Πέρα από τη διάθεση διατήρησης μιας εθνικής και πολιτιστικής ταυτότητας, ας μην ξεχνάμε ότι η αγγλική γλώσσα χρησιμοποιεί πάνω από 50.000 λέξεις ελληνικής προέλευσης. Ένα δίγλωσσο παιδί σήμερα έχει σημαντικό προβάδισμα στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο αργότερα».

Το Τροφός Care έρχεται να συμβάλλει ουσιαστικά σε αυτή την ανάγκη. «Γύρω μας έχει αναπτυχτεί μια ενδιαφέρουσα κοινότητα από Ελληνίδες, Ελληνοαμερικανίδες, Ελληνίδες από τη Βόρεια Ήπειρο, τον Πόντο, την Αίγυπτο και τέλος γυναίκες από την ανατολική Ευρώπη που μετανάστευσαν στην Ελλάδα και μιλούν καλά ελληνικά. Είναι ως επί το πλείστον γυναίκες, αλλά έχουμε και άντρες που φροντίζουν ηλικιωμένους και δουλεύουν ως επιστάτες σπιτιών. Δίνουμε μεγάλη σημασία στις συστάσεις και στην προϋπηρεσία. Προτιμάμε μητέρες για τη φροντίδα παιδιών, που όμως έχουν εργαστεί επαγγελματικά είτε σε παιδικό σταθμό είτε ιδιωτικά. Δεν θεωρούμε δεδομένο το ότι, επειδή κάποια μητέρα μεγάλωσε το παιδί της, μπορεί να μεγαλώσει και τρίτα παιδιά. Τα κίνητρα, η ιδιοσυγκρασία και η επαγγελματική παρουσία είναι πολύ σημαντικά κριτήρια επιλογής. Αντίστοιχα, για τους ηλικιωμένους ζητάμε προϋπηρεσία στη φροντίδα ασθενών, κατάκοιτων και ανθρώπων με γεροντική άνοια. Η μαγειρική είναι κάτι που ζητούν εννέα στις δέκα οικογένειες, οπότε είναι πολύ σημαντικό προσόν για τις τροφούς μας. Μικροί και μεγάλοι επιθυμούν συχνά μια καλή μακαρονάδα με κιμά ή ένα πιάτο φακές. Τέλος συνεργαζόμαστε και με δασκάλους για την εκμάθηση ελληνικών. Σε αυτές τις περιπτώσεις ζητάμε αποφοίτους πανεπιστημίων, για τους των οποίους τα ελληνικά είναι η μητρική γλώσσα».

Οι Έλληνες της τρίτης ηλικίας νοσταλγούν περισσότερο την Ελλάδα; «Σίγουρα, όσο πλησιάζει κάποιος προς το τέλος, αναπολεί τη γενέτειρα. Ακούμε συχνά ιστορίες από τη Χίο, τη Λέσβο, τη Σπάρτη, τα περιβόλια, τη φτώχεια και τη μετανάστευση. Ιστορίες που μας θυμίζουν πόσο δύσκολα πέρασαν εκείνοι συγκριτικά με μας σήμερα».

Παίζοντας με τις λέξεις «τροφή» και «ανατροφή», ζητάω από τις κοπέλες να μoυ εξηγήσουν τι κατά τη γνώμη τους σημαίνει ελληνική ανατροφή; «Θεωρούμε ότι η ελληνική ανατροφή δημιουργεί Έλληνες. Έλληνες είναι όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας, κατά τον Ισοκράτη. Σε μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά σε φιλοσοφία, επιστήμη, τέχνες, αθλητισμό, πολιτική, θρησκεία και νεότερη ιστορία υπάρχει πολύ υλικό για να ανατρέξει κανείς στη διαρκή προσπάθεια αυτοσυνειδησίας». Όλα τα παραπάνω θα έμοιαζαν με ακαδημία ιστορίας, αν δεν πλαισιώνονταν από συναισθήματα που μπορούν να δημιουργήσουν δεσμούς αγάπης ανάμεσα στις τροφούς και τις ελληνικές οικογένειες της Νέας Υόρκης.

Περισσότερα νέα και πλούσιο ρεπορτάζ στο People που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή μαζί με το Πρώτο Θέμα.